Vamos a bailar!

Fésbókin mín hristist af skelfingu við myndum af mér í bleikum magabol og krefst útskýringar. Ég er búin að vera að æfa salsa og reggaeton í Habana Mix síðustu mánuði (já, ég, Nína Hjálmarsdóttir, læra að dansa) og það hefur gengið alveg þokkalega vel. Um helgina voru svo tvær sýningar í fullu borgarleikhúsi og ég lenti með eitt atriði á hverju kvöldi. Allan föstudaginn hafði ég legið nær dauða en lífi úr veikindum og var alls ekki svo hress allan laugardaginn á general prufu, hvað þá um kvöldið þegar við bættist tonn af kvíða, magapínu og stressi. Plús það að ég hafði prófað alla háhælaplatínulitaðaskó sem finnast í ættinni minni og vinkonum en hafði aldrei náð að dansa án þess að detta. Og plús það að þegar ég horfi á fötin sem ég átti að vera í langaði mig að æla, og hinar 8 stelpurnar sem eru í salsahópnum mínum líka. Eugenia&Guadalupe úr bekknum mínum byrjuðu fyrir mánuði. En við ákváðum að taka þessu jákvætt, við lítum alveg allt í lagi þegar við dönsum saman og hugsað er um aðstæðurnar sem við vorum í. Kynnirinn minntist svo á að í hópnum væru útlendingar; ein frá Indlandi (wtf?), Ástralíu og Þýskalandi. Við erum frá Belgíu og Íslandi en ok haha. Þannig að þetta kvöld breyttist ég andlega og líkamlega séð í bleika magabolsskinku. Mamí var rosalega stolt þegar hún horfði á mig og sagði að ég væri alveg eins og ljóshærð latino-dansmær. Svo var þetta ógeðslega flott og ógeðslega gaman!!

Á sunnudaginn helmingaðist stressið þegar við Ellen vorum að æfa okkur fyrir reggaetonið sem yrði um kvöldið, fyrir framan spegilinn að reyna að ýta rassinum meira upp og brjóstunum út og hrista mjög ákaft... alls ekki nógu klárar á kóríografíunni. Dressið þetta skiptið var fjólublár magabolur með rifum á bakinu og risastórar, glansandi, mjög skrítnar, gular buxur. En í staðinn fyrir að æfa vel fórum við út á gömlu lestarstöðina og fífluðumst með AFS fólki í nokkra klukkutíma. Það er alltaf svo sorglegt þegar við hittumst núna því Matteo, Ellen og Pete eru að fara bráðum. Jæja, það var svo góð stemming í leikhúsinu um kvöldið, enda fólkið sem við erum með í hóp snilld. Við erum reyndar svoldið mörg en ég var allan tímann í fremstu röðinni, nema að það varð frekar þröngt um tíma og ég og einn strákurinn sem ég var að dansa þennan part með lentum eiginlega svona út af sviðinu haha en skiptir ekki. Kynnirinn góði kynnti Ellen rétt sem þjóðverja en sagði að ég væri yankee (Bandaríkjamaður) sem var pínu særandi en já. Allt í allt var þetta frábær sýning, sjúk atriði og hrein unun að horfa á. Í Argentínu er auðvitað allt annar mælikvarði á dansreynslu almennings, og því er þetta fólk margir hreinir snillingar. Konurnar sjúklega sexí, mennirnir líka og mjög hreyfanlegir, ekkert feimnisdrasl heldur bara let's dance! Allt var í boði; allar tegundir salsa, reggaeton, rumba, chachacha, tangó, milonga, arabe, hip-hop, breakdance, krump, mambo.... svo margt meira. Svo geðveik sýning!

Eftir sýninguna klukkan hálf tvö um nóttina var svo partý á klikkuðum stað við aðaltorgið, allir borðuðu og drukku eins og enginn væri morgundagurinn. Á tímapunkti var ég kölluð að míkrófóninum og skipað að syngja íslenska þjóðsönginn. Ég hefði nú bara hoppað af sviðinu hefði ég ekki verið vel í glasi og ekki munað að þjóðsöngurinn – er ekki léttasta lagið að syngja! En ég gerði þetta og fékk ótrúlegt en satt mjög mörg hrós eftir á. Þannig er það að í argentínu þyki ég vera rosalega góð söngkona því hérna kunna ekki flestir að halda tóni eins og á Íslandi, þannig að ég er alltaf látin syngja allsstaðar og er komin yfir að vera feimin, geri það bara. En þetta var ekki búið! Þau vildu alltaf meira og sama hvað ég neitaði þá var ég klöppuð upp aftur og aftur. En í þau skipti ákvað ég að syngja frekar Ellu og Noruh svo allt í gúddí. Síðan var bara var dansað allar danstegundirnar, boðið upp í salsa/dirty dancing. Það var... ástríðufullt. Fólk söng, talaði og þetta endaði með klikkuðu dance-offi. Staðurinn vildi loka kl.5 en fólk var ekki tilbúið að hætta djamminu á þeim tímapunkti, þannig að nóttin hélt áfram en ég held að meira sé ekki við hæfi á internetinu.

Góð nótt var það! Öruggt er að ég er að læra mikið um heim salsatónlistar og dans, og ætla að halda því áfram (á Íslandi hmm?), og nú svona þegar ég kíki næst til Kúbu. Er búin að vera að hlusta á salsatónlistina sem foreldrar mínir hafa haft fyrir eyrum mér alla mína ævi. En nú er ég alveg að enduruppgötva uppahalds lögin því ég skil textana! Þetta lag sem er um fátæka fiskimanninn kvartandi yfir yfirmanninum, eða maður að syngja um óþolandi ástina. Miðbærinn hérna er allur logandi af anda núna fyrir jólin og ég spóka mig um í stuttpilsi klukkan 10 á kvöldin með ipodinn syngjandi og stelst stundum til að taka nokkur salsaspor. Var að elda um daginn tortillas með græjurnar í gangi á klassík kúbudisknum okkar fjölskyldunnar (ísland) syngjandi: No quiero ver te más! Pero me voy a ver! (Ég vil ekki sjá þig meira, en nú fer ég til þín!) og Angelo litli kom til mín og knúsaði mig og sagði að ég ætti aldrei að lita á mér hárið því ég væri langsætust svona haha.

Nú ætla ég bara heim til hennar Naiata vinkonu minnar í sundlaugina og vera þunn, og svo á fimmtudaginn er það Santiago del Estero. Verð án internets þannig að einhver þarf að hafa samskipti við mig fyrir jólin er tíminn núna.

Fríða átti afmæli í gær. Til hamingju með það mín kæra. Hefði verið frábært að vera hjá þér en það var því miður landfræðilega ómögulegt, en vona að þú hafir fengið sendinguna mína. Við eigum mörg afmæli eftir saman.

Adios á todos!

Buenos Aires

Kominn desember og það þýðir – við megum ferðast ein!

Og við Lisanne notuðum okkar fyrsta tækifæri þegar píanókennarinn minn, Veronica, bauð mér og einni vinkonu að koma með sér og manninum sínum, Hugo, til Buenos Aires. Fórum um nóttina í rútu sem er meira svona lúxussvíta. Rúmið var þægilegra en rúmið mitt í Rio Cuarto, æðislegur matur, bíómynd og eins mikið áfengi og maður gat skolað í sig (viskí, kampavín, bjór..) - til að sofa vel sjáiði til. Um morgunin komum við á hótelið sem er alveg í miðbænum og beint fyrir framan frægt tangókaffihús – Café Tortoni – þar sem m.a. Carlos Gardel söng. Það var sunnudagur, sól og smá gola og þeir fáu sem voru á götunum voru að koma heim af djamminu. Ég var svo ánægð og fílaði í botn eldgömlu byggingarnar við hliðiná nýjum tignarlegum háhýsum – það gamla endurspeglaðist í því nýja. Buenos Aires er eins og Latino New York með blandi af Evrópskum borgum, allt svo gamalt en samt svo nýtt og svooo fallegt.

Við gengum tvær blokkir og komum að Casa Rosada sem er eins og Hvíta Húsið nema stærra og bleikt og þar vinnur elskulegi forsetinn hún Cristina. Húsið er fyrir framan Plaza Mayo en þar safnast enn saman mæður ungs fólks sem var drepið í herstríðinu 1976-83 og krefjast réttlætis.

Við gerðum margt þessa daga. Við röltuðum um miðbæinn hjá fljótinu og stórum byggingum, kíktum á nokkra risastóra markaði með fólki seljandi allt í heiminum (aldrei séð svona mikið í Evrópu) og vintage-second hand markaði. Það var einmitt Jazz Festival Buenos Aires sem var nokkuð geðveikt stundum. Hengum í mismunandi almenningsgörðum með ís og mate (einn var Japanski Garðurinn með blómum, trjáum og brúum í þeim stíl)

Eyddum miklum tíma í La Recoleta sem er hinn frægi kirkjugarður með öllu mikilvæga fólkinu (eins og Eva Duarte) þar sem líkkisturnar eru í litlum steinhúsum og maður getur kíkt inn í þau. Ég fékk mikla löngun til að filma eitthvað þarna inni, í rigningu helst. Kíktum í La Boca sem er upprunalega tangóhverfið og þar bjó málari sem málaði öll húsin í marglituð sem er mjög flott. Líka töff fatabúðir. Þar var fólk á götunum dansandi fyrir pening í hattinn, gömlu tangóbarirnir og allskonar furðurverur en fyrir mig var þetta of túristalegt (ég er nefnilega ekki túristi sko, ég er dvalarleyfisíbúi! eða þannig..)

Við gengum um Palermo hverfið sem hefur falleg hús og gróður og ýmislegt skemmtilegt, m.a. risastórt Planetarium sem er þannig að hundruði manns eru þar inni í kúlu liggjandi í rúmum og maður sér stjörnurnar og heiminn eins og maður væri í geimskipi. Ég eins og hálfviti náði að sofa allan tímann og hrjóta víst svo svakalega (að sögn Lisanne) að nærliggjandi fólk gat ekki heyrt né skilið hvað var verið að fræða þau um stjörnurnar. Við kíktum á Calle Florida sem er risastór og troðin af leðurbúðum, svo erfitt að halda í peningana sína, nota þá í góðan mat og taxa og sýningar...

