Ætla að reyna að setja í orð ferðina mína með fjölskyldunni minni og ein með systur minni um norður-Argentínu og svo segja frá afmælinu mínu um helgina.
Eftir 16 tíma rútuferð klukkan níu um morguninn komum við til Salta, Flor vakti mig því að rútufreyjan (eins og flugfreyja nema í rútu) vildi gefa mér bakka með kaffi og alfajor (argentínskt sætindi). Borgin liggur milli lágra, grænna fjalla og minni helst á Rio við fyrstu sýn. Svo fékk ég vægt hjartaáfall við útsýnið þegar við fórum niður til að fara inn í aðalhluta borgarinnar. Mjög töff. Eins og ég var búin að segja þá buðum ég og íslenska fjölskyldan mín argentínsku fjölskyldunni minni (fyrir utan tvær elstu systurnar) að fara þangað svo þær gætu heimsótt frænkuna, systir mamí, sem er nunna og býr í Cafayate sem er bær í Salta. Á rútustöðinni tóku svo á móti okkur tvær pínulitlar nunnur, ein af þeim tía Lily (Lily frænka) og sögðu okkur að koma að bílnum. Þá hafði ég búist við einhverjum litlum, sætum “nunnulegum” bíl en nei var þá ekki bara hjúmangos risa glænýr Ford-pallbíll, og við hentumst allar inn í þetta ferlíki og litla sæta nunnan keyrði af stað. Mín reynsla af nunnun er nú lítil sem engin en ég komst af því að mér hefur stórskjátlast í mínum fordómum um þessar mannverur. Þetta var bara eitt af mörgum stundum þar sem það stórsannaðist að þessar nunnur eru, eins og við Flor segjum, copadas, sem er annað orð yfir kúl nema bara miklu copada-ra. Farið með bæn til Guðs að við komumst á hinn enda borgarinnar heilar á húfi og keyrt í nunnuklaustrið. Klaustrið tók svæði yfir heilt “manzana (epli) sem er ein blokk (100mx100m) og það fyrsta sem ég sá voru bunki af litlum skáeygðum krökkum, í fótbolta, á móti 7 nunnum!
Borðbæn og morgunverður og kynnst heimilisbúum. Ég og Flor vorum æstar að komast á einn af risamörkuðunum og kaupa dót svo við gerðum það. Þessir markaðir fóru út fyrir endamörk villtustu drauma minna, svo sannarlega stórir og troðfullir af ódýrum vörum búnar til af fátækum indíánum í bæjunum í norðri. Peysur sokkar vettlingar og allt úr lamaull, hippaföt, efni, veggjaáklæði, skartgripir já miiiikið af skartgripum, fallegustu kjólar og sjöl, dót út tréi með málningu eins og t.d. mate, keramiksdót og allt sem er hægt að ímyndasér úr efni (svona indíánalegu efni sko) og svo fraaaaaaamvegis. Og þetta var nú bara einn af svona 50 mörkuðum borgarinnar. Þarna komst ég fyrst í kynni við einkennislífstíl norður-búa. Hér er meira ræktað er girnilegir ávextir en líka akrar af tóbaksplöntum og þá sérstaklega coca-plantan. Og hérna er normið að hafa uppí sér a.m.k. 3 coca-lauf allan daginn eins og tyggjó. Og já, þetta er plantan sem kókaínið er búið til úr. Málið er samt að íbúarnir eru í svo mikilli hæð við Andesfjöllin og þetta hjálpar mikið, líka gott fyrir meltinguna eins og einn gráhærður sagði við mig með tannlausu brosi þegar ég keypti mér minn fyrsta skammt (á maður ekki að blanda inn í menninguna?). Sannleikurinn er samt sá að þetta er sjúklega gott og á viku var ég orðin húkkt á þessu og keypti mér 10 poka (sem kostuðu 300 kr) og er enn að vinna á þeim, vandamálið er bara að ég get held ég ekki tekið þetta með mér til Íslands, ætla allavega ekki að taka áhættuna. Jæja, við fórum heim og báðum aðeins til Guðs með nunnunum og ég kyssti krossinn og sagðist