un techo para mí país

Um helgina ákváðum ég og Lisanne að taka þátt í sjálfboðaliðastarfi sem heitir Un Techo Para mí País - Þak á landið mitt. Samtökin eru um alla Latino-Ameríku og beita sér fyrir að byggja upp félagsstarf og hjálparsstarf í fátækrahverfum. Þessa helgi hópuðust saman hátt í 150 manns í Rio Cuarto til þess að byggja nýtt hús fyrir 20 fjölskyldur í einu af fátækrahverfinunum. Þau gistuðu saman alla helgina en ég og Lisanne fengum ekki leyfi til að gista en gátum verið með um kvöldið í ýmislegum athöfnum. Eldsnemma fórum við öll saman gangandi í fátækrahverfið, við Lisanne og mestu 150 ungir latino hippar haha. Ég skal reyna að lýsa því sem blasti við mér í hverfinu en ég held að muni aldrei ná nálægt því hvernig það var að upplifa þetta. Fátækrahverfið er við ána í Rio Cuarto en hinum megin við það er annað eins hverfi nema miklu verra og alveg lokað. Það er talið frekar vonlaust að hjálpa því fólki, dópistar, mjög veikt fólk, stórhættulegt og stranglega bannað að fara þar inn. En þetta hverfi sem við fórum í á víst að vera með þeim skárri en mér fannst þetta allavega rosalegt. Allsstaðar allstaðar rusl rusl rusl þannig að það sást ekki í grænt. Drulla, veikir hundar, barnsgrátur, heimili án þaks, kofar settir saman einhvern veginn úr fjórum einsfermetra plönkum..
Eins og ég hef sagt áður þá halda stjórnvöldin fólkinu ómenntuðu því ef það menntast hvað gerist? það hugsar. og ef það hugsar? það fer að mótmæla spillingunni, einræðinu.. Fólkið þarna eignast bara börn og stjórnvöldin borga fyrir börnin og fólkið kaupir sér sjónvarp og situr á rassgatinu "ánægt" í sínum kofa. Þannig að allsstaðar eru mikið af offitusjúklingum eða svo fólk sem er að deyja úr hungri, skítugir krakkar í gömlum koddaverum... Þarna er kofar en hvergi búðir, barir, eða einhversskonar staður þar sem fólk kemur saman. Letin, hungrið, sorgin, innantómið, vonleysið skein úr öllum augum
Minn hópur samanstóð af mér, Lisanne, Flor stelpa frá Cordoba, Ceciliu grænmetisætu og trúboða fyrir anarkista og tveimur karlmönnum frá Perú þöktum í Che Guevara tattúum. FÍ fjölskyldunni voru pabbinn, Jorge, sem vinnur illa launaða verksmiðjuvinnu frekar en að fá borgað frá stjórnvöldunum, mamman Lorena með aðeins eina (allavega sjáanlega) tönn, mömmusystirin nafnlaus líklega með feitari konum sem ég hef séð en komst svo að því að hún var ólétt seinna og síðan fimm börnum á aldrinu 1-10 ára. Húsið þeirra var örlítið herbegi stofa, eldús og í einu horninu var smá tjaldræma hangandi úr loftinu og þar var gat í gólfinu fyrir klósett og einn lítill krani þar sem þau drekka úr, baða sig, elda, þvo... Síðan var eitt mjög lítið herbegi fyrir innan þar sem rétt komust fyrir þrjú rúm. Eitt fyrir foreldrana og yngsta barnið, eitt fyrir feitu systurina og eitt fyrir hin fjögur börnin. Eins gott að hitt fólkið í hópnum er alvant þessu og fóru að spjalla á léttu nótunum um það sem hægt var að finna sameiginlegt að tala um.
Síðan hófst mesta erfiðisvinna sem ég man eftir að hafa unnið. Við hópurinn og fjölskyldan byrjuðum á því að grafa hæðina sem var garðurinn þeirra og gera hana að alslétri flöt fyrir heilt hús. Síðan þurfti að grafa heilan böns af armlöngum hölum ofan í jörðina til að setja stilka í og þetta gerðum við með höndunum því skóflurnar voru of stórar. Síðan negla negla byggja mála með viðarvörn.... allan liðlangan daginn. Þennan dag þurfti einmitt að vera 39 stiga hiti og ekki ský á himni og blankalogn. En ég naut þessa til botns þetta var geðveikt. Hópandinn, markmiðið og tilfinningin sem ég hafði að gera eitthvað almennilegt fyrir aðra en ekki fyrir sjálfa mig. Fjölskyldan var að upplifa besta dag lífs síns. Krakkarnir skoppuðu í kringum mig og Lisanne og báðu okkur að segja sögur úr hinum enda heimsins, segja eitthvað á ensku, leika, syngja... reyndar var frekar skrítið þegar elsta stelpan kom með skæri og bað um einn lokk úr hárinu mínu til að líma á dúkkuna sína. Ég tók þau í smá landafræðikennslu í hlutum sem þau vissu ekki, eins og að til væri heimsálfa sem heitir Evrópa með fullt af litlum löndum og það væri talað fullt af tungumálum - ekki bara enska.
Það sem mér fannst líka æðislegt að sjá er að fjölskyldan er að vissu leyti hamingjusöm. Mamman knúsar börnin sín og talar um hversu gáfuð þau eru og hún sé stolt af þeim. Pabbinn kallar mömmuna drottninguna sína og mamman spyr okkur; úff sjáiði kraftana sem eiginmaðurinn minn hefur!
Um miðjan daginn hópuðumst við svo öll inn og var boðið í mat eldaðan af systurinni. Lisanne kleip mig undir borðið og spurði á ensku hvort ég ætlaði að borða þegar við sáum hvað var í boði en ég svaraði að þau vissu alveg að við værum svangar búnar að vinna síðan klukkan 8 um morguninn og við yrðum bara að leggja í þetta. Diskarnir voru næstum brúnir af skít og í djúsnum flutu svona 4 stykki af moskítoflugum. Kjúklingurinn var eiginlega bara grár og ég veit ekki afhverju en hann leit ekki út fyrir að vera ætur. En guði sé lof fyrir hrísgrjónin sem virtist vera óhætt að borða þannig að við komum með grænmetisætuafsökun og borðuðum grjónin. Það var geðveikt að sitja þarna öll við borðið, hlæja, tala...
Eftir matinn fengum við stelpurnar smá frí meðan mennirnir unnu til að taka smá session með krökkunum. Allir byrjuðu á því að deila draumum sínum. Einn sagði að sinn draumur væri að eignast sitt eigið herbegi og rúm. Annar sagði að það væri að fara í secondary skóla. Hvað átti ég eiginlega að segja? Já, minn draumur er að komast í rosa fínan háskóla í Evrópu og fara svo að vinna við kvikmyndir! Ég leysti þetta með því að segja að mig dreymdi um að aldrei yrði neinn sem mér þykir vænt um veikur og deyja.
Síðan var sessionið um það að útskýra fyrir krökkunum að þeim stæði til boða að menntast, flytja úr fátækrahverfinu, jafnvel ferðast til annara héraða, eignast sitt eigið hús og vinnu.. Ef þau hefðu metnaðinn, getuna, stæðu sig vel í skólanum og hefðu viljann til að lifa ekki sama lífi og foreldrar sínir, trúin á þetta gerir allt mögulegt.
Ég veit að þetta er væmið en þessi helgi skyldi eitthvað eftir hjá mér, einhvern skilning og skrítna gleði sem ég kann ekki að útskýra, einhverja von og trú á mannkyninu.
Nos vemos, un besito a todos chau.

