Ætla að fá að henda inn nokkrum myndum úr lífinu

Á föstudaginn kom í ljós þegar ég drullaðist loksins til læknis eftir slæman hósta í rúmlega viku, að ég er með bronkítís sem er ekkert hættulegt en er samt næsta stig við lungnabólgu (litlu pípurnar sem liggja inn í lungun bólgna). Ég var alveg róleg en allir fengu kast því að hérna deyr fólk úr þessu og þau segja að ég sé sérstaklega viðkvæm fyrir "ókunnugum gerlum" svo mér var skipað að haldast innanvið í marga daga, fara á sterk sýklalyf og þar að auki fara í meðferð í einhverju skrítnu tæki sem öll heimili hér eiga sem heitir Nebulizador. Það er einhver mótór, heitt vatn, lyf, pípa og gufa sem ég á að anda í gegnum í 10 mín - 5x á dag og gefur frá sér mjög skrítin hljóð!

Systir mín hún Florencia var að kaupa sér nýjan leðurkjól og fór út í honum á föstudaginn í sjúkt partý... og ég var heimasett vegna helvítis hóstans... en ég allavega tók myndir henni þegar hún og Julieta voru að gera sig tilbúnar og dó úr afbrýðissemi yfir bæði kjólnum og líkamanum! Svona eru þessar argentínsku....

bekkjarfélagar

Við Lisanne erum duglegar í ljósmyndun í háskólanum og mætum alltaf og erum orðnar hluti af hópnum. Og það er líka sjúklega skemmtilegt. Í Práctica (verklegu) um daginn fórum við að litlu vatni fyrir neðan háskólann og til að gera verkefni og hérna eru nokkrar myndir sem við tókum auka.

emi, martín, lisanne, marcos

emilia í miðbænum

Síðustu helgi fórum við háskólakórinn í æfingabúðir upp í fjöllinn í Villa General Belgrano (bærinn sem ég fór á Októberfest afþví þetta er nýlenda nasista frá Þýskalandi). Við gistum á gulu hosteli lengst inní skógi með sunglaug, ótrúlegum heimgerðum mat og dýrum. Með okkur í för var stjórnandi frá Venezúela að nafni Dina og mesta Díva sem ég hef hitt. Kórinn er nefnilega að fara til Venezúela á næsta ári. Ég lærði helling um þetta land og tónlistarmenninguna þar sem er víst rosaleg og meirihluti krakka læra á hljóðfæri og ég veit ekki hvað. Fyrir utan að syngja fórum við í bæjarferð og djömmuðum á hostelinu og útí skóginum um nóttina... fórum í ratleiki og sumir fundust daginn eftir sofandi í skóginum. Allir eignuðust svona "ósýnilegan vin" og minn var kosinn besti vinurinn því hann gaf mér svona 5 geðveik ljós, súkkulaði, smíðaði pakka og setti inn í hann pennaveski (sem ég hafði verið að skoða með vinum fyrr um daginn).. og svo á þriðjudaginn þegar við héldum tónleika með Dinu kom hann til mín og gaf mér mjög sætan klút í fánalitum Argentínu. Þá var það hann Martín vinur minn haha. Og ég sem gaf mínum vini bara eitt súkkulaði með dulce de leche en ok ni importa. Í kórnum er svo líka ein af bestu vinkonum argentínskum sem ég hef eignast, hún Emilia, sem er elskar þungarokkstónlist og þá sérstaklega frá Finnlandi og Nightwish, er 25 ára og útskrifuð úr heimspeki en draumurinn er að verða óperusöngkona í Buenos Aires. Hún er guðdómlega falleg, alveg snarbrjáluð og sérstök. En alveg ótrúlegt hvað við eigum vel saman. Næsta laugardag er svo planað að fara með nokkrum strákum og henni á sveitabæ til að taka eitt asado og svo eftir á ætla ég að gista hjá Emi (kærastinn verður rekinn til foreldra sinna) og allan sunnudaginn ætlum við að gera helling af hlutum... horfa á The Black Swan, hún kenna mér að gera Smokey Eyes, kenni henni að meta íslenska tónlist (horfa á Rokk í Reykjavík), taka einhverja ólífumeðferð á hárinu mínu í von um að gera það hnútalaust, borða einhver sérstök ravioli a la Emi og milljón aðra hluti... ok hætt að skrifa rugl.