Fór í risarisa tónlistarbúð og keypti geisladiska á 500 sem myndu kosta 2000 á Íslandi. Fann þar diska með Björk, Sigur Rós og það sem mér fannst skrítið: Trúbrot og Flowers! En ok haha.

Besti staðurinn sem ég fór á er hverfið San Telmo. Eins og undraveröld af antík-búðum með svo mikið af fallegu gömlu drasli. Á sunnudögum eru svo allar göturnar troðnar hljómsveitum og fólki seljandi allt í heimi, föt, dót, skartgripi, málverk... frekar sjúkt. Það besta voru samt básarnir með plötunum, litlu skemmtilega dótinu og svo gömlu filmumyndavélunum og eldgömlu vélunum til að kvikmynda. Ég hefði viljað kaupa allt sem ég sá en sætti mig við 35mm Canonet (Canon) '61 árgerð, eins og mig hefur lengi langað í. Maðurinn vissi ekkert hvað hann var að selja og ég fékk þetta á 4000 kall (20.000 á ebay).

Gunnar var búinn að segja mér frá einhverri sjúkri sýningu í La Recoleta, sem heitir Fuerza Brutal. Lara&Horacio voru líka búin að skipa mér að fara á það, en ég var samt eiginlega búin að gleyma þessu. En á markaðnum fyrir framan kirkjugarðinn og Menningarmiðstöðina var einmitt skilti sem á stóð: ódýrir miðar á Fuerza Brutal hérna í kvöld! Þannig að við fórum. Og vá. Við erum sammála um að þetta sé með bestu ef ekki besta sýning sem við höfum séð. Mjög nútímalegt leikhús sem blandar öllum listtegundum, áhorfendurnir voru partur af sýningunni og allir hlupu um salinn til að forðast sviðið sem var mjög hreyfanlegt. Við vorum böns af ungu fólki drekkandi áfengi inn í stórum sal með brjálaða 90's tónlist. Það voru mörg atriði, mjög flott, en það besta var þegar við sáum í loftinu glærasundlaug sem coveraði allt loftið og fram og tilbaka fóru um vatnsstraumar og fjórar konur á nærfötunum sem líktust dýrum. Þær fylgdu tónlistinni og þetta var svo flott og svo kom sundlaugin niður alveg að okkur allir snertu glerið og konurnar brostu í gegnum vatnið og glerið. Mjög erfitt að útskýra hversu geðveikt þetta var. Allavega endaði síðan að það kom hellirigning úr loftinu og allir dönsuðu eins og brjálaðir. Sýningin og tónlistin var búin að byggja upp svo mikla þrá til að hreyfa okkur þannig að allir misstu sig, ég týndi Lisanne og var byrjuð að hoppa með einhverju bláókunnugu fólki öskrandi: LÍFIÐ ER YNDISLEGT!

Margt fleira gerðum við, sáum Harry Potter á ensku og vorum einar í salnum, kíktum á Teatro Colón sem er mjög fallegt, borðuðum frábæran mat og sérstaklega sjávarrétti (ekki búin að borða fisk í 4 mánuði), drukkum bjór, dönsuðum, létum eins og fífl og ég reykti minn fyrsta alvöru Habano vindil frá Kúbu eins og ég var búin að lofa Stebba sögukennara að gera.

Ég er ástfangin af Buenos Aires. Núna hefur London misst stöðu sína sem uppáhalds borgin mín. Tónlistin, fólkið, byggingarnar, fatastílarnir, menningin.. svo sjúkt! Ég verð að koma hingað aftur (með Löru er hugsanlegt). Og ég verð eiginlega bara að búa hérna. Hvað segiði með að ég setjist bara að í Argentínu?

Ok djók, en ég ætla að koma hingað og vinna eitt sumar, that's for sure.

Núna er ég bara í þriggja mánaða sumarfríi og nýt þess svakalega. Alla daga er sól og hiti og ég sit í garðinum með gítarinn og hoppa ofan í plastsundlaugina okkar á milli. Eða ég hitti skólafélagana hjá einhverri sundlaug og við kveikjum upp eitt Asado, drekkum bjór og spjöllum um ekki neitt. Ég fer í partý eða klúbba og dansa og svo hoppa allir í sundlaugina. Ég borða mjög mikinn ís. Það er sjúklega heitt á daginn og þægilega heitt á kvöldin og næturna. Allir eru í miðbænum við gosbrunninn og göturnar fullar af tónlist og lífi. Allan sólarhringinn er maður í stuttbuxum og hlýrabol - annars er manni of heitt. Er pínu bústnari en ég var á Íslandi og hef ekki enn lagt í magabolina eins og flestar stelpurnar nota. En ég er að verða betri með miklum viljastyrk, neitandi öllu því girnilega sem er til boða að borða.
Það er fyndið að hugsa til þess hvernig á Íslandi ég met sólardagana svo mikið meðan hérna eru þeir stanslausir og hafa þannig misst meiningu sína. Jólin eru bara markaðsvætt drasl hérna – afsökun fyrir miklu djammi, ég verð nú soldið leið að horfa á pínulitla plastjólatréð okkar hérna og sakna Íslands með kökuilmi, heitu súkkulaði og jólasnjó. En ætli þetta verði ekki bara eins og sleppa einum jólum, eins og ég er að sleppa heilum vetri. Fer svo líka til Santiago del Estero til fjölskyldu mamí í viku yfir jólin þar sem er eyðimörk og allt að 50 stiga hiti. Um helgina eru tvær sýningar í borgarleikhúsinu og er ég að æfa á fullu til að dansa salsa og reggaeton – þið ættuð að sjá fötin, shit haha. Þessa viku ætla ekki að borða neitt því ég verð dansandi í magabolum.

 Síðan er ég heilmikið með skiptinemunum mínum. Ellen, Pete og Matteo eiga bara einn mánuð eftir og mér finnst það frekar leiðinlegt. Svo koma nýjir skiptinemar í febrúar, stelpa á Finnlandi (vúhú! nálægt Íslandi svona næstum), stelpa frá Bandaríkjunum og strákur frá Nýja-Sjálandi. Skrítið en þá verðum við í sömu aðstöðu og Ellen&Pete voru þegar við komum – inní samfélaginu, kunnum spænsku. En ég er ekki svo leið yfir breytingunum því við munum sjást aftur og heimsækja hvort annað. 2012- heimsreisa! Bandaríkin, öll Evrópa, Nýja-Sjáland og heill mánuður allavega í Bangkok í Taílandi í mansjóninu hjá Pete og ríku fjölskyldu hans. Vinkona mín hérna sem fór sem skiptinemi til Bangkok lýsir borginni sem geðveikri og sjúkt ódýrri - er mjög áhugasöm!

Erum svo líka að hitta Rotary krakkana núna. Hitti eina stelpu af tilviljun í ræktinni sem var HÆRRI en ég og LJÓSHÆRÐARI. Kom í ljós að hún heitir Tora og er frá Noregi! Mér leið svona eins og ég væri með einhvern frá mínum heimi hérna. Síðan eru líka Katy og Jamie frá Bandaríkjunum og eru frekar mikið sweet fólk. Jamie sérstaklega frá San Fransisco, við eigum margt sameiginlegt, erum eiginlega bara alveg eins í sumum hlutum.

Hmm.. er líka búin að uppgötva geðveika vídjóleigu – betri en allt sem finnst á Íslandi. Eigandinn og ég erum ágætis félagar. Er núna að taka maraþon í ítalskri klassík en ætla líka að grafa mig í argentínskar. Það sem er best að það er hægt að kaupa myndirnar af honum á 700 kr, þær sem hægt er að kaupa aftur á netinu. Annars kostar náttla bara 200 kr að leigja hehe. Eitt af því besta (fyrir utan að húkka leigubíla á götunni og borga 150 kall fyrir þá) er hvað allt er ódýrt hérna! Skyn mitt á hvað er ódýrt og hvað er dýrt er alveg breytt. Hvernig verð ég eiginlega þegar ég sný aftur heim?

Annars er ég loksins núna að eiga tíma þar sem ég þarf ekki að gera neitt. Fyrsta skipti frá því að ég var fjórtán ára eða eitthvað. Sambandið við fjölskylduna verður betra og betra og ég læri hvaða hluti ég má gera og hvað á að virða. Kann líka að meta fjölskylduna heima miklu betur núna! Er langoftast súper hamingjusöm flakkandi milli staða á hjólinu mínu, notandi myndavélina, gera heimskulega hluti með vinum.. en á samt stundir þar sem ég sakna Íslands svakalega og ykkar allra! En hugsa þá að þetta er þarna, alveg eins, og verður í mörg ár í viðbót! Þetta sjúklega geðveika sem ég er að gera núna er bara í sjö mánuði í viðbót!

Tonn af knúsi á ykkur öll.

