Verano, sumar, sól og strönd

Núna er liðinn meira en helmingur af dvölinni minni hérna. Það er lygilegt hvað tíminn líður hratt, en ég er mjög ánægð með allt það sem ég hef upplifað, lært og gert, hvort sem það var skemmtilegt eða erfitt. Síðasta ár var það besta í lífi mínu en ég held að núverandi verði enn betra. Fimm mánuðir í argentínskum háskóla, ferðast, tala spænsku, pæla, kynnast fólki. Heimkoman verður eitthvað svo gott en mjög erfitt. Og svo bara MH. Shit bráðum þarf ég að velja fög fyrir næstu önn, skrítið.

aðfangadagskjöt út á götu með tré

fjölskyldan á nýju ári

systkini, belgía og noregur

mamí papí

el italiano

Margt hefur gerst sem tekur margar blaðsíður að útskýra almennilega.

Ég fór um jólin með fjölskyldunni í miðja eyðimörk sem heitir Santiago del Estero því þar býr fjölskylda mamí. Þar upplifði ég fimmtíu stiga hita sem gerði það að verkum að ég lá dagana í rúmi í nærfötunum með viftuna límda við andlitið mitt. Sváfum öll 6 manna fjölskyldan í einu fjögurra fermetra herbegi með loftræsingu. Komst aldrei nálægt því að upplifa einhversskonar íslenska jólastemmingu, enda þekkist það ekki hér þar sem jólin eru eiginlega bara auglýsing og ástæða til að kaupa dót og djamma. En ég fékk huggunarsímtöl frá Íslandi og vinir mínir hér hringdu til að segja mér að þeim þykir vænt um mig, þannig að ég varð ekkert sérstaklega leið á jólunum. Hugsaði að þetta sé nú bara ný reynsla, sem þetta var. Þann tuttugastaogfjórða borðuðu 32 manneskjur hjá okkur í húsi “ömmu&afa” og það á gangstéttinni úti vegna hitans. Borðað, drukkið lemonchamp (sítrónuísogkampavín), dansað, karíókí og síðan fór ég með nokkrum frændum og frænkum á boliche (skemmtistað) og dansað til hádegissólar. Það var eins og eitthvað sem maður sér bara í “MTV wildest beach parties” eða þannig, meirihluti stelpnanna berar að ofan eða í grenitrjáahaldara, og síðan hoppuðu allir í einu í sundlaugina og partýið hélt þar áfram.

Santiago del Estero er elsta borg landsins og arabísk nýlenda, sem má vel sjá þar sem húsin og allt er eldgamalt og fólkið er svartara. Miðbærinn er sjúklega skemmtilegur og miklu stærri en í Rio Cuarto, og þar er líka allt hryllilega ódýrt, ég sem hélt að Argentína gæti ekki verið ódýrari! Ég fór í 11 tíma rútuferð aftur heim þegar sólin var lág á lofti og horfði útum gluggann á eyðimörkina og kaktusana, langaði svo að stoppa og taka myndir en ætli minnið sé ekki bara besta myndavélin?

Áramótin voru klikkuð. Borðuðum með fjölskyldu papí og frænkurnar mínar höfðu búið til íslenska fánann og skrifað: Farsælt komandi ár og líka það sama fyrir Argentínu og Ítalíu því að bróðir papí var í heimsókn og þau búa í Mílanó. Eftir miðnætti fórum ég og Sophia í campo-inn til fjölskyldu Löru í risaáramótaveislu. Flugeldar, dans og mikið áfengi. Klukkan fimm hitti ég svo alla vini mína úr skólanum og skiptinemana í risaútiveislu og var þar fram eftir morgni. Lisanne gerði svoldið sem mig langar til að búa til bíómynd úr en ákvað að taka þátt í maraþoni á miðnætti undir flugeldunum og tókst það og komst í sjónvarpið. Næstu daga voru svo bara ennþá áramót, sífelld partý og skálað fyrir nýju ári. Héldum teiti fyrir skiptinema og Rotary heima hjá mér. Eftirminnilegt þegar ég eyddi nótt með frænkum mínum og mjög svo myndarlegum vinum þeirra úr háskólanum sem ég er að fara í. Þeir voru þvílíkir herramenn, elduðu asado og fóru með okkur eins og drottningar. Eins og alltaf var dansað en endaði í löngu samtali um tilgang ástarinnar, rifrildi og hlátrasköllum. Myndi segja að þessir strákar séu heilmikið þroskaðari en margir sem ég hef kynnst. Fínt, þar sem ég er að fara í háskólann og þeir eru á mínum aldri (trúi ekki að ég sé að verða nítján ára gömul á þessu ári, næsta afmæli á Íslandi verður tvítugsafmælið!!!), gamla ég. Veit einhver um formúlu til að haldast átján ára að eilífu?