Tvær myndir heima hjá Sophiu um daginn.



By the way, ég og Lisanne rústuðum að syngja þjóðsönginn á útskriftunum í háskólanum og vorum svo sýndar á borgarsjónvarpsstöðinni um kvöldið!! TVISVAR!! Ég set inn myndbandið um leið og ég finn það.



Ætla að fá að setja inn tvö myndönd frá Calle 13 grúppan frá Puerto Rico sem ég sá á Shakiru tónleikunum. Þau eru náttla nýjasta hitt Latino Ameríku og algjörlega með mest hlustuðustu hjá mér þessa dagana. Myndböndin þeirra eru líka geðveik. Lögin snúast um óréttlæti og fátækt en samt um von líka. Og systir aðalgaursins sem er líka í bandinu er rosaleg. Mun aldrei gleyma háu, þröngu buxunum sem hún var í á tónleikunum í Córdoba. Fyrsta myndbandið er kúl, umhverfið og húsþökin eru mjög svipuð borginnni minni.  Það sjást skór hangandi á rafmagnslínu, í allri Ameríku þýðir það að þar einhversstaðar er hægt að kaupa dóp. Textinn er ótrúlegur, vildi að þið skilduð þetta!





Latino America(laginu beint til Bandaríkjanna) - "Samfélag án fóta en gengur samt. Þú getur ekki keypt rigninguna, þú getur ekki keypt vindinn, þú getur ekki keypt sólina, þú getur ekki keypt litina, þú getur ekki keypt gleðina mína.... við göngum við göngum. Þú getur ekki keypt líf mitt. Lifi America.."

Ákvað að skella inn hérna nokkrum myndum sem ég hef tekið frá lífinu undanfarið. Ég hef það bara gott. Fékk 10 í prófi í ljósmyndun í háskólanum um virkni myndavélarinnar. Næstu helgi förum við Lisanne í kórbúðir sem verður stuð og á föstudaginn erum við að syngja (einar) þjóðsöng Argentínu á útskrift í háskólanum, verður áhugavert. Maggi kom í heimsókn síðustu helgi og fannst mér gaman að geta sýnt Íslending borgina mína, fjölskyldu, vini og lífið. Það er orðið pínu kaldara, eftirmiðdags-miðbæjar-outfittið breyst úr stuttbuxum og hlýrabol yfir í gallabuxur og stuttermabol. Ég kvíði fyrir því að fara eftir u.þ.b. tvo mánuði en á meðan fæ ég stundum söknuðartilfinningu í einstaka hluti eða manneskjur. Ætli maður eigi ekki bara að reyna að lifa sem mest í augnablikinu.

Þið getið smellt á myndirnar til að fá þær stærri

Þetta er Maria Florencia, eða Flor (blóm), systir mín. Á myndinni er líka fjölskylduhundurinn, hann Yago, 1 árs gamall (sagt Sjago). Flor er mjög góð manneskja og vinkona, eins og sannast þegar hún bauð mér að koma að búa hjá sér. Hún er nánast alltaf í góðu skapi og tilbúin til að hjálpa mér með allt. Hún er líka einstaklega hæfileikarík að koma sér í vandræði þegar það kemur að ástinni, mér og hinum stelpnanna til mikillar skemmtunar. Hún er alltof upptekin af glæpaþáttum eins og CSI, Law&Order og Criminal Minds og bókstaflega horfir á svona 2-3 á dag. Hennar draumur er að verða eins og Horacio Caine og hefur uppgvötað að það er hægt að læra að verða svoleiðis í Mendoza, öðru fylki. Ég hef oftar en einu sinni reynt að sannfæra hana um það að í raunveruleikanum virka hlutirnir ekki jafn kúl og í CSI en hún hlustar ekki. Hugsanlega á næsta ári þegar hún er orðin 19 ára flytur hún til Boston í eitt ár til að fara í skóla eða vinna, og þá ætla ég að heimsækja hana eða helst bara fá hana til Íslands.