Nína

un techo para mí país

Um helgina ákváðum ég og Lisanne að taka þátt í sjálfboðaliðastarfi sem heitir Un Techo Para mí País - Þak á landið mitt. Samtökin eru um alla Latino-Ameríku og beita sér fyrir að byggja upp félagsstarf og hjálparsstarf í fátækrahverfum. Þessa helgi hópuðust saman hátt í 150 manns í Rio Cuarto til þess að byggja nýtt hús fyrir 20 fjölskyldur í einu af fátækrahverfinunum. Þau gistuðu saman alla helgina en ég og Lisanne fengum ekki leyfi til að gista en gátum verið með um kvöldið í ýmislegum athöfnum. Eldsnemma fórum við öll saman gangandi í fátækrahverfið, við Lisanne og mestu 150 ungir latino hippar haha. Ég skal reyna að lýsa því sem blasti við mér í hverfinu en ég held að muni aldrei ná nálægt því hvernig það var að upplifa þetta. Fátækrahverfið er við ána í Rio Cuarto en hinum megin við það er annað eins hverfi nema miklu verra og alveg lokað. Það er talið frekar vonlaust að hjálpa því fólki, dópistar, mjög veikt fólk, stórhættulegt og stranglega bannað að fara þar inn. En þetta hverfi sem við fórum í á víst að vera með þeim skárri en mér fannst þetta allavega rosalegt. Allsstaðar allstaðar rusl rusl rusl þannig að það sást ekki í grænt. Drulla, veikir hundar, barnsgrátur, heimili án þaks, kofar settir saman einhvern veginn úr fjórum einsfermetra plönkum..
Eins og ég hef sagt áður þá halda stjórnvöldin fólkinu ómenntuðu því ef það menntast hvað gerist? það hugsar. og ef það hugsar? það fer að mótmæla spillingunni, einræðinu.. Fólkið þarna eignast bara börn og stjórnvöldin borga fyrir börnin og fólkið kaupir sér sjónvarp og situr á rassgatinu "ánægt" í sínum kofa. Þannig að allsstaðar eru mikið af offitusjúklingum eða svo fólk sem er að deyja úr hungri, skítugir krakkar í gömlum koddaverum... Þarna er kofar en hvergi búðir, barir, eða einhversskonar staður þar sem fólk kemur saman. Letin, hungrið, sorgin, innantómið, vonleysið skein úr öllum augum
Minn hópur samanstóð af mér, Lisanne, Flor stelpa frá Cordoba, Ceciliu grænmetisætu og trúboða fyrir anarkista og tveimur karlmönnum frá Perú þöktum í Che Guevara tattúum. FÍ fjölskyldunni voru pabbinn, Jorge, sem vinnur illa launaða verksmiðjuvinnu frekar en að fá borgað frá stjórnvöldunum, mamman Lorena með aðeins eina (allavega sjáanlega) tönn, mömmusystirin nafnlaus líklega með feitari konum sem ég hef séð en komst svo að því að hún var ólétt seinna og síðan fimm börnum á aldrinu 1-10 ára. Húsið þeirra var örlítið herbegi stofa, eldús og í einu horninu var smá tjaldræma hangandi úr loftinu og þar var gat í gólfinu fyrir klósett og einn lítill krani þar sem þau drekka úr, baða sig, elda, þvo... Síðan var eitt mjög lítið herbegi fyrir innan þar sem rétt komust fyrir þrjú rúm. Eitt fyrir foreldrana og yngsta barnið, eitt fyrir feitu systurina og eitt fyrir hin fjögur börnin. Eins gott að hitt fólkið í hópnum er alvant þessu og fóru að spjalla á léttu nótunum um það sem hægt var að finna sameiginlegt að tala um.
Síðan hófst mesta erfiðisvinna sem ég man eftir að hafa unnið. Við hópurinn og fjölskyldan byrjuðum á því að grafa hæðina sem var garðurinn þeirra og gera hana að alslétri flöt fyrir heilt hús. Síðan þurfti að grafa heilan böns af armlöngum hölum ofan í jörðina til að setja stilka í og þetta gerðum við með höndunum því skóflurnar voru of stórar. Síðan negla negla byggja mála með viðarvörn.... allan liðlangan daginn. Þennan dag þurfti einmitt að vera 39 stiga hiti og ekki ský á himni og blankalogn. En ég naut þessa til botns þetta var geðveikt. Hópandinn, markmiðið og tilfinningin sem ég hafði að gera eitthvað almennilegt fyrir aðra en ekki fyrir sjálfa mig. Fjölskyldan var að upplifa besta dag lífs síns. Krakkarnir skoppuðu í kringum mig og Lisanne og báðu okkur að segja sögur úr hinum enda heimsins, segja eitthvað á ensku, leika, syngja... reyndar var frekar skrítið þegar elsta stelpan kom með skæri og bað um einn lokk úr hárinu mínu til að líma á dúkkuna sína. Ég tók þau í smá landafræðikennslu í hlutum sem þau vissu ekki, eins og að til væri heimsálfa sem heitir Evrópa með fullt af litlum löndum og það væri talað fullt af tungumálum - ekki bara enska.
Það sem mér fannst líka æðislegt að sjá er að fjölskyldan er að vissu leyti hamingjusöm. Mamman knúsar börnin sín og talar um hversu gáfuð þau eru og hún sé stolt af þeim. Pabbinn kallar mömmuna drottninguna sína og mamman spyr okkur; úff sjáiði kraftana sem eiginmaðurinn minn hefur!
Um miðjan daginn hópuðumst við svo öll inn og var boðið í mat eldaðan af systurinni. Lisanne kleip mig undir borðið og spurði á ensku hvort ég ætlaði að borða þegar við sáum hvað var í boði en ég svaraði að þau vissu alveg að við værum svangar búnar að vinna síðan klukkan 8 um morguninn og við yrðum bara að leggja í þetta. Diskarnir voru næstum brúnir af skít og í djúsnum flutu svona 4 stykki af moskítoflugum. Kjúklingurinn var eiginlega bara grár og ég veit ekki afhverju en hann leit ekki út fyrir að vera ætur. En guði sé lof fyrir hrísgrjónin sem virtist vera óhætt að borða þannig að við komum með grænmetisætuafsökun og borðuðum grjónin. Það var geðveikt að sitja þarna öll við borðið, hlæja, tala...
Eftir matinn fengum við stelpurnar smá frí meðan mennirnir unnu til að taka smá session með krökkunum. Allir byrjuðu á því að deila draumum sínum. Einn sagði að sinn draumur væri að eignast sitt eigið herbegi og rúm. Annar sagði að það væri að fara í secondary skóla. Hvað átti ég eiginlega að segja? Já, minn draumur er að komast í rosa fínan háskóla í Evrópu og fara svo að vinna við kvikmyndir! Ég leysti þetta með því að segja að mig dreymdi um að aldrei yrði neinn sem mér þykir vænt um veikur og deyja.
Síðan var sessionið um það að útskýra fyrir krökkunum að þeim stæði til boða að menntast, flytja úr fátækrahverfinu, jafnvel ferðast til annara héraða, eignast sitt eigið hús og vinnu.. Ef þau hefðu metnaðinn, getuna, stæðu sig vel í skólanum og hefðu viljann til að lifa ekki sama lífi og foreldrar sínir, trúin á þetta gerir allt mögulegt.
Ég veit að þetta er væmið en þessi helgi skyldi eitthvað eftir hjá mér, einhvern skilning og skrítna gleði sem ég kann ekki að útskýra, einhverja von og trú á mannkyninu.
Nos vemos, un besito a todos chau.

Hæ Ísland! Afsakið mig en núna eru komnar þrjár vikur frá síðasta bloggi. Þetta hlýtur að hafa verið erfiður tími fyrir ykkur. Mér líður vel og er hamingjusöm. Eyði miklum tíma með fjölskyldunni minni og er búin að venjast því að vera í háværri suður-amerískri fjölskyldu með mörgum reglum og miklum þrifum. Það er frábært því að skiptinemareynslan snýst um að verða hluti af nýrri fjölskyldu og læra af þeim. Finnst eins og það sem ég er að læra af þeim er að lifa í núinu, slappa af, sofa, borða, njóta... lífið er of stutt haha. Við erum alltaf saman, borðum saman eftir skólann og kvöldmatinn og tölum þá oft um heima og geima, rökræðum og hlæjum. Síðan gerum við alltaf mikið af hlutum saman um helgarnar eins og að fara í garðinn, keilu, bíltúr upp í fjöllinn eða hanga með fjölskyldu Lisanne. Ég er svo mikið með papí á mótórhjólinu hans, honum finnst synd að ég má ekki keyra neitt hérna því annars gæti hann kennt mér. Um daginn tókum við heila helgi þar sem við fórum í gegnum allan bílskúrinn og alla hlutina, máluðum og tókum til í garðinum. Tónlistin var í botni og allir dilluðu sér og hjálpuðust að. Mér fannst geðveikt að skoða öll málverkin sem “afi” minn gerði en hann er þekktur Argentínskur málari. Líka málverkin eftir papí en hann er mjög hæfileikaríkur. Samt var best að fara í gegnum öll gömlu gellufötin hennar mamí og fá ýmislegt lánað. Þar á meðal sjúkur fóðraður rússkinnsjakki(vonandi verður einhverntímann nógu kalt), 80's leðurstuttbuxur, Velvet Underground&Nirvana boli og klikkuð gaucho-kúrekastígvél. Foreldrar mínir eru ástfangin eins og unglingar, kalla hvort annað ástin mín, yndið mitt, lífið mitt, drottningin mín... Þau dönsuðu um daginn tangó í leikhúsinu og voru æðisleg. Ég er svo að dansa tangó í skólanum við Libertango og við erum að undirbúa sýningu í desember. Síðan er allt á fullu að undirbúa sýningarnar í salsa&reggaeton. Er síðan loksins farin að æfa mig á píanóið með góðum kennara, Veronicu, sem er líka stjórnandi háskólakórsins sem ég ætla í á næsta ári.

-

Fór Paula vinkonu minni úr hinum bekknum að hjóla um borgina með öðrum vinum hennar og við gengum í ánni og enduðum í slag í drullunni. Um helgina fór ég líka í tvö stór helvíti skemmtileg partý. Lara og Horacio eru núna búin að trúlofa sig sem er gleði. Tók svona “vinkona-mín-var-að-trúlofa-sig” öskurkast með henni þegar hún sýndi mér hringinn sinn. Hitinn um helgina fór upp í 45°C og ég fékk fullt af moskítóbitum.. Ég get ekki sofið úr hita, get ekki farið út, get ekki gert neitt nema hangið fyrir framan viftuna með tónlist. En helgin var samt æðisleg sem bætir þetta upp.

Á föstudaginn fórum ég og Lisanne í boxtíma í ræktinni. Eftir það ætluðum við í vax þannig að planið var að fara bara í sturtu þarna á staðnum. Það gekk eins og í sögu, ég fór úr sturtunni minni á undan og gjóaði augunum rétt svo á fæturnar á Lisanne. Þá sé ég FEITASTA KAKKALAKKA í heimi skríðandi við stóru tánna hennar. Ég rek frá mér ekta píkuskræköskur og síðan; GET OUT GET OUT AAAA!!! Hún öskrar líka álíka hátt og kemur út með sjampóið í hárinu og við hlaupum aftur að skápunum. Þar hlógum við svo mikið að það var erfitt að anda. Hún þvoði hárið í vaskinum og við fórum út. Vill svo til að beint fyrir framan kvennaklefann eru öll lóðin og pleisið var pakkað af strákum sem glottu á okkur, heyrðu líklega öskrin mjög greinilega.