Þið vitið svona unglinga í bandarískum bíómyndum sem eru að skemmta sér sjúklega mikið í einhverjum sumarbúðum með stóru vatni og tónlist? Já, það sem ég hef gert hingað til í þessu þriggja mánaða sumarfríi er eitthvað í áttina að því – latino style. Fjölskyldan mín var að klára að byggja sumarbústaðinn sinn sem er við risastórt fallegt vatn og bærinn heitir Villa Rumipal. Þar eins og allsstaðar í fjöllunum safnast saman ungt fólk á sumrin, djammar á nóttunni, tjillar á daginn og leikur sér í ám og vötnum. Hellings af dóti sem er hægt að gera sem ég nenni ekki að fara nánar út í. Ég og Maxi vorum einmitt mjög dugleg í þessu “gera ekki neitt, slappa af” dæmi og flökkuðum milli fjallaborga eftir því þar sem stemmingin og “la joda” (djammið) var. Ég skrapp svo eina viku til Löru í Santa Rosa sem er stærst “joda” staðurinn, umkringd fjöllum og ám. Þar er líka Sheik – stærsti skemmtistaður Córdoba (rosalegt), þó svo að ég sjálf kýs heldur Al Diablo (Hjá djöflinum). Það var paradís að vera hjá Löru og fjölskyldu hennar, svo góð við mig og dekrandi. Vinkonur mínar úr gamla bekknum voru þar einmitt að leigja í húsinu beint á móti. Einni blokk í burtu var svo Puckuti strönd við ána þar sem fallegt ungt fólk eyddi deginum sínum buslandi í ánni, drekkandi vín úr ananas og njóta tónlistar. Þannig að þegar við vöknuðum klukkan sirka þrjú eyddum við dögunum þarna eða í bænum þangað til að koma að því að fara á næsta djamm. Dansað klukkutímum saman og það bæði saman og svo eru strákarnir í Argentínu duglegir við að bjóða upp í dans og ef þeir fá já það verður dansinn vægast sagt ástríðufullur haha. Eignuðust vinahóp af klassastrákum frá Córdoba, og vorum með þeim mest allan tímann og gerðum mörg asado. Besta nóttin mín af öllum var líklega Fiesta del Espuma (Froðupartý) á Sheik þar sem froðan náði uppað mjöðm og fólk í sleikorgíu undir froðufossinum. Epic móment þegar ég og Joaco vinur Maxi og minn vorum í rólegheitum á hallandi gangi komandi af klósettunum var kallað; hey, rubia (ljóska), vamos! (let's go) og síðan fóru allir að klappa hey!hey!hey!hey!. Og ég gerði bara það sem þeir báðu um og renndi mér með útrétta arma á maganum niður ganginn. Sá síðan eftir því að vera í hvítum bol en hverjum er ekki sama. Góðir dagar. Allir svo ánægðir, afslappaðir. Hitinn og sólin og sumarástin kraumandi og þá kannski ég meðtalin haha.