Þetta er Karim, besti vinur minn og sætisfélagi í menntaskólanum. Hann er frá Líbanon upprunalega og talar því arabísku og svo bjó hann í Brasilíu og talar fullkomna portúgölsku. Hann skilur mína aðstæðu mjög vel og var svo hjálpsamur í byrjun, gafst aldrei upp á því að reyna að útskýra fyrir mér og eiga samræður við mig þegar ég kunni ekkert, með ýmsum skemmtilegum leikhæfileikum. Hann er líklega besti strákavinur sem ég hef eignast um ævina, og einn af þeim sem ég mun sakna mest þegar ég fer. En hann er búin að gefa mér loforð um að í framtíðinni, einhverntímann, ætli hann að heimsækja mig. Sjá Ísland er nýi draumurinn hans. Mamma, geturu sent líka aðra bók í viðbót með myndum frá hálendinu, langar að gefa honum líka. Karim er 18 ára og djöflast um göturnar á áratuga gömlum, gulum Fiat. Bílar eru ástríða hans og arkítektúr.

Þetta var þegar ég og Nicolas Wagner, eða Nico, fórum í nokkra tíma göngutúr með hundana hans tvo. Keikó (eftir hvalnum) og León (eða Ljón). Ég tók eftir því að þeir eru allir með eins hárlit, og allir frekar ljónalegir. Nico talar fullkomna ensku, hlustar á tónlist sem enginn hérna hlustar á einsog Joanna Newsom og CocoRosie, og er einlægur Tarantino aðdáandi.

Þetta er hún vinkona mín, Naiara Lo Duca, eða Nai. Hún er eftirsótt módel hérna í Córdoba og þarf oftar en ekki að sleppa úr skóla til að fara eitthvað og módelast. Hún segist þó aldrei geta orðið súpermodel því hún sé ekki ljóshærð. Sem er satt, hérna komast konur mjög lítið í þessum tiltekna bransa ef þær eru ekki ljóshærðar eða með stór brjóst. Mér finnst hún persónulega vera með mjög fallegt hár og gullfallegt andlit. Á þessari mynd lúkkar hún svaka kúl en venjulega er hún bara mesti kjáni sem ég veit og alveg útúr heiminum oft. Svona týpan sem er alltaf að lenda í vandræðalegum aðstæðum en er samt sífellt brosandi og lýsir upp gráa skólastofuna.

Eins og ég sagði, þá kom Maggi í heimsókn yfir helgina frá föstudags-mánudags. Við lentum í allskonar ævintýrum með stelpunum, Lisanne og Sophiu, en vorum mikinn tíma í mínu húsi og Magga tókst að kynnast fjölskyldunni minni og mamí þá sérstaklega. Á þessari mynd erum við stödd á einu uppahalds kaffihúsinu mínu í Rio Cuarto, Luis Maria, þar sem hægt er að fá bókstaflega bestu kökur og besta ís í heimi. Þarna vorum við samt nýbúin að fá okkur pizzu, bíðandi eftir ísnum. Ljósmyndari er Lisanne.