jájá vera mjög trúuð. Mamí sagði mér að það hafi verið djók þegar hún bað mig um að ljúga að ég sé kaþólsk, en ég skyldi nú samt segja að ég sé lúþersk. Ein nunnan sagðist vera viss um að svona sæt og góð stelpa myndi nú bráðum heyra Guð í hjarta sínu segja mér að vera kaþólsk, en að það sé lúþersk kirkja í Salta og að nunnurnar þar séu helvíti öflugar í árlegu íþróttamóti trúarfélaganna. Ég kynntist nokkrum litlum krökkum en þær reka ókeypis leikskóla fyrir mjög fátækt fólk sem hefur ekki stað til að skilja börnin eftir meðan það vinnu þrælavinnu á ökrunum fyrir stórfyrirtæki. Þrjár litlar stelpur hvísluðu og hlógu og svo mannaði ein sig upp til að spyrja hvort hún mætti spyrja mig að einu. Ég játaði og þá sagði hún eitt sem ég ætlaði varla að trúa; “Vinkonu minni langar til að vita hvort að þú sért engill því þú hefur svo fallegt hár”
Nunnur taka víst lífinu nógu rólega til að fá sér án undantekninga siestu og mi familia var ekki jafn æst og ég að kíkja á söfn og kirkjur svo ég fór bara “en el tiempo de siesta” að rölta með ipodinn og íslenska tónlist í brennheitri sólinni. Salta er með eldri borgum argentínu, mjög litríkum húsum og þá sérstaklega “sætum litum” eins og aðalkirkjan er ljósbleik og æðislega flott, og við enda allra gatna sér maður grænbrún fjöll, loftið er þurrt. Salteños eru þekktir fyrir mjög sterkan mat, pizzur og hið sérstaka burro sem þýðir asni og ég skil ekki alveg tenginguna. En uppahalds maturinn minn, empanadas, og þeir gera þær fáranlega sterkar og ég er í himnaríki því, eins og einhverjir vita, finnst mér pipar og sterkur matur góður. Um allar götur eru litlir básar að selja þetta á tíkall og líka fólk með artesanales og þá vörur “indíána” og líka gypsy-ar Argentínu sem er fólk (mjög oft með rastafléttur í hippafötum) sem flakkar milli borga á puttanum og selur mjög falleg skartgripi gerða af þeim. Og þar sem það er vetur í Argentínu er túrisminn mikið á þessu svæði og þá í Salta því þar er heitt og þetta er stórmerkileg borg, algjör perla en er samt víst alltaf að verða þekktari og vinsælari af túristum. Ég settist við aðaltorgið með saltneskan bjór og horfði á mannlífið og á næsta borði sast niður dönskutalandi par. Þau horfðu á mig eins og þau ætluðu að koma með hið leiða small talk sem ég er með ofnæmi fyrir um það hvaðan ég sé og hvað ég sé að gera og hvað það er mannbreytandi að vera skiptinemi, svo ég og bjórinn flúðum að næsta gosbrunn. Á götunum var folkklore-bönd og dansarar en það er þjóðartónlist Argentínu og kemur frá þessu svæði, eins og vinur minn sagði; “Nína, þarna muntu fá að kynnast rótunum, hvað Argentína er í alvörunni, hitt er bara endurspeglun frá öðru”. Folkklore er mjög skemmtileg hljóðfæratónlist með venjulega mjög fögrum karlmannssöng og búningarnir eru mjöög flottir og þá sérstaklega konurnar en kjólarnir eru í mörgum litríkum lögum með svuntur og hárskraut og svo dansa þau með því að “svífa” um gólfið með hendurnar á lofti og smella. Konurnar og mennirnir snertast aldrei en komast mjög nálægt hvor öðru á sirka 10 sek fresti, horfast í augu mjög tignarleg á svip. Salta er semsagt fullt af þessu, sérstaklega um kvöld og nótt, og þetta er ekki eitthvað “túristadót” heldur hefð frá hinum mjög oft útskýrðu gaucho-um og fólk gerir þetta því þeim langar til þess.