Hæ Ísland! Afsakið mig en núna eru komnar þrjár vikur frá síðasta bloggi. Þetta hlýtur að hafa verið erfiður tími fyrir ykkur. Mér líður vel og er hamingjusöm. Eyði miklum tíma með fjölskyldunni minni og er búin að venjast því að vera í háværri suður-amerískri fjölskyldu með mörgum reglum og miklum þrifum. Það er frábært því að skiptinemareynslan snýst um að verða hluti af nýrri fjölskyldu og læra af þeim. Finnst eins og það sem ég er að læra af þeim er að lifa í núinu, slappa af, sofa, borða, njóta... lífið er of stutt haha. Við erum alltaf saman, borðum saman eftir skólann og kvöldmatinn og tölum þá oft um heima og geima, rökræðum og hlæjum. Síðan gerum við alltaf mikið af hlutum saman um helgarnar eins og að fara í garðinn, keilu, bíltúr upp í fjöllinn eða hanga með fjölskyldu Lisanne. Ég er svo mikið með papí á mótórhjólinu hans, honum finnst synd að ég má ekki keyra neitt hérna því annars gæti hann kennt mér. Um daginn tókum við heila helgi þar sem við fórum í gegnum allan bílskúrinn og alla hlutina, máluðum og tókum til í garðinum. Tónlistin var í botni og allir dilluðu sér og hjálpuðust að. Mér fannst geðveikt að skoða öll málverkin sem “afi” minn gerði en hann er þekktur Argentínskur málari. Líka málverkin eftir papí en hann er mjög hæfileikaríkur. Samt var best að fara í gegnum öll gömlu gellufötin hennar mamí og fá ýmislegt lánað. Þar á meðal sjúkur fóðraður rússkinnsjakki(vonandi verður einhverntímann nógu kalt), 80's leðurstuttbuxur, Velvet Underground&Nirvana boli og klikkuð gaucho-kúrekastígvél. Foreldrar mínir eru ástfangin eins og unglingar, kalla hvort annað ástin mín, yndið mitt, lífið mitt, drottningin mín... Þau dönsuðu um daginn tangó í leikhúsinu og voru æðisleg. Ég er svo að dansa tangó í skólanum við Libertango og við erum að undirbúa sýningu í desember. Síðan er allt á fullu að undirbúa sýningarnar í salsa&reggaeton. Er síðan loksins farin að æfa mig á píanóið með góðum kennara, Veronicu, sem er líka stjórnandi háskólakórsins sem ég ætla í á næsta ári.