Ennþá gerist það að fólk segir það við mig á ensku sem það kann á ensku. Eins og ByeBye og HI HOW ARE YOU?!. Eins og ég skilji ekki þetta þegar þú segir það á spænsku? Það meiðir mig að innan þegar fólk heldur að ég tali ensku á Íslandi, kannski er það líka því að ég tala ensku og þau skilja ekki afhverju. Líka því að ég heiti víst rosalega bandarísku nafni að þeirra mati. Mjög sjaldan hef ég verið kölluð einhverju nickneimi, alltaf haldið að það væri erfitt að breyta Nínu í eitthvað annað. En þetta hefur ekki vafist fyrir fólki hérna. Sem dæmi er það Ninus, Ni, Islandia, Loca, Naní og papí kallaði mig Ninilización vikuna sem ég varð að gera verkefni um alþjóðavæðingu – globalización. Skrifaði 5 bls. fyrir kennarann með mínum skoðunum og brainstormi. Stóð mig heldur fjandi vel í kappræðunum ef ég segi sjálf frá. Kennarinn bað um að fá eintak af ræðunni minni. Áhugavert hvernig er litið allt öðruvísi á alþjóðavæðingu hérna en á Íslandi, kannski vegna þess að Argentína er land sem hefur alltaf orðið útundan í partýinu eins og lönd þriðja heimsins. Flestir eru því alveg á móti. Dagurinn sem deilt var um menningarlegu hlið alþjóðavæðingarinnar var mikil andstaða, því að hérna eru flest menningarlegu áhrifin frá Bandaríkjunum og gegnum MTV og brenglar huga krakka um barbístereotýpu. Þau ætluðu varla að trúa mér þegar ég sagði að í Evrópu væru námsstyrkir og það er vinsælt að læra í öðrum löndum.

Um daginn dó Nestor Kirchner fyrrverandi forseti og eiginmaður núverandi forsetans, Christinu Kirchner. Hann ætlaði að bjóða sig fram aftur næsta ár (já það má hérna). Mamma mín tók mig í mjög alvarlegt samtal um að ég mætti ekki láta útúr mér eitt einasta orð um skoðanir mínar eða okkar um þetta, allstaðar er fólk að fylgjast með og ég gæti líka verið send úr landi. Vonandi eru ekki ríkisstubbar að lesa þetta með google translate haha. Kirchner hjónin eru ríkasta fólk í Argentínu og eftir þeim aðrir pólítíkusar. Hérna er það mjög auðvelt að taka til sín góðan hluta í hvert skipti sem ríkið deilir út peningum. Kirchner hjónin eru spillt og þau og stjórnin í Buenos Aires stjórna landinu. Yfir hverju héraði (eins og Cordoba, ríkinu mínu sem er næst Buenos Aires) er einn héraðsstjrói en ef hann gerir eitthvað sem Buenos Aires líkar ekki þá er bara skert af ríkisútgjöldunum til þessa héraðs, einfalt er það. Til að komast til valda þarf að þjóna þeim sem eru við völdin, kannski að vera mjög ríkur líka það er ágætt. Í kosningum er svo gengið á milli fátækra og þeim borgað fyrir að kjósa Kirchner. Fólk sem ég hef talað við um þetta segir mér að vonin eftir því að einhver heiðarlegur starti byltingu og bjargi landinu sé lítil.  Í mínu ríki og norðurríkunum er mesta andstaðan gegn Buenos Aires því þessi ríki eru bara forðabúr og peningalind, þau eiga að halda kjafti og gera eins og þeim er sagt. Stjórnin lítur svo á að Buenos Aires sé landið og hugsar oft bara fyrir fólkið þar (13 milljónir). Christina passar líka Patagóníu (suðurríkin) því þaðan er hún. Fólkið við völdin vill halda fólkinu ómenntuðu og fátæku. Fátæka fólkið vill líka bara vera fátækt. Þannig er það að því fleiri börn sem þú eignast því meira borgar ríkið til þín. Þannig að þú getur bara setið á rassinum í kofanum þínum alla ævi og eytt peningunum í eiturlyf og áfengi og eignast börn sem lifa sama lífi og þú. Engin ástæða fyrir því að reyna að komast inn í samfélagið og fá vinnu. Þá þarftu að upplifa erfiði alla ævi og svo færðu ekki einu sinni almennilegan ellilífeyri. Miðstéttin vill auðvitað útrýma fátæktinni en það er ekki til neins að reyna að fá börnin í skóla eða bjóða fólki vinnu, það er ánægt svo lengi sem ríkið deilir út pening. Stundum er gefið fátækum nýtt hús í fínu hverfi til að reyna að hjálpa þeim að fá betra líf. En þá taka þau rúðurnar úr húsinu, selja þær og reyna svo að selja allt húsið og fara aftur og búa í kofanum sínum með áfengi og sjónvarp. Deyja svo snemma úr ofneyslu eða kynsjúkdómum.

Í Buenos Aires eru Kirchner hjónin dýrkuð eins og guðir. Ég fylgdist með í sjónvarpinu þegar milljónir manns fóru í La Casa Rosada (Bleika húsið, eins og Hvíta húsið) og vottuðu Niestor virðingu sína. Um daginn fór ég svo á æðislega tónleika hjá orkestru frá Cordoba. Síðan tileinkaði stjórnandinn Niestor tónleikana og bað um 2 min þögn, eftir hana átti svo að klappa en kannski svona 30 manns gerðu það. Síðan á að breyta nafninu á einni mikilvægustu götu Buenos Aires (Roca, eftir fyrrverandi forseta og frelsishetju), breyta því í Nestor Kischner.

Nú eru bara fjórar vikur eftir af skólanum og ég er að undirbúa mig fyrir nokkur próf sem ég vil taka, krakkarnir eru að deyja úr stressi því þau hafa bara þetta tækifæri til að ná 15 fögum, ef ekki þá þurfa þau að endurtaka árið. Síðan fer ég í þriggja mánaða sumarfrí!!!!

Þar á eftir háskóli sem gæti ekki verið æðislegri. Skrifa um það í annað blogg seinna, þetta er orðið mjög langt

Adios.

Bueno, eitthvað sem ég hef verið að gera...

Októberfest eða fiesta de la cerveza (hátíð bjórsins) er risastór hátíð sem er haldin í bænum Villa General Belgrano allan október hvert ár. Þessi bær er byggður af nasistum sem flúðu í stríðinu og töluð þýska og húsin eru í þýskum stíl. Bærinn framleiðir líka sinn eigin bjór – líklega með betri sem ég hef prófað! Ég fór semsagt síðustu helgi því þá var aðalhátíðin sérstaklega á sunnudagskvöldinu (frídagur fyrir alla á mánudeginum, eins og gerist oft).

Ég hef aldrei séð jafn mikinn bjór en mi vida. Þrjátíustiga hiti og sól með göturnar troðnar af fólki frá Cordóba og Buenos Aires og allir með stóra októberfestbjórkrús hangandi um sig með ól í litum þýska fánans. Allir voru í góðu skapi, dansandi, syngjandi... tókst að kynnast nokkrum skotum í skotapilsum (halla, fríða..) Ég, bróðir minn og besti vinur hans sem mér kemur líka mjög vel saman við nutum okkkur vel flakkandi um á tjaldstæðinu með gamlan gettóblaster. Þeir höfðu logið að mér áður að ég gæti alveg farið út í stuttbuxum og stuttum magabol eins og hinar stelpurnar, það væri svo heitt og ég myndi bara falla inn í hópinn með öllum ljóshærðu Þjóðverjunum. En ég uppskar bara ennþá meira bögg en allt í lagi, bróðir minn fékk reyndar spurningu hversu mörg llamadýr þyrfti að borga fyrir að fá að giftast ljóskunni... mér fannst það ekki eins fyndið og þeim. Þetta var kúl og það verða mun fleiri hátíðir. Eins og í janúar er tónlistarhátíð í bænum mínum (þar sem sumarbústaðurinn minn er) sem heitir fiesta del lago (vatnshátíðin) og mörg þúsund manns eru í tjöldum þar og eru bara á ströndinni allan daginn. Vatnið er nefnilega heitt og hér eru gular sandstrendur sjáiði til... Allavega við vöknuðum svo ótrúlega þreytt á mánudeginum og þá var mikið um að vera í bænum mínum því það var stórhátíðarafmæli með skrúðgöngu og tívolí og svo einnig var þarna 3000 manna skátamót. Ég var mjög brennd. Þannig að við bara chilluðum í þessu allan daginn og keyptum okkur svona 3 lítra af ís hvert og syndum í vatninu og fórum svo út á bát (ég rústaði þeim í róðrinum, takk sumarbúðir..)

Ástæðan fyrir því að fólkið hérna er venjulega með killer body er að þau eru stöðugt að hreyfa sig og borða bara tvisvar á dag. Venjulegar athafnir vina er að fara út að hjóla og til dæmis fór ég um daginn með fjórum af helstu vinkonur mínum í skólanum og við hjóluðum um alla borgina. Sólin var eitthvað svo falleg þennan dag og það var smá vindur . Það er snilld að hjóla meðfram ánni og fara svo yfir einhverja af gömlu brúnum og hjóla hinum megin. Við fórum í kiosco og keyptum fullt af snacks og sátum bara við ánna og borðuðum. Áin er núna bara drullukvíslar því það er svo lítið vatn núna, samt mjög fallegt. Við óðum hana uppað hnjám en það endaði með því að ein byrjaði og við enduðum allar skellihlægjandi sitjandi í miðri ánni.

Um daginn fór ég og hitti krakka í skólanum við vatnið hérna í Rio Cuarto, það var geðveikt veður og við drukkum mate og nutum lífsins. Guadalupe vinkona mín var þarna á fjórhjólatryllitækinu sínu og allir á mótórhjólunum og einn vinur minn var litlum gulum Fiat. Við fórum nokkur og rúntuðum á bílnum, hlustuðum á tónlist og fórum svo út á moldarvegi fyrir utan borgina og fórum í kapp við nokkra stráka á mótórhjólunum. Þetta var mjög gaman og það var svo fallegt líka því sólin var að setjast og birtan var svo flott. Var með filmuvélina og náði fáranlega flottum skotum inn í bílnum af stelpunum í moldarreyk og rauðum sólargeislum. Var boðið í mat til vinkonu minnar sem á heima þarna við vatnið og svo hittumst við sami hópur hjá einni stelpu og chilluðum alla nóttina. Nema að einn hálfviti fann einhvernveginn myndavélina mína í töskunni og eins og hálfviti opnaði filmuhólfið!!!! aaaaaaaaaaa... það voru svona 2 myndir eftir af 36 mynda filmu og ég var búin að taka svo flottar myndir, meðal annars af fátækum krökkum sem ég hitti þegar ég fór með skólanum mínum að gefa fólkinu mjólk í fátækrahverfunum. En eitt af markmiðunum mínum hérna er að verða manneskja sem lætur ekki litla hluti skipta sig máli svooo mér tókst að gleyma þessu þegar lengra leið á nóttina og við vorum komin í sundlaugina.