Þetta er Guadalupe Yacomusi (Guadi). Hún er eina almennilega dökka stelpan í bekknum mínum. Enda er dökkt fólk venjulega fátæka fólkið í Argentínu (meira en helmingur þjóðarinnar). En pabbi hennar tókst að vinna sig upp og stofna bakarí sem er núna besta og eftirsóknasta bakarí borgarinnar (La Morena - Hin dökka). Guadalupe er líklega eitt fallegasta nafn sem ég hef heyrt og Sophia er sammála mér enda er hún búin að ákveða að skíra væntandi framtíðardóttur sína það. Guadi sjálf er yndisleg stelpa, gullfalleg og svo fyndin og hjartahlý. Ég reyndar skildi hana ekki fyrr en eftir svona 4 mánuði því hún er einmitt týpan sem talar á ljóshraða og gráthlær á milli, mjög oft á dag. Dæmi um alveg rosalega góða vinkonu mína hérna. Ég segi henni alltaf að af öllum, þá VERÐI hún að heimsækja mig því að þeir íslensku eigi nú eftir að slefa yfir Latino, dökkri fegurð hennar. Næ samt aldrei að fá hana til að trúa mér. Ég held allavega að hún þyki mjög falleg á Íslandi. Hef ég rétt fyrir mér?

Við stelpurnar bjuggum til argentínska matinn "Bagna Cauda" um daginn heima hjá mér sem er sérstök sósa búin til úr hvítlauk og ansjósum og svo er díft öllu sem þér dettur í hug ofan í það og borða með pinna. Kjúkling, kjöt, grænmeti, pasta..

Síðan bjó ég til tvær ekta súkkulaði Djöflatertur þar sem það finnst ekki hér á landi.

Ætla að láta fylgja með nokkrar fleirri myndir. 

Natasha og Flor

Melani (Meme, Melu), Carolina (Caro), Natasha (Nash), Naiara (Nai) og Eugenia (Euge) að borða köku

Kaffi með mjólk - Guadalupe og Julia.

Nai með dansmúv.

Fór með Karim og Natöshu að leika hjá gömlu lestarstöðinni í hverfinu mínu (miðbænum):

Jæja, nú er að koma kvöldmatur og Lisanne er orðin frekar óþolinmóð hérna á kaffihúsinu Dos Banderas bíðandi eftir að ég klári. Vona að þið hafið það gott. Adiós.

Besta ferðalagið!

Í páskafríinu fórum við fimm af íslendingunum sem búa í Argentínu með AFS í 12 daga ferð fyrst að heimsækja Gunna í Formosa, Buenos Aires og svo yfir til Úrúgvæ, höfuðborgarinnar Montevideo og síðan strandaborgarinnar Punta del Este. Á leiðinni heim stoppuðum við svo í Córdoba Capital. Þar sem það var pláss fyrir meiri tók ég bestu vinkonur mínar, Lisanne og Sophiu með mér og líka kom Carla vinkona Magga frá Berlín.

Við þrennan tókum rútu til Córdoba Capital þar sem við skiptum til að fara í rútu yfir nóttina alla leið norður til Formosa. Biðum eftir rútunni og vorum eitthvað svo hamingjusamar að vera komnar burt frá öllu og vera bara einar að ferðast og geta gert það sem við viljum. Vöknuðum við frekar mikið öðruvísi landslag (eyðimörk og pálmatré) og á rútustöðinni í Formosa um 12leytið tóku við okkur Ásdís, Maggi og foreldrar Gunna – Fer&Pato. Gunni var ennþá sofandi. Miklir fagnaðarfundir en hvernig sem við reyndum að tala íslensku aftur þá kom það bara skrítið og vandræðanlega út þannig að við töluðum bara spænsku fyrst haha. Ég hafði hlakkað svo til að geta talað alveg án þess að hugsa fyrir orðunum en það eina sem kom útúr mér var bara: uuuuuuuu.. hvernig segir maður það aftur?