Ég tók remis (taxa) tilbaka því hitinn var að bræða gallabuxurnar. Ég hélt að í Rio Cuarto væri ódýrt taxi í fimm mínutur á 200 kall en það var fram að því að ég komst að því að hérna kostar það 100 kall. Aftur í klaustri var beðið til Guðs og borðað kex og ég og Flor sögðu tíu Lily frá bakpokaferðalags hugmynd okkar um helst öll þorp sem finnst í norður Jujuy við landamæri Bólivíu. Þær þurftu þá einmitt að skreppa á trukknum til Jujuy til að ná í nokkra sykurpoka fyrir marmelaði framleiðslu litla krakka í Cafayate svo að við slógumst með þeim í för þangað. Á leiðinni var hlustað á instrumental “indíánatónlist” (er komin með leið á því að skrifa indiáni en ok) sem byggist aðallega á blásturshljóðfærum og þjóðargítarnum – Charanga.Brunuðum framhjá soja og tóbaksökrum og stór fjöll sáust í buskanum og skýin og sólin bjuggu til einhverskonar eldop sem minnti mest á Mordor. Jujuy er svipuð borg og Salta í útliti nema bara að öðrum indiánastofni og hefur svipaða en þó öðruvísi menningarrætur. Við fengum að kynnast fleirum svölum nunnum þar sem við gistuðum aftur í klaustri og um kvöldið var okkur boðið að koma á fegurðarsamkeppni frænku einnar nunnunar, sem var ekki geðslegt fyrir minn smekk en fljótt flúðum við á vitur næturlífs Jujuy og áttum frábæra nótt. Án þess að sofa tókum við rútu klukkan 7 um morguninn til að fara norður að fyrsta þorpi. Flor svaf eins og steinn en ég hafði núll löngun með undrin sem blöstu við mér og snökti smá að geta ekki stoppað rútuna til að taka flottari myndir. Fyrsti áfangastaður var þorpið Purmamarca við rætur þekktasta fyrirbæri Jujuy – La Sierra de los Siete Colores (Fjall sjö litanna). Það var, alveg án djóks sko, það fallegasta sem ég hef séð og ég sver að ég taldi svona þrettán liti ekki sjö. Myndirnar mínar eru ekkert svo góðar og öll fjöllin virðast vera miklu minni og litlausari en þau voru, þið verðið bara að fara þangað sjálf. Þar fengum við okkur heimabakaðar empanödur frá glaðlegri, blindri eldri konu og löbbuðum á flóamarkaði með sömu vörur og í Salta og horfðum á hvernig fólkið býr þær til og töluðum við litla krakka sem gera það á daginn að gæta lamadýra. Ég eignaðist lítinn lamavin, mjög krúttlegur. Við flökkuðum svo allan daginn milli þorpa og man ég ekki öll nöfnin en það voru t.d. Mirmara og Tarima sem bæði höfðu sín sérstök einkenni en mitt uppahald var Tilcara þar sem er svo fallegur kirkjugarður á hólum með aldagömlum gröfum (Krista, póstkortið þitt er þaðan) og þar við hliðiná fórum við upp á hæð til að skoða 1000 ára gamlar rústir coya indíána. Coya er samheiti yfir marga litla hópa á þessu svæði sem allir hafa sín einkenni og menningu. Þeir höfðu sitt tungumál sem er núna að næstum öllu leyti gleymt en það gerðist þegar inkarnir komu á svæðið á 15.öld eftir að Spánverjar höfðu drepið prinsinn þeirra Yupanqui (sú saga er mjög falleg). Þá misstu Coyarnir sjálfstæði sitt og byrjuðu að tala Quechua, Inkarnir kenndu þeim að rækta landið sitt og þeir urðu þegnar stórveldisins. Sál þessara rústa var rosaleg. Umkringdar fjallasal í öllum litum veraldarinnar og sandurinn og kaktusinn gerðu þetta eiginlega bara of fallegt. Hvernig ætli það sé að vera í Machu Picchu þá? Já, einhverntímann kemst ég af því.
Við stoppuðum í bæ sem heitir Quebrada de Huaumaca eftir svæðinu og svifum í draumi milli ódýrra flóamarkaðna og sáum fólkið meðan það var að búa til teppin og ég brann illilega á bakinu. Það var mjög kúl miðbær en þar voru margar margar tröppur uppað minnisvarða sem hefur sína sögu en ég sleppi því þetta blogg er orðið mjög langt og ég á margt eftir! Og þarna kláraðist batteríis í myndavélinni minni og snillingurinn ég skildi filmuvélina og hlaðarann eftir í Salta svo að framhaldið er án myndna.