Eins og þið vitið þá voru 33 námumenn grafnir lifandi í jörðinni í Chile. Þetta er tiltölulega stutt frá því þar sem ég er, á Argentínskum mælikvarða. Þeir líta alltaf upp til Chile því það er tiltölulega óspillt land í Suður-Ameríku sem bregst við áföllum eins og þessu og jarðskjálftanum sem þeir lentu í fyrir ekki svo löngu. Allavega, allir hérna voru miður sín yfir þessu og í skólanum mínum hópuðust allir um sjónvarpið og fylgdust með því þegar mennirnir voru dregnir upp einn af öðrum. Vinir mínir grétu og þetta var rosalega tilfinningaríkt. Svo fór ég í ræktina með Sophiu og fólk var að hópast um sjónvarpið að horfa á síðasta manninn koma upp, þar var fólk líka að gráta.. í ræktinni,  og allt í einu fann ég að ég var líka farin að gráta. Sophia var svo góð að draga þessa mynd upp við Matteo seinna um kvöldið af mér standandi sveitt á miðju gólfinu við sjónvarpið í ræktinni grátandi með fullt af fólki. Það er erfitt að útskýra þetta en þetta var eitthvað svo sérstakt, fannst ég fá þjóðarsálina einhvernveginn beint í æð.

Fyrir nokkru gerðist svolítið ótrúlegt. Það ringdi í fyrsta skipti almennilega síðan í janúar. Ringdi almennilega. Þegar ég fór úr skólanum uppgötvaði ég að göturnar voru orðnar að fljótum. Hjól flutu á gangstéttunum. Fólk var í óða önn við að binda smábílana sína við ljósastaura. Mamma gat náttla ekki sótt mig svo eina leiðin var að hoppa út í fljótið og blotna upp að mitti. Hlaupa í hinn skólann til bróður míns, við fórum í strætó sem tók ótrúlega langan tíma að komast heim. Droparnir í loftinu voru eins og handfylli af vatni. Ótrúlegt. Síðan varð kalt! Ég þurfti að fara í peysu!!!
En núna um helgina var ótrúlega heitt veður og sól. Ég tók bróðir minn og Matteo í partý í skólanum mínum. Stelpurnar voru alveg að missa sig yfir Matteo og honum er nú framvegis boðið alltaf þegar bekkirnir gera eitthvað saman haha. Fórum síðan á stað sem heitir Faktorý og er í gamalli verksmiðju, subbulegur en hefur sál. Fyrst var mjög fín hljómsveit og svo DJ. Ég og Matteo gáfum skít í það hvað við erum léleg að dansa cumbia, quartetto og þetta dót og sögðum bara; Við erum frá Evrópu! Þar kann fólk ekki að dansa! Það gerir bara eitthvað!. Dönsuðum illa og skemmtum okkur konunglega.
Við bróðir minn vöknuðum þremur tímum eftir að við komum heim, kl. 9 og vorum drifin á kaffihús til að borða morgunmat. Það er nefnilega Dia de la Madre í dag sem sagt Mæðradagurinn. Það er stór hátíðisdagur og eiginlega eins og afmæli, það er dýrkað allar mömmur og allir eru í góðu skapi með blóm. Ég sagði já við því að koma með þeim í messu. Það var mjög áhugavert að fara í Argentínska, kaþólska messu. Kirkjan er falleg og stemmingin þarna mögnuð. Fólk kraup fram og bað og grét – mikil trú, alvöru trú. Þetta gerist ekki á Íslandi. Foreldrar mínir fóru að skrifta og ég raulaði með í trúarjátningunni. Þó svo að ég kalli mig ekki trúaða þá ber ég mikla virðingu fyrir þessu öllu. Fékk mig til að hugsa um allt það góða og allt það vonda sem svona sterk trú hefur framkallað í heiminum.
Fólk spyr mig hvað Íslendingar trúa á venjulega. Margir hérna vita ekki að það sé til eitthvað sem heitir Lutern-protestant. Næsta spurning er hvort að við trúum á guð og jesú? Frekar ótrúlegt.  Ég fæ stundum spurningar hversu marga daga ársins ég get chillað á ströndinni og synt í sjónum. Síðan þegar ég segi að það sé ekki hægt er ég spurð afhverju ég búi þarna þá haha. En auðvitað er þetta fólk í minnihluta. Annars veit enginn vanalega að Ísland sé til. Ég spurð; De dónde eres? (Hvaðan ertu). Ég svara; Soy Islandia. Þá er svarið; Que? ! Irlandia?! OG ég no ISLANDIA. Svar; AH! ITALIANA! NO ISLANDIA Og allir bara sí claro. Og ég; Conocer?. Og svarið; uuu noooo. Allir elska Mateo og Sophiu og vilja tala um löndin þeirra en ég er bara eitthvað blah haha.

Annars er ég að reyna að mennta fólkið í kringum mig um landið mitt, AFS er svo búið að plata mig til að halda kynningu um Ísland, AFS og hvað það er að vera skiptinemi fyrir yngri krakkana í skólanum mínum, svo þau viti að þetta sé hægt og afhverju ég er hérna. Oft skilur fólk bara ekki afhverju 18 ára stelpa ætti að fara frá öllu heima og flytja eitthvert annað í ár. Þröngsýnin getur gert mig svolítið pirraða sérstaklega þegar þau skilja ekki ennþá þegar ég tala um nýtt tungumál, opnari huga, læra á nýja menningu... Næsta spurning er svo alltaf; saknaru ekki fjölskyldunnar þinnar og ég svara jú. Þeim finnst líka ótrúlega gaman að spyrja mig hvort ég eigi kærasta á Íslandi, hvað heita bestu vinkonur mínar, er skólinn minn skemmtilegur? Langar ekki að láta minna mig stöðugt á Ísland, ég er í Argentínu núna og ætla mér að eiga mitt líf hérna en ekki líða alltaf eins og túrista.

Sambandið mitt við fjölskylduna er æðislegt. Þykir alveg fáranlega vænt um þau og þau segjast líka elska mig voða mikið haha. Eru þó frekar heitttrúuð. Eins og þegar við fórum á MacDonalds og fórum með borðbæn áður en við borðuðum hahaha. Þau reyna þó ekkert að troða neinu í mig. Fýla samt ekki að vakna skraufþunn á sunnudagsmorgnum og komast að því að það eru 15 manns í húsinu mínu og stofan er full af kertum og myndum af Jesú. Margt fleirra líka heldur undarlegt en ég vissi að það yrði svona. En þau eru nú frekar kúl blessunin. Þegar við förum útúr bænum eru þau klædd í eins gula jogginggalla og við hlustum á væmnustu hittara áttunda áratugsins haha. Hlusta á allt frá ACDC til Katy Perry. Fyrir nokkrum morgnum á leiðinni í skólann setti mamma mín svo allt í einu á Linkin Park og fór að rappa með !! haha.

Ég er búin að eignast vin í einum kennara í skólanum. Hann býr í Cordoba og kennir theory of communication heitir það held ég á ensku. Í skólanum erum við sífellt að læra comunication og hluti sem tengjast alþjóðavæðingu. Þessi kennari hins vegar hatar alþjoðavæðingu og enskukennslu en það er mjög áhugavert að tala við hann þrátt fyrir það. Við höfum talað lengi saman (á spænsku auðvitað) eftir skóla um ýmsu hluti eins og kvikmyndir og hann hefur sérgert áfangann fyrir mig þannig að ég horfi á eina Argentínska mynd í viku og svo tölum við tvö um hana. Síðan er lokaverkefnið okkar kappræður um alþjóðavæðingu, hann setti mig á móti haha og svo á ég að filma allt og búa til video. Margt fleira sem ég gæti sagt frá með skólann en þetta er að verða frekar langt. Ég er þó mjög þakklát fyrir Nát133 og Ásgeir beibí því við erum að læra að stilla efnajöfnur í Química og ég er sú eina sem kann það og kennarinn lét mig sýna uppá töflu hvernig á að mestera þetta! úff svo kúl svo kúl.

Ætla að enda þessa löngu ræðu með því að segja frá uppgötvun lífs míns. Um daginn fórum við Matteo eftir AFS fund á kaffihús og töluðum í tvo tíma saman. Hann kann enga ensku svo það var á spænsku. Töluðum um Argentínu, söguna, pólítíkina.. svo töluðum við um Ítalíu (því hann er ítalskur) og ég sagði honum svo frá öllu (í þátíð) um Ísland, þróunina, kreppuna, breytingarnar og það sem breyttist ekki. Síðan sýndi ég honum myndir sem ég er með ipodnum mínum og hann var mjög áhugasamur að fá að vita um vini mína og hvernig samband ég á með hverjum og einum. Umræðurnar leiddu út í æsku okkar og ég kom með langa sögu um einhver prakkarastrik sem ég gerði og hvernig við krakkarnir í götunni hittumst á kvöldin til að fara út í leiki og þá stoppaði hann mig allt í einu og sagði: Nína! Que bueno vos sabes? (Veistu hvað þetta var gott?). Hann sagði svo eitthvað meira og fór svo að panta meiri mat.

Og ég sat bara og hugsaði allt í einu: Vá, ég kann spænsku.

Á miðvikudaginn er ég búin að vera hérna í tvo mánuði.

Takk fyrir að lesa, þið verðið að kommenta. Ást amor besos chau.

Mate

Mér finnst að núna ætti ég að hætta að blaðra um sjálfa mig og koma með smá fróðleik. Í samskiptum mínum við Ísland hef ég fengið spurningar um þetta “mate” sem ég er alltaf að tala um. Lýsandi fyrir vini mína er að þau halda öll að þetta sé eitthvað argentínskt jurtaáfengi sem ég er að drekka allan daginn. Ég nenni ekki að segja bara alltaf uuu þetta er svona sérstakt argentínskt te þannig að hér kemur almennileg útskýring, skyldulesning.

