Ætla að byrja á smá lífsupdeiti. Ég er semsagt flutt útúr húsi ex-fjölskyldunnar til Löru og er leitandi að nýrri fjölskyldu. Ég veit að þetta blogg er undir eftirliti úúú haha þannig að það er ekki að hægt að útskýra hérna eitthvað náið hvað gerðist. Í stuttu máli þá erum ég og fjölskyldan svo allt öðruvísi í hugsunarhætti að það kom það móment þar sem ég gat bara ekki búið þarna lengur. Þetta var rosalega erfitt og ekki fallegt á köflum en núna er ég hamingjusöm, chill í drasl í hengirúmi hjá Löru og jákvæð á framhaldið. Með nýju fjölskylduna þá er ýmislegt í bökun en ekki tímabært að segja frá neinu ákveðnu.
Um þessa síðustu helgi fór ég og kleif næsthæsta fjall Argentínu (á eftir Aconcagua-hæsta fjalli S-Ameríku), sem heitir Champaquí (indíánaorð) og er í Córdobafjöllum. Það er 2790 m og af því klifum við um 2000 m. Eliana, AFS vinkona, bauð mér og Lisanne að fara með sér, Juan eiginmanninum sínum og tvemur vinum í viðbót, Micky og Luciano. Hún bauð okkur því við erum “góðu AFSstelpurnar” og hún veit að við erum “alvanar”, skátar og útivistaróðar. Ég er nú samt í lélegasta líkamlega ástandi lífs míns en lét það ekki stoppa mig. Á laugardagsmorguninn klukkan 8 eftir fjögurra tíma svefn pikkuðu þau okkur upp og leiðin hélt til Santa Rosa. Þar bættist í hópinn þannig að ég og Lisanne góðlátlega buðum okkur fram til að vera aftaná pallinum. Brjálað stuð hjá okkur þar sem bíllinn skreið upp fjallavegi. Vorum með músíkgræjur, sungum og sváfum. Að lokum komum við að Tres Árboles (Þrjú tré) þar sem býr gaucho-indíána-fjölskylda og þar fundum við leiðsögumann og skildum eftir pallbílinn. Gaucho (eins og áður hefur verið á minst) eru argentínsku kúrekarnir sem lifa á því sem jörðin gefur. Þarna fórum við á asnabak og gáfum nokkrum múlum (afkvæmi hests og asna sem geta ekki eignast afkvæmi) að borða.
Gangan þennan daginn tók um 6 tíma en var alveg nægilega erfið, með bakpokana í þokkabót. Leiðsögumaðurinn var ungur strákur að nafni Mario og fylgdum við honum og hestinum hans útúm alla móa, yfir ár, upp og niður smáfjöll, og mjög sjaldan sem var einhver sjáanlegur vegur. Æðislegt veður og yfirþyrmandi falleg náttúra. Á tímpunkti kom svo í ljós bóndabær þar sem bjó fjölskylda! Og næsti vegur í þriggja tíma göngufjarlægð. Þau voru yndisleg, hjónin Sara og Ramón, og gestrisin og buðu okkur að smakka á sínum geitaost og fara á lamadýrsbak. Lisanne minntist á það að þar sem ég væri að leita að nýrri fjölskyldu gæti ég nú kannski bara komið þangað og búið þar. Hugmyndin þótti mér góð en hætti samt við að spyrja eftir smá umhugsun. Síðasta spölinn bauð Mario mér á hestbak sem ég þáði og hann leiddi hestinn. Sólin var að lækka og útsýnið á Champaquí ólýsanlegt og grasið grænt. Ég ímyndaði mér að ég væri komin 100 áftur í tímann og væri bústin frú með mínum gauchoeiginmanni, frjáls í fjöllum Córdoba. En allt gott tekur enda og loks komumst við í skálann þar sem við ætluðum að slá upp tjöldum yfir nóttina. Borðuðum pasta með fyrsta lambakjötinu sem ég hef prófað í Argentínu, og var ekki slæmt, en ekkert miðað við það íslenska. Okkur var spáð mikilli rigningu svo við sváfum inni í skála en lánuðum tjöldin til nokkurra stráka á tvítugsaldrinum frá Cordobaborg sem höfðu komið án þess að pæla mikið í aðstæðum og í flippi ætlað að klífa Champaquí