Eftir þetta tókum við rútu til Iruya sem er í 4000 m hæð. Við fórum hring eftir hring upp fjallið á moldarveg án handriða og Flor grúfði sig í kjöltu mína og bað til Guðs um að rútan myndi ekki detta niður. Ég hef engar myndir af Iruya sem meiðir að innan en myndirnar eru í minninu og þetta var bara svo fallegt að hvað sem ég skrifa mun aldrei ná að lýsa því nógu vel. Þið verðið bara að trúa mér. Það fyrsta sem við gerðum eftir að hafa fundið hostel var að fara á bar og fá okkur bjór. Þorpsbúar störðu, bentu á mig og hvísluðust og ég heyrði eitthvað eins og “Gullhár”. Þar sátu tveir innfæddir strákar og voru að spjalla alveg mjööög skrítna spænsku sem eiginlega átti ekkert að gera með spænsku svo ég spurði þá útí þá. Þeir sögðust á fullkomni spænsku vera að tala Quechua og hlógu svo yfir svipnum á mér. Við áttum mjög gott kvöld á þessum stað og ég segi ekki meir. Um morguninn fórum við á rútustöðina og spurðum hvenær kæmi næsta rúta og svarið var; “Þegar hún kemur, sem er venjulega einhvernveginn yfir daginn” svo við fengum okkur siestu undir tré þar. Ég vaknaði en opnaði ekki augun og heyrði eitthvað skrjáf við hliðina á mér og andardrátt. Ég opnaði augun og horfði beint inn í svört skáeygð augu og næst sá ég litla hendi haldandi í hárlokk og í hinni hendinni voru skæri, hann hafði ekki klárað verkið. Ég öskraði ekki, ég starði bara og litli strákurinn hljóp í burtu. Vá.
Við fórum meira norður, milli bæja, og enduðum á norðasta punkt Argentínu – La Quiaca þar sem er brú yfir eitthvað sem var einu sinni á og þá erum við í bæ í Bólivíu. Ég og Flor fórum þangað í svona hálftíma en verðirnir við landamærin (sem kíktu ekki einu sinni á vegabréfin okkar) bönnuðu okkur að fara inn - “Þið verðið rændar eftir 2 mín”. Ég sá bara stelpur á mínum aldri með barn í poka á hvorri öxl, haldandi á öðrum poka sem virtist vera þungur. Og ég sá svona 50 þannig stelpur. Mjög skuggalegur bær. Á rútustöðinni sem var Bólivíumegin komst ég á internetið í 2 mín og þá öskraði Flor að rútan væri komin. Lööng ferð aftur til Jujuy, falleg ferð og ég var svo hamingjusöm.
Þar voru endurfundir með Mamí, Mili og nunnunum og um kvöldið keyrt aftur til Salta. Fékk áhyggjusamt samtal frá mömmu og pabba afþví það stóð á Facebook að ég var í Bólivíu. Mér finnst ég nú varla geta sagt það sko, einhverntímann fer ég aftur þangað og sé það land almennilega því það er mjög áhugavert. Argentína er með ¾ hluta þjóðarinnar fátækt. Bólivía með svona 95%, og þar er allt svona 10 sinnum ódýrara. Land mikillar sorgar, eitthvað sem heimurinn vill gleyma, það var t.d. lokað fyrir aðgang þeirra af sjó fyrir ekki svo löngu, víst ótrúlega fagurt land en mjög þjátt.