Fengum asado og hristum hópinn saman og kíktum svo á Paragvæskan-draslmarkað þar sem allt var dauðlega ódýrt og ég keypti mér feik-raybangleraugu á 400 kall og fótboltatreyju Argentínu á þúsundkall. Seinna fórum við fjórir íslendingarnir í göngutúr með fjóra hunda heimilisins og seint um nóttina var farið í vettvangsferð í leit af djammlífi Formosa. Það var fimmtudagskvöld og varla leigubílar á götunum, á endanum fundum við bar til að sitja úti og drukkum ódýrt áfengi, og fórum svo í boliche-leit (skemmtistaðir). Ekki varð af því en kynntumst freðnu ljóðskáldi, svörtum með afró að nafni “El Franco Negro” (svarti Franco-inn) og ansi myndarlegum Formosaian sem bauð okkur heim til sín, við stelpurnar tókum vel í það þangað til hann sagði: og ég splæsi svo bara kókaíni á línuna! Við fórum þá í göngutúr með einhverjum nýjum vinum og urðum bara vel í því. Leiðin heim fór í það að reyna að rifja upp, mjög hávært, ansi skorina dönsukunnáttu okkar og reyna að muna textana í einhverjum Hjálma-lögum, “hinum þremur” vinkonum okkar sem eru ekki Íslendingar til takmarkaðar skemmtunar.

Road-Trip planið breyttist vegna þess að einn bíllinn hætti við svo að stelpurnar þrjár fóru með Fer&Pato í bíl til Úrúgvæ en við Íslendingarnir (Ásdís, Maggi, Gunni og ég) fórum saman í rútu yfir dag og nótt til Buenos Aires. Á leiðinni sátum við Maggi saman og Ásdís hallaði sér yfir til okkar því, eins og kom lítið á óvart, hafði sætisfélagi hennar tekið sér 13 tíma svefnpásu. Íslenskan varð aftur eðlileg og við kynntumst hvoru öðru miklu betur. Í Buenos Aires sáum við aðeins miðbæinn og fórum beint í skipið sem tók okkur yfir til Colonia (gömul borg í Úrúgvæ). Skipið var ríkatúrista-consumerkjaftæði, gullhúðað með búðum og á leiðinni fengum við að hlusta á “live”-óperusöng. Við vorum bara slök að vera næstum einu fátæku ferðaunglingarnir, ánægð að sjá sjóinn aftur eftir 8 mánuði, sungum “We're on a boat!” og tönuðum. Í höfninni hittum við svo Helgu sem hafði tekið skipið á eftir okkur og voru það fagnaðarfundir. Hún þurfti að útskýra margt enda átt hörmulegar lífsreynslur hérna af fjölskyldum og AFS svo að við hin getum varla kvartað neitt. Tókum rútu til Montevideo, höfuðborgar Úrúgvæ. Montevideo er mjög falleg borg, svipuð B.Aires að mörgu leyti, en stemmingin einstök. Við urðum strax skotin í hostelinu okkar sem var við aðaltorgið, stórt antík hús á mörgum hæðum, mjög fallegt að innan.

Um kvöldið fórum við Gunni í leyfisleysi upp á þak hostelsins með flass og regnhlíf til að taka einhverjar súrrealískar myndir og ég næstum framanaf til að fórna mér fyrir góða mynd og fékk smá hasar-missionimpossible-gæsahúð. Eftir það stakk Gunni uppá að ég stykki á antík glerhluta þaksins og hann tæki mynd.. ég var skeptískt en tók þó varlega eittskref sem uppskar hávaða og ég braut holu í þakið með fótinum mínum.

Ég: “Shit, ég get ekki borgað þetta!”

Gunni: “Ímyndaðu þér ef þú hefðir hoppað, allt sem við þyrftum þá að borga!”

Gunna greinilega ekki annt um það að ég hefði dáið hefði ég hoppað. Sem betur fer voru Dísa og Maggi undir þakinu við Ping-Pong borðið og sáu skuggana okkar. Eigandinn kom alveg brjál en hélt sem betur fer að einhver klikkaður kall í næstu blokk hefði kastað stein. Maggi hljóp að stiganum og tókst að koma okkur óséðum frá eigandanum og við lokuðum okkur inná klósti. Til að enginn kæmi inn skrúfuðum við frá sturtunni.. en föttuðum svo seinna hversu slæmt það væri að ganga tvö út af baðherbegi með sturtuna í gangi. En á endanum komumst við burt frá skuggalegri þrifakonu til krakkana sem voru hlógu mikið yfir heimsku okkar. Fékk sjúkt samviskubit yfir aumingja hostelinu en fjárhagur minn hefði ekki náð yfir þetta og að komast heil heim held ég.