Ekkert særir stolt Argentínumannana meira en þegar minnst er á tengsl þjóðarhefða þeirra við hefðir úr öðrum heimshlutum. Ég hef hlustað á ástríðufullar samræður um hversu erfitt er að finna fyrir þjóðarsamkennd hjá svona nýrri þjóð. Allir eiga afa og ömmur sem koma frá Spáni, Ítalíu, Arabalöndum, Þýskalandi, Englandi eða einhversstaðar frá og svo margt sem er hluti af menningunni var ættleitt annarsstaðar frá. Með Evrópumönnunum hurfu Indíánarnir og Argentínsku Gauchoarnir (kúrekarnir). Í norðrinu finnast þó ennþá indíánaflokkar með sín tungumál og gauchoar finnast en þó öðruvísi en þeir voru. En margt er ættleitt frá Evrópu. Jafnvel Fernetinn (langvinsælasta sterka áfengið í Cordóba héraðinu mínu) er frá Ítalíu. Sumt er þó Argentínskt. Tangódansinn varð til í Argentínu í mixi innflytjenda í úthverfum Buenos Aires. Folklore tónlistin og dansinn er sérstakt fyrir Argentínu eins og mörg lönd eiga sína útgáfu af folklore. Svo er það mate-ið. Mate er mjög mikilvægt menningarlega og sögulega séð, þjóðardrykkurinn sem gauchoarnir drukku á sléttunum þegar þeir lágu í náttúrunni og fylgdust með dýrunum sínum.

Quotað í Lonely Planet (uppahalds bókin mín): Nothing captures the essence of argentinidad as well as the preparation and consumption of mate, perhaps the only cultural practice that truly transcends the barriers of ethnicity, class and occupation in Argentina. It's a ritual, shared among family, friends and coworkers. In many ways, sharing is the whole point.

þið vitið auðvitað að Che er frá Argentínu?

Mate er skál (oft í laginu eins og lítil kókoshneta með gati) sem kallast Gourd. Gourds geta verið allt frá útskornu tréi til gullskreyttra fjölskyldudýrgripa. Til að neyta innihaldsins er notað sérstakt rör að nafni bombilla (sagt bombísja) með filter í botninum til að innihaldið fari ekki í munninn, bara safinn. Það getur verið úr ódýru járni allt að silfri eða gulli og getur haft allskonar lögun og skreytingar. Nánast alltaf þegar fólk hittist er boðið upp á mate. “Að fara í garðinn og drekka mate” er eins og afsökun fyrir því að hittast og chilla í sólinni.

Í gamla daga voru upper-class fjölskyldur oft með sérstakan þræl eða þjón sem sá hreinlega bara um að undirbúa og þjóna til mate. En núna er einn cebador (server, veit ekki hvernig það er á íslensku) sem fyllir næstum allt gourdið með yerba (sagt sjerba). Yerba mate eru þurrkuð skorin lauf af jurtinni llex paraguyensis. Síðan er hitað en ekki soðið vatn í pava og smá hellt ofan í gourdið. En cebadorinn verður að hella vatninu mjög hægt nálægt bombillunni og svo láta mateið ganga klukkuhringinn. Hver klárar vatnið og lætur svo cebadorinn fá mateið og hann refyllir og lætur næstu manneskju fá. Góður cebador lætur mateið ganga án þess að skipta á yerba í einhvern tíma. Maður skal ekki halda gourdinu hjá sér of lengi. Það er nóg að segja einu sinni gracias ef maður vill ekki meira. Landfræðilegur fjölbreytileiki fylgir mateinu. Frá Pampassvæðinu (aðeins fyrir neðan héraðið mitt) og suðurútfrá er drukkið mate amargo (án sykurs) en hérna og norðar er algengt að drekka það dulce (sætt). Paraguya-ar drekka mate ískalt sem tereré. Að meðaltali drekkur hver Argentínumaður u.þ.b. 5Kg af mate á ári sem er mun meira en almenn kaffineysla á heimsvísu. Þegar þú kaupir þér mate verðuru að “lækna” það áður með því að setja heitt vatn og yerba og láta það standa í 24 tíma. Síðan geturu alltaf farið með mate og látið fylla á hitabrúsann þinn. Bara þegar fólk á veitingahúsum sjá hitabrúsann þinn þá vita þau hvað þig vantar. Bensínstöðvar eru alltaf með risatanka með nákvæmlega rétt hituðu vatni fyrir drekkandi fólk á veginum. Fyrir mér er mate líklega einn besti drykkur sem ég hef prófað. Mér líður alltaf vel eftirá og hjálpar líkamanum mínum að venjast nýrri rútínu fullri af hreyfingu. Raunverulegt jurta-tebragð, róandi, gott fyrir líkamann og svo æðislegt hvernig fólk sameinast í ákveðni athöfn, í augnablikinu og deilir. Þegar ég sný aftur norður er fjölskyldan mín hérna búin að lofa að senda mánaðarlegar byrgðir af mate og líka öðrum hlutum sem ég veit ekki hvort ég get verið án eftir að hafa komið hingað. Var þetta ekki skemmtilegt? Ef þú last þetta (gæti alveg vel verið að einhver hafi nennt að lesa þetta), þá verðuru að kommenta. Besos chau!

Messi með mate

Vinkona mín Valentina í almenningsgarði

Los gauchos

Veit aldrei hvað á að skrifa hérna

Jæja, ætla að koma þessu frá mér áður en ég gleymi.

Það er mjög erfitt en mögulegt að byggja upp alveg nýtt líf og rútínu í algjörlega annarri menningu en maður er vanur. Ég er búin að vera hérna í eitthvað meira en mánuð en það er eins og tvær vikur. Ég á yndislega fjölskyldu sem mér líður mjög vel með, auðvitað eru einhver atriði sem eru erfið (eins og að taka þátt í borðbæn fyrir hverja máltíð) en maður tekur því bara. Síðan er ég búin að byggja upp sterkan hóp af góðum vinum og það er gjörsamlega ómetanlegt. Mér líður svo ríkri að eiga svo líf fullt af æðislegu fólki bæði á Íslandi og í Argentínu. Allavega, ég vissi ekki hvað ég var heppin fyrr en ég fór frá því. Núna hugsa ég og met vini mína, fjölskylduna, samfélagið, listirnar, menninguna og allt á Íslandi öðruvísi. En mér líkar líka ótrúlega vel við allt hérna um leið og ég læri á það. Og líka ef ég hætti að bera það saman við Ísland. Ok ég skal hætta þessari væmni ugh.

Helgin síðasta var freeekar góð. Veðrið var bara eiginlega of gott. Ég man þegar ég gat varla andað stundum af hita, lykt og mengun. Nú finn ég ekki fyrir því. Laugardaginn vaknaði ég við að það var kastað steinum á gluggann minn og þá voru komnir tveir bekkjarfélagar mínir í surprise heimsókn á mótórhjólunum sínum. Ég fór út fyrir borgina að einhverju vatni og tókst að láta henda mér oní það í öllum fötunum – en þornaði náttla strax. Kvöldið var ótrúlega fyndið. Við Sophia og Lisanne fórum á megastelpudjamm með ansi athyglisverðum samræðum og rannsóknarleiðangur. Það var að við máttum bara fara á bari sem við höfðum ekki farið á áður haha. Sem endaði einhvernveginn að við vorum með þrjár vínflöskur (alltof alltof mikið) í garðinum að fíflast ótrúlega og þrír svertingjar voru að spjalla við okkur og við gáfum þeim næstum allt vínið. Já það er fullt af afrískum innflytjendum hérna sem vinna ólöglega og það er mjög áhugavert að spjalla og dansa við þá, allt öðruvísi og ólík menning (pælið í því Suður-Afríka er bara hérna hinum megin við hafið). Við fórum á tvo dansstaði (hérna heitir það diskó haha) og skemmtum okkur prýðisvel. Það hefur sína kosti og galla að við fáum alltaf ótrúlega mikla athygli. Fíla samt ekki stráka klípandi og þrýstandi hárinu mínu uppað kinninni sinni. Sophia er líka alltaf flýjandi undan fólki sem starir á grænu augun hennar. Við enduðum um þrjúleytið á stað sem kallast Casa de Pierra og er fyrir utan borgina og er ótrúlega stór með sundlaug og öllu. Á einni hæðinni uppgötvuðum við að þar var bara spiluð gömul tónlist á ENSKU og þvílík hamingja sem við upplifðum syngjandi með Arethu Franklin og Kool&the gang en ekki endalausri djammtónlist á spænsku sem allir kunna textann með nema við. Mér tókst að týna lyklunum að húsinu mínu (ótrúleg) svo ég þurfti að vekja mömmu til að hleypa okkur inn, við gistum saman stelpurnar.

Á sunnudaginn fór ég með stórfjölskyldunni að borða asado (þjóðarrétturinn kjöt yfir eldi) og lék mér með primunum (frænkum) mínum sem eru allar mjög svipaðar mér nema kannski fullharðar stundum í fótboltanum. Held að þær geti orðið mjög góðar vinkonur mínar í framtíðinni þar sem þær eru bara aðeins eldri en ég. Síðan fóru fjölskyldur okkar Lisanne saman í almenningsgarð, sungum og spiluðum á gítar, spiluðum fótbolta og drukkum mate.