Næsta dag fórum við til Cafayate í risatrukknum með einni nunnu í viðbót. Sólin var sterk og landslagið var ólýsanlega yndislega ótrúlega flott!!! Við hvert horn voru fleirri rauð, gul, grænblá og fjólublá fjöll, kaktusar og sandur. Við stoppuðum við tvo hella, “Garganta del Diablo (Háls djöfulsins)” og Anfiteatro sem er eins og leikhús, vindgert og hefur mjög flottan hljóm. Við vorum einar svo ég var neydd til að syngja og ég tók bara þjóðsönginn minn haha. Cafayate er kallað “bærinn þar sem sólin býr” og það var alveg réttnefni! Fjallasalur allt í kring, fullt af artesanales og fátæku fólki og ófrískum stelpum. Þarna býr tía Lily og tvær aðrar nunnur og þær reka leikskóla fyrir krakka á öllum aldri og búa til marmelaði og dót. Ég kynntist þessum krökkum og þau voru ekki lítið hress, ráku stór augu í myndavélina mína og ég kenndi þeim eitthvað á hana og við lékum okkur. Um kvöldið fórum við Flor bara á bar og hlustuðum á góða tónlist.. svo byrjaði eitthvað karíóke-klukkustund og ég rokkaði “Teenage Dream” með Katy Perry en Flor var meira bara í 80's argentínskri diskótónlist. Næsta dag var ég bara eitthvað úti á bíkini í sólbaði.. bara að taka lífinu rólega og þá öskraði mamí útum gluggann “NÍNA DRULLAÐU ÞÉR INN. SANTA MONICA VINDURINN ER AÐ KOMA!!!!” ég var bara whaaaaat of leit upp og sá þá hvirfilbyl af sandi koma beint til mín. Hljóp inn og horfði á hvernig það skall á rúðurnar. Sérstakt. Eftir þetta þá fórum við á trukknum 60 km að sjá Rústir Quilmes indíánana. Það var sko kúl. Quilmes var einn hópur af mörgum af stofni Diagna indíánanna sem bjuggu á öllu þessu svæði. Rústirnar sem ég sá var við þakið á húsunum sem voru einu sinni, restin var grafin undir mold. Rústirnar leiddu upp á fjall og innfæddur leiðsögumaður sagði okkur að uppi á fjallinu hafi konungurinn búið og þar á eftir tignustu menn niður í þrælana við fjallsræturnar. Það voru risastórir steinar aðeins upp fjallið þar sem Quilmes notuðu til að fórna. Ég sá miðtorgið, þar sem staðir eins og “kirkja” eða heilgir staðir hafa verið og fleirra. Frekar kúl að ímynda sér 600 ár aftur, fólk labbandi um göturnar, prestar með einhverjar helgiathafnir og verið að kasta fólki niður af steinunum til að fórna því fyrir guðina. Quilmes voru mjög góðir baráttumenn og hinir hóparnir á svæðinu líka svo þegar Inkarnir komu kenndu þeir þeim að rækta land sitt og Quilmes og hinir að berjast á móti Spánverjunum. En útaf Inkunum og svo auðvitað Spánverjunum þá er bara pínulítið brot eftir af menningunni þeirra og ekkert af tungumálinu sem mér finnst vera mjög sorglegt.
Næsta dag tókum ég og Flor rútu og sáum flottan stað og sögðum bara rútubílstjóranum að láta okkur út. Þar komum við að litlu sætu húsi þar sem voru lamadýr og menn að búa til heimabakað brauð og þeir gáfu okkur af því með smá geitaost. Þeir pössuðu upp á farangurinn okkar meðan við fórum í nokkra klukkutíma göngutúr inn á milli fjallanna. Ekkert smá flott að sjá þetta allt í nálægð, hella og liti, og við tókum frekar töff myndir.
Síðan seinna um daginn tóku við rútu til Salta og fórum í nunnuklaustrið og fengum að vera þar. Næstu daga var bara tjiiiilllað í Salta og djammað, flakkað milli markaða og notið borgarinnar. Ég komst á langþrátt Inkamúmíusafnið mitt. Það eru semsagt þrjár múmíur af prinsa og prinsessukrökkum sem var fórnað fyrir guðina fyrir einhverjum öldum. Þau þurftu að ganga upp á fjall í Salta sem er 6700 m hátt og þar voru einhverjir sem vöfðu þeim inn í reifar og skilið þau þar eftir til að frjósa.. og þau voru fundin fyrir nokkrum áratugum. Svo kíktum við Flor í nokkra klukkutíma í sjálfstæða-tónlistarbúð og ég grét yfir að geta ekki keypt vínilplötur því það er EKKERT pláss í töskunni minni heim. Án djóks, ég kom með 40 kíló og þarf að koma aftur með 40 kíló og ég er með svona 40 kíló í viðbót plús gítar og sæng og ég veit ekki hvað. Allavega, þarna voru geisladiskar með Sigur Rós og Björk! Ég varð besta vinkona konunnar sem á búðina sem vill endilega koma til Íslands. Við fórum í lyftu upp á eitt fjallið, æðislegt útsýni, ég var ekki með myndavél. Við fórum svo á Feria Americana sem er merkja-markaður með fötum frá Bandaríkjunum en það er sjúúúklega ódýrt. Alvöru Adidaspeysa á 1000 kall, merkjaskyrta á 200 kall. En ég var búin með peningana mína, og það var sárt.