Um kvöldið var farið á Chinese Buffet og við Lisanne ætluðum að vera sniðugar og borga ekki en borða af diskum hinna, en kínverjarnir horfðu svo stíft á okkur en ég lét það ekki stoppa mig og tókst að borða heila kökusneið með því að helga setti skeiðina undir borðið og ég þóttist þurfa að laga skóna mína. Eftir það var upplifað djammlíf Montevideo á svakakúl bara/skemmtistaðagötu og drukkið bjór úr stóru röri og tekið tequilaskot. Sumir fundu ástina þetta kvöld, sumum aðilum fylgt heim á hostelið málandi göturnar með innviðum sínum og háttað uppí rúm, en aðrir djömmuðu og nutu alla nóttina.

  

Næsta dag fóru stelpurnar beint en við Íslendingarnir notuðum daginn að skoða okkur um í Montevideo, lentum í hellirigningu og skínandi sól og löbbuðum eftir ströndinni. Hoppað uppí rútu og haldið af stað til Punta del Este. Þar blasti við okkur útsýni sem lét hjartað æpa af fögnuði – lág sól, hvít strönd og háar blokkir. Fer&Pato fóru á annað hostelog við hittum þau varla yfir ferðina svo við 8 vorum ein og það á svalasta hosteli í heimi þar sem við kynntumst skrítnu fólki allsstaðar að úr heiminum með sínar svölu ferðasögur. Aftur sváfum við öll saman í herbegi þar sem var ómögulegt að vera feiminn með nekt sína haha. Eiginlega urðum við fjölskylda á þessum tíma þarna, fórum í súpermarkað og elduðum á hverju kvöldi, og öll kvöldin var keypt sæmilega mjög marga lítra af bjór og öðru gotteríi (ég sló met í fjölda djammnótta í lífi mínu). Fyrsta kvöldið var farið á gamaldagsbarinn “Moby Dick”, lent í ævintýrum og á leiðinni heim fengum við Gunni smá djöfla í okkur, hentum af okkur fötunum og fórum að synda í sjónum. Einn norðmaður vinur okkar sagðist kannski láta Magga fá númerið hjá einni urúgvæskri mær ef hann synti líka og restin af hópnum vildi ekki láta kalla sig fúlegg svo allir fylgdu á eftir. Nema við vorum svo heimsk að fara á eina staðinn þar sem allt var fullt af steinum svo við uppskárum sársauka og blóðuga fótleggi. En eins og það skipti máli fyrir “víkinga” frá Íslandi. Eftir hoppuðu allir saman í sturtu til að ná burtu salti og sandi og svo farið að lúlla við sólarupprás.

þær allra bestu..

Næstu dag var farið seint á ströndina. Hlaupið í sjóinn sem var heitur og þægilegur en miklar öldur. Allt í einu heyrði ég öskur, leit til hliðar, og tók eftir að ég var einn metra frá stórum ljótum kletti. Við vorum lent í lífsháska og syntum til að bjarga lífi okkar (pínu verið að ýkja). Ég náði til strandar en það þurfti alvöru Baywatch lífvörð til að bjarga Gunna&Helgu. Fimm mínutum seinna kom píkuöskur frá stelpu og hjá ströndinni sáum við nokkra svarta haka gægjast úr öldunum. Baywatch-genið í Magga tók viðbragð og hann hljóp öskrandi til að vara við surfarana; “TÍBURÓN! SHARK! GET OUT OF THE WATER”. En hann fékk svar frá tjilluðum Úrúgvæa; “Amigo, slappaðu af, þetta eru bara höfrungar” Þannig fór það og við hlógum mikið og horfðum á höfrungana hoppa og blikka okkur.