-

Fór Paula vinkonu minni úr hinum bekknum að hjóla um borgina með öðrum vinum hennar og við gengum í ánni og enduðum í slag í drullunni. Um helgina fór ég líka í tvö stór helvíti skemmtileg partý. Lara og Horacio eru núna búin að trúlofa sig sem er gleði. Tók svona “vinkona-mín-var-að-trúlofa-sig” öskurkast með henni þegar hún sýndi mér hringinn sinn. Hitinn um helgina fór upp í 45°C og ég fékk fullt af moskítóbitum.. Ég get ekki sofið úr hita, get ekki farið út, get ekki gert neitt nema hangið fyrir framan viftuna með tónlist. En helgin var samt æðisleg sem bætir þetta upp.

Á föstudaginn fórum ég og Lisanne í boxtíma í ræktinni. Eftir það ætluðum við í vax þannig að planið var að fara bara í sturtu þarna á staðnum. Það gekk eins og í sögu, ég fór úr sturtunni minni á undan og gjóaði augunum rétt svo á fæturnar á Lisanne. Þá sé ég FEITASTA KAKKALAKKA í heimi skríðandi við stóru tánna hennar. Ég rek frá mér ekta píkuskræköskur og síðan; GET OUT GET OUT AAAA!!! Hún öskrar líka álíka hátt og kemur út með sjampóið í hárinu og við hlaupum aftur að skápunum. Þar hlógum við svo mikið að það var erfitt að anda. Hún þvoði hárið í vaskinum og við fórum út. Vill svo til að beint fyrir framan kvennaklefann eru öll lóðin og pleisið var pakkað af strákum sem glottu á okkur, heyrðu líklega öskrin mjög greinilega.

Ennþá gerist það að fólk segir það við mig á ensku sem það kann á ensku. Eins og ByeBye og HI HOW ARE YOU?!. Eins og ég skilji ekki þetta þegar þú segir það á spænsku? Það meiðir mig að innan þegar fólk heldur að ég tali ensku á Íslandi, kannski er það líka því að ég tala ensku og þau skilja ekki afhverju. Líka því að ég heiti víst rosalega bandarísku nafni að þeirra mati. Mjög sjaldan hef ég verið kölluð einhverju nickneimi, alltaf haldið að það væri erfitt að breyta Nínu í eitthvað annað. En þetta hefur ekki vafist fyrir fólki hérna. Sem dæmi er það Ninus, Ni, Islandia, Loca, Naní og papí kallaði mig Ninilización vikuna sem ég varð að gera verkefni um alþjóðavæðingu – globalización. Skrifaði 5 bls. fyrir kennarann með mínum skoðunum og brainstormi. Stóð mig heldur fjandi vel í kappræðunum ef ég segi sjálf frá. Kennarinn bað um að fá eintak af ræðunni minni. Áhugavert hvernig er litið allt öðruvísi á alþjóðavæðingu hérna en á Íslandi, kannski vegna þess að Argentína er land sem hefur alltaf orðið útundan í partýinu eins og lönd þriðja heimsins. Flestir eru því alveg á móti. Dagurinn sem deilt var um menningarlegu hlið alþjóðavæðingarinnar var mikil andstaða, því að hérna eru flest menningarlegu áhrifin frá Bandaríkjunum og gegnum MTV og brenglar huga krakka um barbístereotýpu. Þau ætluðu varla að trúa mér þegar ég sagði að í Evrópu væru námsstyrkir og það er vinsælt að læra í öðrum löndum.

