un techo para mí país

Um helgina ákváðum ég og Lisanne að taka þátt í sjálfboðaliðastarfi sem heitir Un Techo Para mí País - Þak á landið mitt. Samtökin eru um alla Latino-Ameríku og beita sér fyrir að byggja upp félagsstarf og hjálparsstarf í fátækrahverfum. Þessa helgi hópuðust saman hátt í 150 manns í Rio Cuarto til þess að byggja nýtt hús fyrir 20 fjölskyldur í einu af fátækrahverfinunum. Þau gistuðu saman alla helgina en ég og Lisanne fengum ekki leyfi til að gista en gátum verið með um kvöldið í ýmislegum athöfnum. Eldsnemma fórum við öll saman gangandi í fátækrahverfið, við Lisanne og mestu 150 ungir latino hippar haha. Ég skal reyna að lýsa því sem blasti við mér í hverfinu en ég held að muni aldrei ná nálægt því hvernig það var að upplifa þetta. Fátækrahverfið er við ána í Rio Cuarto en hinum megin við það er annað eins hverfi nema miklu verra og alveg lokað. Það er talið frekar vonlaust að hjálpa því fólki, dópistar, mjög veikt fólk, stórhættulegt og stranglega bannað að fara þar inn. En þetta hverfi sem við fórum í á víst að vera með þeim skárri en mér fannst þetta allavega rosalegt. Allsstaðar allstaðar rusl rusl rusl þannig að það sást ekki í grænt. Drulla, veikir hundar, barnsgrátur, heimili án þaks, kofar settir saman einhvern veginn úr fjórum einsfermetra plönkum..
Eins og ég hef sagt áður þá halda stjórnvöldin fólkinu ómenntuðu því ef það menntast hvað gerist? það hugsar. og ef það hugsar? það fer að mótmæla spillingunni, einræðinu.. Fólkið þarna eignast bara börn og stjórnvöldin borga fyrir börnin og fólkið kaupir sér sjónvarp og situr á rassgatinu "ánægt" í sínum kofa. Þannig að allsstaðar eru mikið af offitusjúklingum eða svo fólk sem er að deyja úr hungri, skítugir krakkar í gömlum koddaverum... Þarna er kofar en hvergi búðir, barir, eða einhversskonar staður þar sem fólk kemur saman. Letin, hungrið, sorgin, innantómið, vonleysið skein úr öllum augum
Minn hópur samanstóð af mér, Lisanne, Flor stelpa frá Cordoba, Ceciliu grænmetisætu og trúboða fyrir anarkista og tveimur karlmönnum frá Perú þöktum í Che Guevara tattúum. FÍ fjölskyldunni voru pabbinn, Jorge, sem vinnur illa launaða verksmiðjuvinnu frekar en að fá borgað frá stjórnvöldunum, mamman Lorena með aðeins eina (allavega sjáanlega) tönn, mömmusystirin nafnlaus líklega með feitari konum sem ég hef séð en komst svo að því að hún var ólétt seinna og síðan fimm börnum á aldrinu 1-10 ára. Húsið þeirra var örlítið herbegi stofa, eldús og í einu horninu var smá tjaldræma hangandi úr loftinu og þar var gat í gólfinu fyrir klósett og einn lítill krani þar sem þau drekka úr, baða sig, elda, þvo... Síðan var eitt mjög lítið herbegi fyrir innan þar sem rétt komust fyrir þrjú rúm. Eitt fyrir foreldrana og yngsta barnið, eitt fyrir feitu systurina og eitt fyrir hin fjögur börnin. Eins gott að hitt fólkið í hópnum er alvant þessu og fóru að spjalla á léttu nótunum um það sem hægt var að finna sameiginlegt að tala um.
Síðan hófst mesta erfiðisvinna sem ég man eftir að hafa unnið. Við hópurinn og fjölskyldan byrjuðum á því að grafa hæðina sem var garðurinn þeirra og gera hana að alslétri flöt fyrir heilt hús. Síðan þurfti að grafa heilan böns af armlöngum hölum ofan í jörðina til að setja stilka í og þetta gerðum við með höndunum því skóflurnar voru of stórar. Síðan negla negla byggja mála með viðarvörn.... allan liðlangan daginn. Þennan dag þurfti einmitt að vera 39 stiga hiti og ekki ský á himni og blankalogn. En ég naut þessa til botns þetta var geðveikt. Hópandinn, markmiðið og tilfinningin sem ég hafði að gera eitthvað almennilegt fyrir aðra en ekki fyrir sjálfa mig. Fjölskyldan var að upplifa besta dag lífs síns. Krakkarnir skoppuðu í kringum mig og Lisanne og báðu okkur að segja sögur úr hinum enda heimsins, segja eitthvað á ensku, leika, syngja... reyndar var frekar skrítið þegar elsta stelpan kom með skæri og bað um einn lokk úr hárinu mínu til að líma á dúkkuna sína. Ég tók þau í smá landafræðikennslu í hlutum sem þau vissu ekki, eins og að til væri heimsálfa sem heitir Evrópa með fullt af litlum löndum og það væri talað fullt af tungumálum - ekki bara enska.
Það sem mér fannst líka æðislegt að sjá er að fjölskyldan er að vissu leyti hamingjusöm. Mamman knúsar börnin sín og talar um hversu gáfuð þau eru og hún sé stolt af þeim. Pabbinn kallar mömmuna drottninguna sína og mamman spyr okkur; úff sjáiði kraftana sem eiginmaðurinn minn hefur!
Um miðjan daginn hópuðumst við svo öll inn og var boðið í mat eldaðan af systurinni. Lisanne kleip mig undir borðið og spurði á ensku hvort ég ætlaði að borða þegar við sáum hvað var í boði en ég svaraði að þau vissu alveg að við værum svangar búnar að vinna síðan klukkan 8 um morguninn og við yrðum bara að leggja í þetta. Diskarnir voru næstum brúnir af skít og í djúsnum flutu svona 4 stykki af moskítoflugum. Kjúklingurinn var eiginlega bara grár og ég veit ekki afhverju en hann leit ekki út fyrir að vera ætur. En guði sé lof fyrir hrísgrjónin sem virtist vera óhætt að borða þannig að við komum með grænmetisætuafsökun og borðuðum grjónin. Það var geðveikt að sitja þarna öll við borðið, hlæja, tala...
Eftir matinn fengum við stelpurnar smá frí meðan mennirnir unnu til að taka smá session með krökkunum. Allir byrjuðu á því að deila draumum sínum. Einn sagði að sinn draumur væri að eignast sitt eigið herbegi og rúm. Annar sagði að það væri að fara í secondary skóla. Hvað átti ég eiginlega að segja? Já, minn draumur er að komast í rosa fínan háskóla í Evrópu og fara svo að vinna við kvikmyndir! Ég leysti þetta með því að segja að mig dreymdi um að aldrei yrði neinn sem mér þykir vænt um veikur og deyja.
Síðan var sessionið um það að útskýra fyrir krökkunum að þeim stæði til boða að menntast, flytja úr fátækrahverfinu, jafnvel ferðast til annara héraða, eignast sitt eigið hús og vinnu.. Ef þau hefðu metnaðinn, getuna, stæðu sig vel í skólanum og hefðu viljann til að lifa ekki sama lífi og foreldrar sínir, trúin á þetta gerir allt mögulegt.
Ég veit að þetta er væmið en þessi helgi skyldi eitthvað eftir hjá mér, einhvern skilning og skrítna gleði sem ég kann ekki að útskýra, einhverja von og trú á mannkyninu.
Nos vemos, un besito a todos chau.