Þetta verður svo langt ef ég segi alltaf í smáatriðum frá hverjum klukkutíma. En í þessari ferð gerðist of margt til að setja í texta, gullkornin eru óendanleg. En beisíklí vorum við bara að tjilla á ströndinni með tónlist, versla, hanga á hostelinu, kynnast fólki (heitum mönnum), borða, sofa og djamma allar nætur. Keyptum flest indversk teppi á ströndinni sem voru hreinlega bjargvættir ferðarinnar (á Gunna stóð = Asia King). Það allra svalasta sem við gerðum að við fórum að surfa, sem var svo ógeðslega gaman, eitthvað sem við höfum öll langað til að gera. Við vorum líka dauðlega heit í blautbúningunum. Ásdís og Gunni voru langbest af öllum, hetjurnar mínar (surfing er ekki eins auðvelt og það lítur út fyrir). Mér tókst allavega að standa upp nokkrum sinnum og öskra af gleði.

Mest legendary kvöldið kynntumst við Nígeríumanni með dót fyrir okkur, og fórum á ströndina, og tókum klikkaðar myndir. Allt það ruglaða sem kom upp hjá mér í þessari ferð var alltaf í samvinnu við Gunna. Þetta kvöld urðum við einhvernveginn ein eftir og fórum í göngutúr. Skrítnasta ljóshærða tvíeykið í bænum. Ég í metalbol af Gunna, leðurjakka og háum skóm. Hann með langa rauða húfu, teppið og Playboybol sem hann keypti fyrr um daginn, með mynd af einhverri skutlu (bara leyfilegt því það var hann sem keypti bolinn). Við sáum blikkandi blokk og ákváðum að tékka á því. Sem kom í ljós að var listagallerí. Skvísan var ekki alveg á því að hleypa okkur inn. Allt í einu vorum við labbandi í þessu listagallerí, um miðja nótt, mjög skrítin, hífuð. Gunna langaði svo að taka einhverjar súrar myndir en konan kom þá og varð mjög áhugasöm á að segja okkur frá málörunum. Svo við fórum út og héldum áfram göngutúrnum. Og fengum þá góðu hugmynd að fara á Casino-ið. Alvöru Casino, var eins og í einhverri bíómynd um brjálæðinga eða eftir Lynch eða eitthvað. Við fengum morðtillit frá fólki þar í síðkjólum og jakkafötum. Þetta var svo skrítið og fyndið. Restin af nóttinni var svo bara álíka klikkuð, of langt að segja frá haha. Þegar við komumst aftur á hostelið voru þar fyrir strákar af hostelinu, og einn þeirra var svo heimskur að drekka tvö glös af pure-vodka, og verða skringilega fullur. Hann réðst á mig og gaf mér mjög slæman strippdans og kastaði fötunum sínum útá götu. Ég fékk enga miskunn kallandi á Gunna til að hjálpa mér. Sophia skildi teppið hans Magga eftir úti og drengurinn tók ástfóstri á þetta teppi. Rúllaði því uppí slöngu og lék listilega með það sem er ekki hægt að útskýra nógu vel í texta. Hann leit á teppið sem eitthvað dýr, fór í sleik við teppið og otaði því að glugganum eins og það ætlaði inn, krökkunum inni til mikillar skemmtunar. Hjá okkur hefur hann semsagt nafnið “Anacondastrip-guy”.

Seinasta daginn lentum við í ótrúlegum vandræðum sem er of langt að útskýra. Við vorum allavega í Úrúgvæ, án stað til að gista, án penings og án hugmyndar um hvernig við áttum að koma okkur heim, skíthrædd við AFS en við fengum talhólf á neyðarsímanum þeirra. Til allrar hamingju kynntumst við af tilviljun Slator, bandarískum skiptinema og vinkonu hans Oliviu frá Dannmörku og hún og pabbi hennar bauð okkur öll gististað! Þessi Olivia er klikkuð en hún hefur búið útum allan heim og kann reiprennandi 6 tungumál, m.a. kínversku – hún er 16 ára. Um kvöldið fórum við og fengum ógeðslega sjúka góða pizzu og svo farið á Elektronik tónleika og ég og Lisanne eignuðumst gay-vini sem voru svo ekkert svo gay við okkur og ég sofnaði úti á öxlinni hennar Helgu en vaknaði svo fersk og við Ásdís tókum reggaetondans og trylltum liðið. Sofið öll samanþjöppuð í rúmum.