Ég kom heim og um kvöldið ætlaði ég að skemmta mér og á miðnætti yrði ég 19 ára. Ég var búin að taka frá kjól um morguninn og ætlaði að fara að kaupa hann um eftirmiðdaginn með Flor en þegar ég bað konuna í búðinni um hann sagði hún “Nei, það komu tveir menn með hettur inn og tóku hann, en skildu þetta eftir” og á honum stóð “cause we love you” og þá höfðu Sophia og Lisanne keypt hann haha. Um níuleytið komu þær og ég prófaði hann, og þá hringdi síminn hennar Sophiu en hún vildi ekki segja mér hver þetta var. Og þá kom Karim einmitt í heimsókn og sagði mér að koma í göngutúr og leyfði mér ekki að fara úr skónum né hælunum og við löbbuðum inn á barinn sem Nico vinur minn vinnur á og inn í sal og þar var allt slökkt og svo kviknuðu ljósin og fullt af fólki öskraði “SURPRISE”. Þá var búið að gera fyrir mig ýkt kúl afmælispartý með blöðrum og kökum og allir voru þarna og það var mjöööög gaman. Ég var afmælisdrottningin með kórónu frá stelpunum og köku og pizzu og frítt áfengi. Skálað og grátur og ég hélt ræðu. Bekkjarsystur mínar gáfu mér gull-og silfurhring og það kom maður inn að selja rósir og Karim krútt keypti eina fyrir mig, svo fékk ég fullt af öðrum mjög svölum gjöfum. Besta afmæli í heimi. Legendary djamm. Næsta morgun um eitt-leytið vöktu mamí, Flor og Mili mig með köku og afmælisgjafir í rúmið, þær gáfu mér bláán gaucho-poncho, mjög fallegur (en hvernig á ég að koma þessu heim? Hann er risastór?!). Við fórum heim til abuelo – afans míns- og öll fjölskyldan borðaði girnilegt asado og apríkósu-súkkulaðiköku a la mamá! Allan daginn og kvöldið komu svo vinir í heimsókn, flestir mjög þunnir eftir nóttina, borðuðu köku og spjölluðu og svo fyrir kvöldmat kíkti ég á kaffihús til að fara á Skype og spjallaði við Höllu&Fríðu:) Mamma, pabbi og Snorri hringdu líka og svo Ragnar líka og ég fékk “Til hamingju með afmælið” frá Hjálmar Ísbirni.
Í gær var síðasta kóræfingin og ég þurfti að knúsa svona 60 manns sem ég mun ekki sjá aftur allavega í einhver ár. Veronica slökkti ljósin og þau sungu uppahalds lagið mitt, “Solo el Amor” eða “Aðeins Ástin” og ég og Lisanne grétum og grétum eins og smábörn..