Á mánudaginn var Dia del Estudiante en Argentínumenn eru duglegir að búa til hátíðartilefni úr engu til að hafa gaman og er þetta þannig dagur. Það var hátíð í skólanum og allir voru í búningum og endalaus skemmtiatriði. Minn bekkur við vorum zombie-ar og við dönsuðum Thriller dansinn af tærustu snilld. Áður sagði ég öllum og grátbað um að þurfa ekki að taka þátt í að syngja og spila á píanó fyrir framan alla Guns'n'roses og það var samþykkt líka vegna þess að ég var með hálsbólgu og gat varla talað. En svo þegar atriðið var að byrja hoppaði tónlistarkennarinn minn á svið og kallaði NÍNA VAMOS!!!! og áður en ég vissi var allur skólinn byrjaður að klappa mig upp. Ég staulaðist á sviðið næstum grátandi af ótta en náði að koma þessu frá mér skikkanlega vona ég. Úff get ekki einu sinni hugsað um það. Næst var heljarinnar ball (hádegi á mánudegi) með alveg frekar góðri quartetto hljómsveit. Þetta varð frekar brjálað með svona 200 stelpum öskrandi því trommuleikarinn var svo sætur sem endaði með að hann hoppaði í þvöguna og þær kaffærðu hann. Mér tókst að æfa mig vel þar sem strákarnir vildu ólmir bjóða mér upp og hlægja af því hversu slæm ég er, ok kannski ekki alveg. Jæja, næst fórum við svona 8 manns saman á MacDonalds og síðan í garðinn með gítara og bjór og þar tók ég mér siestu. Ég og Sophia fórum svo saman í “New Life” sem er ræktin sem vinkonur mínar fara í. Það var ævintýri fyrir sig. Í Argentínu er mikil mikil fegurðardýrkun og staðalímyndin á fegurð er frekar sorgleg. Ég sé varla feitt fólk út á götu og þegar stelpur eru fimmtán ára (þá er alltaf brjáluð veisla) fá þær brjóstastækkanir og fitusog í gjafir frá feðrum sínum. Fólkið er nánast allt í góðu formi. Í ræktinni voru öll tækin eru á sama stað og allt krökkt af vöðvastæltum mönnum. Við byrjuðum og þá labbaði að okkur maður sem fór að stjórna okkur og segja okkur að hlaupa í 20 min, gera þetta í 20 min o.s.frv. Mér tókst ekki að útskýra að ég hafði engan áhuga á því að láta stjórna mér þannig svona fór þetta. Sophia var líka að missa vatnið yfir gæjanum en mér fannst hann frekar gamall. Mér leið illa því allir störðu á okkur. Svo eftir TVO TÍMA af brjálæði frá manninum hófust teygjurnar. Það átti að vera í miðjum salnum og við vorum umkringdar svona 10 mönnum sem horfðu á okkur glottandi. Sophia dansar ballet svo hún naut þess að láta stjórnunarmanninn teygja sig og bretta og vera óþægilega nálægt henni. Ég reyndi hvað sem ég gat til að forðast þetta vegna þess að ég er svo slæm að ég næ ekki einu sinni í fæturnar mínar. Ég barðist um en endaði í fanginu á manninum með hausinn mjög neðarlega á búknum hans og váá hvað þetta var sárt og vandræðanlegt!! Allir störðu og hlógu. En ég er að fara þangað þrisvar í viku og í sund&sauna that's for sure. Mér líður eins og trölli í kringum stelpurnar í bekknum og svo er ég mun hávaxnari líka. Ég fékk komment á því að ég sé alltaf að verða meira og meira bognari í baki (sorry pabbi ég skal reyna að bæta þetta).En þetta er afþví þær eru flestar (nema módelin) minni en ég! sem betur fer gildir þetta ekki um strákana.

Næsta dag var frí svo um kvöldið fer öll borgin að djamma. Ég fór og hitti bekkinn minn í húsi eins stráks og síðan fórum við saman í strætó í úthverfin. Langoftast hérna veit ég aldrei hvern fjandann ég er að fara en ég fylgi bara. Við komum að risarisarisastóru húsi vá ég held ég hafi aldrei farið inn í svona stórt hús. Þar voru líklega þrjár sundlaugar, gosbrunnar og mikið af stöffi, Arnarnesið í þriðja veldi. Húsið var fullt af fólki og allir fóru á nærfötunum (eða án) í heitapottinn eða sund og þar ég meðtalin. Ég talaði alveg helling spænsku og kynntist krökkum úr öðrum skólum. Jæja, síðan byrjaði aðaldjammið þegar við fórum á skemmtistaðinn Espacio sem er langt í burtu og frekar brjálaður. Það hentar varla fyrir internetið að tala meira um þetta.

Á þriðjudeginum fór ég aftan á mótórhjóli bekkjarbróður míns upp í sveit þar sem allur minn árgangur var. Þetta er svona villa eða campo með sunglaug, fótboltavelli, áfengisbúð haha og asado. Allan daginn sátum við í sólinni, spjölluðum, syndum og bara yndislegt. Mér tókst að skora mark í fótbolta woohoo 100 kúlstig. Mig langar að fara að æfa fótbolta haha vá hélt aldrei að ég myndi segja þetta. Fer kannski með frænkum mínum. Rútínan er orðin alveg frekar full af öllu sem ég vil gera. Um kvöldið þurfti ég að læra í fyrsta skipti í sögu sem var erfitt en það tókst.

Miðvikudagurinn var góður og mikið hlegið af atburðum síðustu daga í skólanum. Fórum nokkur heim til eins skólafélaga míns. Herbegið hans kom mér á óvart því það var fullt af myndum og plötum með hljómsveitum sem ég tel til minna uppahalds. Við horfðum á Amelie og borðuðum twistos (geðveikt argentínskt snakk) og popp (argentínskt popp er miklu betra enn á Íslandi veit ekki hví haha). Hitti Sophiu og svo í mat heim til Löru. Ekkert smá æðislegt þar og við höfðum svo margt að tala um. Ég lít á hana sem systur mína hérna og ég get alltaf farið til hennar og gist og borðað þegar ég vil. Eitt fyndið sem gerðist með okkur var að við vorum að koma heim af pub seint um kvöld með Vicky vinkonu minni AFS sjálfboðaliða. Við sátum í leigubílnum og vorum að tala um mjög mjög persónulega “stelpu”hluti og þegar við komum að húsinu sagði leigubílsstjórinn; “My papa is from North America so yes i understood everything” Þvílík tilviljun örugglega svona einn af fimm leigubílstjórum sem tala ensku og við þurftum að hitta á hann í svona samræðum. Vá vandræðanlegt. Góð saga já.

Í dag var svo gaman í skólanum því við fengum að vera mikið úti og svo var tónlistartími eftir hádegi. Þar erum við að læra um ameríska og enska tónlist haha. Núna erum við að stúdera uppruna blúsins og framhaldið að byrjun rokksins. Seinna verður heill mánuður um jazz og svo um rokk á öllum tímabilum. Ég þarf að halda fyrirlestur um íslenska tónlist í klukkutíma og ég held ég segi aðeins frá tvísöng, jón leifs og svo um pönkið (þyrfti helst að fá senda rokk í reykjavík, einhver?) og helst um nútímann líka, einhverjar hugmyndir???

Jæja svo var mjög gaman í salsa því vinkonur mínar í bekknu, Guadalupe&Eugenia voru að byrja líka. Claudio, guðfaðir Havana Mix er farinn að kalla mig; mi amor! (ekki Lisanne hehe) og ég er að komast inn í þessa elítu, vildi að ég gæti farið með til Brasilíu!. jæja, síðan fórum við Lisanne að kaupa afmælisgjöf fyrir Sophiu sem á afmæli í dag, hittum hana síðan og gerðum skemmtilega hluti. Fórum svo með Matteo og fögnuðum með víni og köku. Ég&Matteo fórum síðan í reggyton sem var frábært eins og alltaf. Við erum búin að læra núna langa dansrútínu sem við erum að fínpússa. Ég fíla hraðann og allar brjáluðu stóru hreyfingarnar og rassahristið haha. Pabbi gamli á Íslandi á afmæli í dag og ég hringdi í hann – vildi að ég gæti knúsað þig pabbi! Til hamingju.

Jæja, ég vil afsaka hversu slæm vinkona ég er. Fríða sendi mér bréf fyrir mörgum vikum sem ég á eftir að svara, þarf að skrifa til Höllu líka og bara allra. Krista takk fyrir bréfið en þú ert núna neðst á löngum svarlista bara svo þú vitir haha. Afsakið mig. Ég hugsa á hverjum degi til ykkar allra. Ég rétt renndi augunum yfir lýsingarnar á myndunum sem eru á Riff en ég lokaði fljótt af ótta við sorg. Núna þarf ég að fara að taka hart á því að læra heima og lesa bækurnar svo að ég geti lært spænskuna. Ég ætla að byrja að taka tölvuna með í skólann til að nota google translate. Vildi að ég hefði tekið með mér sálfræðibókina gömlu því það sem ég er að læra núna í sálfræði er það sem stendur í köflunum sem ég tók ekki í sálfræði 100. Margt fleira sem ég vildi að ég hefði tekið eins og leðurbuxurnar mínar! Og ég tók líka engan af leðurjökkunum mínum og hérna er það glæpur að eiga ekki svoleiðis haha. Vá ég þrái líka gömlu stærðfræðibókina mína. Björn Bergs er engill í samanburði við stærðfræðikennarann hérna. Hann nýtur þess að stríða mér og gera lítið úr mér. Þetta eru skítlétt dæmi sem ég lærði í 100 en mig bara vantar smá leiðbeiningar. Svo sendir hann mig uppá töflu og lætur mig reikna dæmi og ég geri það og fæ alveg sama svar og hann. En hann er með einhverjar fáranlegar aðferðir og mun flóknari og vá hvað hann getur verið pirrandi og ekki leyft mér að gera hlutina eins og ég lærði!

Annars eru hinir kennararnir mjög fínir og leyfa mér að hlusta á ipod og lesa eða sofa. Tónlistarkennarinn er nú meiri snilldin. Hann hefur kennt mér að suður-amerískir dansar er ekki bara salsa eða tangó. Það er heil flóra af þessu og ég er heilluð af því, get ekki lýst því en þetta er svo flott! Maðurinn er líka alveg stórskrítinn og við erum langoftast í hláturskasti þegar hann opnar munninn. Ég er samt stundum að hugsa um alla áfangana sem ég missi af í MH því ég útskrifast á þremur árum. Já ég er nörd.

Mig langar að fara í háskóla á næsta ári þó svo að ég veit að það auðveldara að vera áfram í skólanum mínum en vonandi verð ég áfram hluti af hópnum hérna. Líka það að þau fara öll til Bariloche á næsta ári og það væri frábært. Bariloche er borg í suðrinu við Andesfjöllin sem allir skólar fara til á síðasta árinu og djamma og skíða.