córdoba

Hress um morguninn var farið aðeins á ströndina að taka myndir í síðasta sinn. Mér var svo heitt að einhver andi kom í mig og ég hljóp á nærfötunum í sjóinn í síðasta sinn. Svo tók við einhver sólarhrings rútuferð beint aftur til Córdoba þar sem allir áttu að fara sína leið heim í sína borg. Þó það sé þreytandi að sofa í óþægilegum rútum þá er það góð leið til að ferðast, og sérstaklega skemmtilegt ef þú ert með vinum þínum. Um morguninn í Córdoba fórum við smá hring um borgina, fórum á veitingastað og borðuðum Locro (argentínskur matur). Sólin skein og það var gaman, en samt svo leiðilegt að vita af því að þurfa að kveðjast. Svo þegar sú stund kom með tárum og knúsum, lofuðum við að hittast aftur hérna öll í Rio Cuarto. Ég get með sanni sagt að ég hegðaði mér “best” af einhleypum kvenkyns hópsfélögum. Sophia var sérstaklega “óþekk” og lenti í Úrúgvæsku-ástarævintýri með (heitum)hostelstarfsmanni, sú saga er of fyndin og góð fyrir Internetið. Aðrir hópsfélagar fundu ástina sín á milli, sem er heldur ekki til að segja frá. Ég fyrir mitt leyti eignaðist bestu vini og við öll urðum náin, eins og skrítin fjölskylda. Þetta var svo ólýsanlega skemmtilegt og við vildum ekki að þetta tæki enda, en víst gera það öll ævintýri. Ég er viss um að þetta voru bestu tvær vikur í lífi mínu, besta ferðalagið, og krakkarnir sögðu það sama. Allt það sem ég missi af á Íslandi og næsta sumar skiptir mig engu máli eftir að hafa gert þetta. Ég var svo hamingjusöm, svo frjáls haha þetta er væmið – en satt. Bara að ferðast með vinum sínum, lifa í núinu, lenda í vandræðum, redda sér úr vandræðum. Yndislegt. Núna er ég orðin stór.

Nú er Rio Cuarto í haustbúningi, litirnir eru gullfallegir. Ég er svo ánægð, að gera svo marga skemmtilega hluti, með frábæru fólki. Háskólinn er frábær, búin að læra svo mikið. Ætla að gera mitt besta til að koma aftur, til Córdoba eða Buenos Aires í kvikmyndagerðanám. Í kórnum, þá erum við að fara í ferðalag bráðum sem verður sjúkt. Ég og Lisanne eigum svo að vera einar að syngja á útskrift háskólanema – og syngja þjóðsögn Argentínu sem ég kann auðvitað en verður frekar, sérstakt. Og svo er ég búin að “finna ástina” (úff finn ekki betri leið til að setja það), eins heimskulegt og það er, held að ég hljóti að vera einhver masókisti, þetta verður þjáning. Við hittumst fyrst á reggítónleikum fyrir 6 mánuðum með þessu bandi sem ég hendi inn video hérna fyrir neðan. Uppahalds lag. Allavega, ætla ég ekki að tjá mig meira um það, nema að það er yndislegt.

Nú eru næstum bara tveir mánuðir í heimkomu. Mér finnst svo ömurlegt að þessi draumur sé að koma að lokum. Um leið og ég hlakka alveg til að koma heim. Kominn tími á að fara aftur í lífið og raunveruleikann.

p.s. Ætla að henda inn myndbandi þegar ég og vinur minn lékum “Halelujah – Leonard Cohen” í kórpartýi