Nú sit ég í eldhúsinu mínu með kaffi, klukkan er að ganga eitt, Flor og Juli vinkona okkar eru að læra fyrir sögupróf á morgun og ég fór að hugsa um næstu vikur. Ég þarf að kveðja þær á djamminu einn föstudag því um morguninn fara þær og allar vinkonar mínur úr bekknum til Bariloche. Elsku besta Flor mín og allar stelpurnar, Juli, Guadi, Euge, Nai, Agustina... Ég mun vera með Karim mikið og svo ætla strákarnir í bekknum að bjóða mér að borða eina af síðustu nóttunum. Ég þarf að kveðja Jamie klukkan sex núna á morgun á rútustöðinni því hann fer áður. Ég þarf að kveðja Toru og Katy 10 júlí. Ég þarf að hitta krakkana úr tónlistarskólanum, háskólanum og kórnum og kveðja þau. Ég þarf að kveðja Löru, ég fer með henni í sumarbústaðinn í Santa Rosa á síðustu dögunum mínum. Ég þarf að kveðja skiptinemakrakkana. Nico, Karim, Veronicu og Hugo. Ég þarf einhvernveginn að segja bless við mömmu og Mili og það verður svo erfitt. Ég þarf að kveðja Sophiu 15 ágúst því hún fer með foreldrum sínum frá Austurríki á ferðalag um alla Argentínu. Ég þarf að kveðja Lisönnu á flugvellinum og ég mun ekki sjá hana né Sophiu í allavega ár, það verður erfiðast. Kveðja Rio Cuarto sem er annað heimilið mitt. Hvernig á ég að meika þetta? Ég veit það ekki. Að segja bless við allt þetta fólk og ekki vita hvenær ég sé þau aftur. Fólk sem ég finn að er svo mikilvægt fyrir mér, ég elska svo mikið. Gráta. Það meiðir allsstaðar bara við tilhugsina. Að fara sem skiptinemi er ekki hæ gt að lýsa með orðum hvað það er æðislegt. En þessar síðustu vikur, vá. Er ætlast til að þetta sé hægt? Fyrir eina manneskju?
Í gær var síðasta kóræfingin og ég þurfti að knúsa svona 60 manns sem ég mun ekki sjá aftur allavega í einhver ár. Veronica slökkti ljósin og þau sungu uppahalds lagið mitt, “Solo el Amor” eða “Aðeins Ástin” og ég og Lisanne grétum og grétum eins og smábörn..
Nú sit ég í eldhúsinu mínu með kaffi, klukkan er að ganga eitt, Flor og Juli vinkona okkar eru að læra fyrir sögupróf á morgun og ég fór að hugsa um næstu vikur. Ég þarf að kveðja þær á djamminu einn föstudag því um morguninn fara þær og allar vinkonar mínur úr bekknum til Bariloche. Elsku besta Flor mín og allar stelpurnar, Juli, Guadi, Euge, Nai, Agustina... Ég mun vera með Karim mikið og svo ætla strákarnir í bekknum að bjóða mér að borða eina af síðustu nóttunum. Ég þarf að kveðja Jamie klukkan sex núna á morgun á rútustöðinni því hann fer áður. Ég þarf að kveðja Toru og Katy 10 júlí. Ég þarf að hitta krakkana úr tónlistarskólanum, háskólanum og kórnum og kveðja þau. Ég þarf að kveðja Löru, ég fer með henni í sumarbústaðinn í Santa Rosa á síðustu dögunum mínum. Ég þarf að kveðja skiptinemakrakkana. Nico, Karim, Veronicu og Hugo. Ég þarf einhvernveginn að segja bless við mömmu og Mili og það verður svo erfitt. Ég þarf að kveðja Sophiu 15 ágúst því hún fer með foreldrum sínum frá Austurríki á ferðalag um alla Argentínu. Ég þarf að kveðja Lisönnu á flugvellinum og ég mun ekki sjá hana né Sophiu í allavega ár, það verður erfiðast. Kveðja Rio Cuarto sem er annað heimilið mitt. Hvernig á ég að meika þetta? Ég veit það ekki. Að segja bless við allt þetta fólk og ekki vita hvenær ég sé þau aftur. Fólk sem ég finn að er svo mikilvægt fyrir mér, ég elska svo mikið. Gráta. Það meiðir allsstaðar bara við tilhugsina. Að fara sem skiptinemi er ekki hæ gt að lýsa með orðum hvað það er æðislegt. En þessar síðustu vikur, vá. Er ætlast til að þetta sé hægt? Fyrir eina manneskju?
Að fara svo heim, aftur til Íslands. Heim. Eins og það sé ekki nógu erfitt að kveðja Argentínu.
Ég get þetta ekki, hjálp. Ég hef þessa tilfinningu að ég þarf að fara í gegnum eitthvað og ég get það ekki. En jú, ég verð að gera þetta. Ég verð og ég mun. Ég ætla að hætta að hugsa um þetta og njóta hverrar stundar núna.
Skiljiði eftir komment ef þið komist í gegnum þetta allt:)
En ég sakna Íslands. Þó ég muni líklega fá nóg af mínu landi eftir nokkra mánuði er þetta alltaf heima. Ég hlusta mikið á fylgjandi lög þessa daganna...