Um daginn dó Nestor Kirchner fyrrverandi forseti og eiginmaður núverandi forsetans, Christinu Kirchner. Hann ætlaði að bjóða sig fram aftur næsta ár (já það má hérna). Mamma mín tók mig í mjög alvarlegt samtal um að ég mætti ekki láta útúr mér eitt einasta orð um skoðanir mínar eða okkar um þetta, allstaðar er fólk að fylgjast með og ég gæti líka verið send úr landi. Vonandi eru ekki ríkisstubbar að lesa þetta með google translate haha. Kirchner hjónin eru ríkasta fólk í Argentínu og eftir þeim aðrir pólítíkusar. Hérna er það mjög auðvelt að taka til sín góðan hluta í hvert skipti sem ríkið deilir út peningum. Kirchner hjónin eru spillt og þau og stjórnin í Buenos Aires stjórna landinu. Yfir hverju héraði (eins og Cordoba, ríkinu mínu sem er næst Buenos Aires) er einn héraðsstjrói en ef hann gerir eitthvað sem Buenos Aires líkar ekki þá er bara skert af ríkisútgjöldunum til þessa héraðs, einfalt er það. Til að komast til valda þarf að þjóna þeim sem eru við völdin, kannski að vera mjög ríkur líka það er ágætt. Í kosningum er svo gengið á milli fátækra og þeim borgað fyrir að kjósa Kirchner. Fólk sem ég hef talað við um þetta segir mér að vonin eftir því að einhver heiðarlegur starti byltingu og bjargi landinu sé lítil.  Í mínu ríki og norðurríkunum er mesta andstaðan gegn Buenos Aires því þessi ríki eru bara forðabúr og peningalind, þau eiga að halda kjafti og gera eins og þeim er sagt. Stjórnin lítur svo á að Buenos Aires sé landið og hugsar oft bara fyrir fólkið þar (13 milljónir). Christina passar líka Patagóníu (suðurríkin) því þaðan er hún. Fólkið við völdin vill halda fólkinu ómenntuðu og fátæku. Fátæka fólkið vill líka bara vera fátækt. Þannig er það að því fleiri börn sem þú eignast því meira borgar ríkið til þín. Þannig að þú getur bara setið á rassinum í kofanum þínum alla ævi og eytt peningunum í eiturlyf og áfengi og eignast börn sem lifa sama lífi og þú. Engin ástæða fyrir því að reyna að komast inn í samfélagið og fá vinnu. Þá þarftu að upplifa erfiði alla ævi og svo færðu ekki einu sinni almennilegan ellilífeyri. Miðstéttin vill auðvitað útrýma fátæktinni en það er ekki til neins að reyna að fá börnin í skóla eða bjóða fólki vinnu, það er ánægt svo lengi sem ríkið deilir út pening. Stundum er gefið fátækum nýtt hús í fínu hverfi til að reyna að hjálpa þeim að fá betra líf. En þá taka þau rúðurnar úr húsinu, selja þær og reyna svo að selja allt húsið og fara aftur og búa í kofanum sínum með áfengi og sjónvarp. Deyja svo snemma úr ofneyslu eða kynsjúkdómum.

Í Buenos Aires eru Kirchner hjónin dýrkuð eins og guðir. Ég fylgdist með í sjónvarpinu þegar milljónir manns fóru í La Casa Rosada (Bleika húsið, eins og Hvíta húsið) og vottuðu Niestor virðingu sína. Um daginn fór ég svo á æðislega tónleika hjá orkestru frá Cordoba. Síðan tileinkaði stjórnandinn Niestor tónleikana og bað um 2 min þögn, eftir hana átti svo að klappa en kannski svona 30 manns gerðu það. Síðan á að breyta nafninu á einni mikilvægustu götu Buenos Aires (Roca, eftir fyrrverandi forseta og frelsishetju), breyta því í Nestor Kischner.

Nú eru bara fjórar vikur eftir af skólanum og ég er að undirbúa mig fyrir nokkur próf sem ég vil taka, krakkarnir eru að deyja úr stressi því þau hafa bara þetta tækifæri til að ná 15 fögum, ef ekki þá þurfa þau að endurtaka árið. Síðan fer ég í þriggja mánaða sumarfrí!!!!

Þar á eftir háskóli sem gæti ekki verið æðislegri. Skrifa um það í annað blogg seinna, þetta er orðið mjög langt

Adios.