Ég skrapp svo einn dag til Rio Cuarto til þess að kveðja Ellen og Matteo en Pete hafði horfið til Santiago eftir ítalskri ástinni sinni, rétt fyrir heimför. Við eyddum deginum hjá Matteo og fórum í partý um nóttina, þau fylgdu mér heim og við kvöddumst í tárum fyrir utan húsið mitt. Hvorugt þeirra vildi fara burt og við lofuðum að hittast aftur í Mílanó, Hamburg eða Reykjavík og ferðast til Pete í Bangkok. Mjög væmið en skrítið að kveðja einhvern sem þú hittir oft og reglulega og veist svo ekki hvort þið munuð sjást aftur. Í dag átti Matteo svo afmæli og við töluðum á skype, hann bölvaði snjónum í Ítalíu og skólanum.

lisanne með gítarinn minn, hann er blár

sátt með mate

Eftir þetta fór ég svo til Villa Rumipal með familiunni í tvær vikur þar sem var eiginlega bara sami lífsstíll. Alltaf fjölskyldur í heimsókn og húsið fullt, ég svaf oft bara úti í tjaldi með enga dýnu og teppi. Eða í bílnum með loftræsinguna eftir að sólin kom upp. Dagarnir snerust upp í sull og oft ekki farið í ísbúðina þar sem er foosball og borðtennisborð eða sopið á bjór og farið í rómantískar gönguferðir á ströndinni. Lisanne kom yfir helgi sem var brjálað, fórum til Santa Rosa á Sheik og bara já. Tókst að klifra upp (með hjálp) í pálmatré fyrir kókoshnetu. Strákur frá Suður-Afríku gaf mér hálsmen sem hann bjó til. DJ-ar notuðu mig sem skemmtiefni og eitt skipti beðin um að gefa frá mér “alvöru víkingaöskur frá Íslandi”. Ég vann eins og svín að mála og klára húsið, reif kjaft við vini Maxi sem fannst ótrúlegt að ég sé kona og get sagað spítu. Ég lærði meira á gítar og að mastera windsurf, eina stelpan sem þorði því og eina manneskjan sem náði að koma tilbaka sjálf, strákarnir fóru alltaf út í mierda (skít) og þá þurfti að senda einhvern hraðbátinn á eftir þeim.

Einn brandarinn í fjölskyldunni þessar vikurnar hefur verið að ég þurfi nú að drífa mig að koma mér í samband. Og ekki með hverjum sem er. Það er nefnilega að þau eru með plön um að byggja þrjú önnur hús á jörðinni sem þau eiga til að leigja þau út, og ætla að gera það með sama arkitektinum. Og þessi arkitekt á tvo syni og því er búið að ákveða að ég þurfi nú eiginlega að fórna mér fyrir fjölskylduna og næla mér í hann, svona hár og myndarlegur með skegg sem hann er, og að læra arkitekt í prívat háskólanum í Cordóba, nohh. Síðan gerðist það að ég fór út eina nóttina og komst á spjall með einum frekar stæltum barþjón, og hann sagði svo í enda samtalsins; þannig að þú ert “la islandesa” sem allur bærinn er að tala um, vissuru að mæður okkar eru byrjaðar að plana brúðkaupið okkar? Þetta var semsagt sonur arkitektsins. Ekkert meira með það nema að daginn eftir var hann mættur á fjórhjólinu sínu klukkan 10 um morguninn ákveðinn í að taka mig í túr kringum vatnið, heimamanna style. Ógeðslega gaman. Síðan þegar við komum til baka var honum boðið mate og lokkaði papí&mamí uppúr skónum, og þurfi mamí ekki einmitt að minnast á það að ég sé núna í megrun. Þá ákvað drengurinn án þess að spyrja að þetta væri nú minnsta málið, hann gæti alveg hjálpað mér í því. Og næsta dag var hann mættur klukkan SJÖ um morguninn til að taka mig út að hlaupa. Og djöfulsins þrælkun var þetta, líklega 10 km sem við fórum og svo milljón magaæfingar og ég veit ekki hvað. Endaði með því að við hentum okkur í vatnið og hann lét mig synda ég veit ekki hvað lengi, var samt alveg gaman líka. Og þetta gerðum við svo alla dagana (stundum bara beint eftir djamm) þangað til ég fór aftur til Rio Cuarto síðasta mánudag. Þarna eignaðist ég líka góðvinkonu í nágrannanum, Julietu, sem býr í Córdoba og er í háskólanum þar og við fórum út saman og ég gisti hjá henni. Erum að plana alvarlega að hún komi og heimsæki mig til Íslands. Ég er nú alltaf velkomin að koma til hennar í Córdoba og mun gera það, en hitti hana líklega þegar ég fer þangað í mars í þrjá daga (og að sjá Shakirutónleika haha). Síðasta laugardag fórum við til Santa Rosa í vax og eyddum deginum í ánni og sofandi undir tré.