Það er byrjað að síast inn að ég sé í alvörunni að fara að vera hérna í tíu mánuði. Ég er farin að geta talað meira og meira við fjölskylduna mína án þess að þurfa að tjá mig í einstökum orðin eins og SVANGUR SAMLOKA ÖRBYLGJUOFN. Sjálfstæðið er að segja til sín. Ég fer um allt á hjólinu og spjalla við starfsmenn í búðum. Ég dýrka að fara um borgina í strætó með ipodinn minn og horfa á lífið og fólkið. Kallana spjalla á torgunum eftir siestuna, eldri konur að hengja upp þvottinn á húsþökunum, gömlu húsin og ryðguðu skiltin og bílana, lífið í krökkunum hlaupandi um göturnar... æi vá hvað það er erfitt að útskýra. Ég er farin að tala við fólkið í skólanum og kynnast lífi þeirra, hugsunum og væntingum. Það eru svo margir skemmtilegir karakterar í kringum mig sem ég skal kannski lýsa seinna. En skólinn er eins og hver annar high school, krakkar raðast eftir hópum, það er alltaf einn Messi strákur sem er stjarna skólans og ein Evita (Eva Perón) sem er prinsessan og eftirlæti allra, það eru nördarnir og það eru graðhestarokkararnir og emófólkið. Ég er farin að venjast augunum sem stara á mig frá yngri krökkunum á göngunum. Það er samt óþolandi þegar það er komið uppað mér og kallað hátt; WHAT ISSSS JOORRR NEIM? eða eitthvað álíka heimskulegt að segja við íslending. Ég er líka oft lengi að fatta spurningar um vesturheiminn því hér er framburðurinn mjög mismunandi og alltaf með miklu ssss hljóði. Stelpunum fannst ótrúlegt að ég kannaðist ekki við SJONNÍ DÍPP en ég komst seinna að því að það er Johnny Depp.

Einn ríkraforeldrasonur kom upp að mér og sagðist hafa farið til Íslands fyrir framan bekkinn minn. Ég sagði hvort honum hefði líkað það og svarið var; hmmm.. not really og svo labbað í burtu.

Annars er ég að fíla það að hafa tíma til að vera ein með sjálfri mér. Tíma til að gera hluti sem ég hafði ekki tíma fyrir áður. Vera fáranlega menningarleg í almenningsgarðinum og horfa á fólkið og lesa spænskar bækur (mjög hægt). Fallega fólkið hérna. Vildi að ég gæti sýnt vinkonunum mínum heima nokkur sýnishorn haha. Ég er mikið spurð hvort að ég “tengo amorso” á einhvern strák og partýmarkmið vinkvenna minna er ávallt að ég fari í sleik. Satt best að segja hef ég bara áhuga á því að vera ég núna og eiga bara góða vini, en þetta getur verið erfitt að útskýra fyrir mjög svo strákatalandi stelpunum.

Á morgun ætlar fólk að sýna mér argentínska mynd eftir skóla, ég er búin að uppgötva ótrúlega flottan kvikmyndaheim sem landið býr yfir, bara búin að sjá smá brot. Argentínskar kvikmyndir eru mjög sérstakar, byltingin átti sér stað á áttunda&níunda áratugnum eftir sjö ára blóðstríðið. Skrifa kannski smá fróðmola um það hérna seinna. Ég er svo heilluð af þessum nýja heim mínum og mig langar að geta deilt honum með fólkinu heima.

Síðan fer ég heila helgi með Löru til Santa Rosa sem er yndisleg borg í fjöllunum. Hún er með eitthvað planað sem inniheldur að synda í ánni, chilla í sólinni, prófa nýjan mat, versla og skoða borgina, kynnast fólki og fara út að dansa. Ég þarf að setja myndir inn á facebook, krakkarnir í skólanum eru svo æst að ég nenni ekki lengur að útskýra að ég nenni því ekki. Svo ég set myndir þar... bráðum.

Ég hlakka svo til að fara á alvöru Argentínskan fótboltaleik. Borgin mín er að keppa bráðum hérna við nágrannaborg og þetta verður eitthvað clasicó. Mig langar að finna hamingju, sorgina, tárin og blóðhitann í action. Ég veit að þetta verður eitthvað sérstakt.

Hugsa heim.

Nína

Un blog corto

Ætla að henda inn einu fyrst ég hafði fyrir því að skrifa ferðasöguna í dagbókina mína í dag.

Á laugardagsnóttina fór ég fyrst í eitt stykki partý og síðan var ferðinni heitið á dularfullan áfangastað að nafni Roca Rosa. Ég vissi ekki hvað ég átti að búast við þegar við komum að stórri girðingu og fórum í gegnum hlið eins og er á lestarstöðvum. En við blasti risastórt hús og stór garður með pálmatrjám og sófum! Gosbrunnar og stór sundlaug! Inni eru margir salir sem spila mismunandi tónlist og barinn er með þeim stærsta sem ég hef séð. Aldurstakmarkið er 18 fyrir stelpur, 20 fyrir stráka haha. Og vá það var gaman að dansa þarna. Næsta dag fór ég í ferðalag upp í fjöllin. Fórum í “club” og ég sofnaði á vinsænginni í sundlauginni. Veðrið var dásamlegt og við fórum að “húsinu” okkar sem er verið að byggja og fengum okkur smá sundsprett í vatninu sem húsið stendur við. Þetta er stærsta vatn sem ég hef séð.

Á mánudaginn fór minn árgangur í aðra borg að heimsækja verksmiðju. Það var áhugavert en ég skildi auðvitað núll. Síðan var afmæli litla bróður míns, Angelo, níu ára! Það var haldið í svona old-fashion leikjasal og var glatt á hjalla og ég fékk köku. Annars er margt búið að vera í gangi, afmæli Lisanne og svo er skólinn að undirbúa Día del Alumno (Nemendadagurinn) sem er á mánudaginn. Allir klæða sig í búninga og halda sýningu og stöff. Við erum zombie-ar og erum búin að vera að æfa thriller dansinn haha. Síðan er eitt slæmt. Bekkjarhljómsveitin (með 3 stelpum, 1 strák) er búin að ákveða að ég eigi að vera píanóleikari og aðalsöngvari í lagi fyrir framan allan skólann! Ég mótmælti lengi vel en eftir að hafa heyrt tilraun eins stráksins að syngja á ensku gafst ég upp. Og lagið er I Used To Love Her – Guns N Roses. Gæti verið verra. Í dag fór ég svo í úthverfin heim til einhverrar konu sem á píanó því ég er ekki búin að spila svo lengi. Annars er verið að reyna að redda kennara og píanói og stöffi, og líka gítarkennara. Þetta píanó var það fyrsta sem ég hef séð síðan ég kom. En þegar ég snerti það kom í ljós að nóturnar voru ekki réttar, ég erfði perfect pitchið í fjölskyldunni svo ég ein heyrði það að allt var of lágt, c hljómar eins og h o.s.frv. Það var geðveikt að spila aftur en þetta var alveg að gera mig brjálaða svo að á endanum fór ég að reyna að spila öll lögin einni nótu ofar haha. Svo fann konan fullt af tango, folkklore, milonga og zambanótum fyrir mig. Hún bókstaflega grét af gleði þegar ég spilaði Tunglskinssónötuna, sagði að enginn hefði spilað á þetta píanó í 10 ár haha. Þarna kemur skýringin. Allavega, þetta er mjög merkilegt ekki satt. Kannski þið tónlistarskólavinir mínir skemmtið ykkur yfir þessu.

Í kvöld er mér boðið í party með bróður mínum en ég nenni engu og ætla að vera heima með mynd. Fara út á morgun. Það er spáð hitabylgju yfir helgina og næstu viku, og ég sem hélt að það gæti ekki orðið heitara! Á morgun er margt í gangi og svo á sunnudaginn ætla ég bara að hanga allan daginn með sophiu&gítarinn hennar, kíkja svo í sund eða eitthvað. Ég hef svo mikinn tíma til að slappa af, yndislegt.

Ég er byrjuð að hjóla endalaust um alla borgina og horfa á fallegu gömlu hlutina. Fólk í almenningsgörðum með eldgamla gettóblastera, ryðguð litrík skilti og hús, endalausa gamla bíla. Allstaðar ALLSTAÐAR flökkuhundar, mig langar alltaf að ættleiða þá:( Fólkið mitt er alltaf að gera grín af mér því mér finnst allt gamalt svo fallegt og almennt bara allt svo öðruvísi og æðislegt. Þau segja að ég hata tækni. Þeim finnst allt nýtt vera svo flott eins og krakkarnir fengu hjartaáfall þegar þau sáu ipodinn minn. Hér eru ekki ipodar bara tónlist í símunum. Í dag hjólaði ég svo út í úthverfin við ána og tók myndir af villtu hestunum sem búa þar. Það eru hestarnir sem eru orðnir of gamlir og eyðilagðir til að bera fátæka fólkið um á kerrum. Hlustaði á alla nýju argentínsku tónlistina sem skólafélagar mínir hafa verið svo góðir að redda mér, elektronik tangó og fleira. Af þessum stað er útsýnið á miðbæinn geðveikt, blokkirnar minna á Manhattan, samt ekki alveg haha. Allstaðar um bæinn sér maður fótbolta. Krakkar á öllum aldri spila í öllum götuhornum, oft bara með eitthvað sem líkist bolta haha. Litlir strákar í treyjum með nafni Maradona eða Messi. Allstaðar er fólk að spila músík, leika með börnunum sínum, drekka mate. Einnig er mikil hjóla og brettamenning og frábær aðstaða til þess. Fór með bróður mínum og vinum hans á einn stærsta brettastaðinn og fékk skrítin augnatillit frá öllu gettófólkinu, það hló svo þegar ég datt :( Svo er ég búin að fara mjög oft með pabba mínum á mótórhjólinu hans, eins og í dag til að sækja myndirnar mínar úr framköllun. Ég ætla að fjárfesta í mótórhjóli í framtíðinni. Langar líka að panta mér betri filmuvél á netinu, filtera&linsur. Kaupa mér gítar (mjög góðir á 20þús). Jæja, Angelo litli bróðir minn er orðinn óþolinmóður, ég var búin að lofa að spila með honum Tony Hawk fram að kvöldmat. Ef þið lásuð þá verðiði að kommenta! Mér finnst ótrúlega gaman að fá þau og sjá að fólkið mitt fylgist með mér. Stulli var svo góður að sækja myndir úr framköllun fyrir mig og pabbi hans extra góður að senda mér þær haha. Þannig að ég ætla að skella inn nokkrum góðum á fésið.

Kveð með laginu sem lýsir því hvernig mér leið í dag

Chau Chau