um nótt, en hættu svo við. Við Lisanne nutum ágætis félagskapar með þeim og þá sérstaklega einum andlitsfríðum að nafni Jakobo, og fórum því miður frekar seint að sofa. Planið fyrir næsta dag var að Mario ætlaði aftur heim til Tres Árboles, ná í nokkra múla, koma alla leiðina aftur og taka bakpokana okkar aftur til Tres Árboles. Við ætluðum upp á Champaquí og svo meðfram fjallagarðinum aftur til Tres Árboles. En kl. 8 þegar við vöknuðum var enginn Mario. Við biðum og biðum og um 11 leytið kom hann, varla gangandi með rauð augu útúr fjarskanum. Hann hafði semsagt farið til næsta smábæjar í mikilli fjarlægð og drukkið vín á barnum til 6 um morguninn. Greyjið Mario á víst við áfengisvandamál að stríða trúði skálavörðurinn okkur fyrir. Það var sent út útvarpsmerki og Ramón (úr fjölskyldunni sem við hittum daginn áður) kom okkur til bjargar í gauchofötunum sínum. Fyrst fór hann samt með okkur alla leiðina að sjálfu fjallinu, hoppandi eins og héri og kunni leiðina eins og lófann sinn, og það var enginn vegur og hann hlýtur að vera um 100 kíló maðurinn. Og síðan hófst erfiðasta fjallaferð lífs míns. Án vegar skriðum við áfram í sandi og steinum, og mér fannst eins og fjallið hlyti að vera lóðrétt. Brennandi sólin og blóðugar hendur og hné hélt ég áfram. Mig langaði svo oft að öskra, kvarta, kveina og biðja um 5 mín hvíld en hugsunin um mömmu mína sem er alltaf á undan öllum í fjallaferðum, og kvartar aldrei, stoppaði mig. Blótaði Lisanne í sand og ösku sem að þreyttist aldrei og skoppaði um brosandi með karlmönnunum. Ég kenndi hópnum að syngja “Hundrað milljón helvíti hnullungar og stórgrýti” sem pabbi kenndi mér fornum á Sprengisandi. Og að lokum komumst við á toppinn. Og útsýnið ólýsanlega fallegt en því miður sást ekkert nema aðsvífandi þokan hinum megin við fjallið þar sem vanalega má sjá að Andesfjöllunum. Snertum skýin (eins og Olympus í Hercules), tókum okkar myndatíma og héldum svo áfram, með vegi, niður fjallgarðinn. Það var kvöld, þoka, kalt, rigning. 20 kílómetrarnir sem voru eftir voru ekki mjög huggandi. En við Lisanne skiptumst á að syngja gömul nördaskátalög og tókum svo nokkur rödduð lög sem við höfum æft áður. Og svo lagið okkar, sem er leyndarmál. Þannig að það var svosem gaman. Þó svo að við værum að drepast úr kulda og rigningu og hælsærum. Að lokum komumst við að Tres Árboles og inní pallbílinn. Ferðin var mjög hæg á hættulegum fjallaveginum vegna þokunnar og svo voru eftir 2 tímar til Rio Cuarto. Sturta og sooooofa.
Urð og grjót
Upp í mót
Ekkert nema urð og grjót
Klífa skriður
Skríða kletta
Velta niður
Vera að detta
Hrufla sig á hverjum steini
Halda að sárið nái að beini
Finna hvernig hjartað berst,
holdið merst og tungan skerts
Ráma allt í einu í Drottin:
Elsku Drottinn! Núna var ég nærri dottinn!
Þér ég lofa því að fara
þvílíkt aldrei framar, bara
ef þú heldur í mig núna!
Öðlast lítinn styrk við trúna
Vera að missa vit og ráð
þegar hæsta hjalla er náð
-Úr kvæðinu Fjallganga eftir Tómas Guðmundsson
Ótrúleg lífsreynsla þessi ferð, var með svo mikla löngun að komast í náttúruna og þarna fékk ég góðan skammt. Ágætis upphitun fyrir Aconcagua ef ég fer þangað, vonandi. Ég er á því að af öllu því sem ég hef séð í Argentínu séu fjöllin í Córdoba það fallegasta, líka því að Córdoba er núna annað heimilið mitt í heiminum og því fyllist ég smá stolti yfir fegurð þess. Veit ekki haha.
Og í dag er hitastormur úti og við Lara tökum því bara rólega. Líkaminn þjáður og þarfnast hvíldar sem hann mun fá. Næsta helgi vonast ég til að komast á Cosquín Rock sem er klikkuð tónlistarhátíð hérna í Córdoba með næstum öllum Argentínsku böndum sem ég fíla og miklu reggí.Eliana er búin að senda fyrirspurn hvort ég megi til Buenos Aires. Vonandi verður næsta blogg um það. Ég er orðinn svertingi, á fótunum líka, bara svo þið vitið það. Í öðrum fréttum er það að Lisanne fór til húðlæknis sem sagði henni að hún væri ófrísk þar sem hún hefur ekki farið á túr síðan í Belgíu, svo að hérna erum við Sophia hlæjandi að henni greyjinu sem liggur súrin í hengirúminu. Á morgun fer hún í blóðprufu en við ætlum samt fyrst að kaupa pissupróf fyrir hana. Við efumst að hún sé ólétt, barnið myndi þá koma í maí og hún sem er fáranlega grönn.
Ég sór að ef hún er það ætla ég að búa til bíómynd um hana.
Takk fyrir mig,
Adiós