Í vikunni hef ég verið að fara í sundlaugarklúbbinn, spila volley, fótbolta og tennis og kynnast fólki. Í gær var svo sex stelpna sleepover hjá Valentinu vinkonu minni en strákarnir komu og við spiluðum alla nóttina til sjö um morgun. Um helgina fer ég svo aftur til Rumipal og þar er fiesta del lago (vatnshátíðin), ætla bara að eyða tíma með Julietu og fólkinu sem ég hef kynnst þar. Líklegast kíkjum við einn dag til Carlos Paz sem er víst mjög falleg borg hérna skammt frá.

Febrúar kemur og ég er með stöðuga löngun að ferðast. Það er ein klikkuð tónlistarhátíð hérna í Cordoba héraðinu með rock nacional idolum eins og Charly Garcia og fleirum. Ég er sérstaklega áhugasöm yfir sunnudeginum sem er pura reggae (sem er held ég vinsælasta tónlistarstefna Argentínu, allavega vina minna) og þar verða margar hljómsveitir sem ég vil sjá m.a. Los Cafres (læt fylgja video). Eins og ég sagði verða það þrír dagar í Córdoba með Löru og Julietu og líklega Katy&Toru sem fara líka á Shakiru tónleikana. Aldrei hefði ég ímyndað mér að ég færi að sjá Shakiru en ok, kúl. Hef fleiri ferðalög í huganum, stærri, en skrifa ekkert niður núna, það á eftir að komast á hreint.

Annað er nú ekki mikið í fréttum nema að Angelo er búinn að kenna mér Lazytown dansinn og að syngja chinchangúllígúllíjang á spænsku, Melina getur ekki ákveðið milli allra fjórtán ára strákanna sem vilja kyssa hana í sundlaugarklúbbnum og Maxi bölvar mér í sand og ösku því alltaf þegar einhver mina(gella) ætlar að nálgast hann á djamminu þá kem ég einmitt risaljóskan og gríp hann í dans (án vilja) og fæla minuna burt. Ég er að verða betri og betri í Trucko sem er þjóðarspilið og óleyfilegt að fara héðan án þess að kunna. Í klúbbnum er ég svo að æfa mig í Texas hold'em með strákunum og gengur þokkalega.

Hérna skrifa ég nú helst bara niður það skemmtilega en oft er mjög þungt að vera skiptinemi, sem er óhæft fyrir internetið. Þetta er (mikið) en ekki bara latino dans á rósum. Finn að öll þessi reynsla hefur breytt mér, og þá vonandi á góðan hátt. Gildi lífsins, mikilvægi fjölskyldunnar, hvað eyðir maður lífinu í? Að sjá fólk fullkomlega hamingjusamt vegna þess að það er heilbrigt, á fjölskyldu og slappar af. Þegar mér finnst eins og hugsunarhátturinn norðurfrá sé meira: þú ert það sem þú gerir.

Nú hefst niðurtalning á tímanum sem eftir er. En ég vona bara að ég geti notið hans til fulls og ég tek því sem næst kemur með opnum huga.

Vonandi skiljiði eftir komment, ég kann virkilega að meta að einhver nenni að kíkja á þetta rugl mitt. Ætla að troða þetta blogg af myndum og svo smá innsýn í vinsæla tónlist hér fyrir áhugasama.

Hugsa til ykkar allra,

Nína

Los Cafres




Ég dýrka þetta lag en kannski er það ekki jafn gott ef maður skilur ekki textann

Lag sumarsins, sykurógeðvæmið, á það til að heita Mi Nína Bonita hjá fólki í kringum mig

Við þetta lag er dansað með rassana mjög nálægt