Vamos a bailar!

Fésbókin mín hristist af skelfingu við myndum af mér í bleikum magabol og krefst útskýringar. Ég er búin að vera að æfa salsa og reggaeton í Habana Mix síðustu mánuði (já, ég, Nína Hjálmarsdóttir, læra að dansa) og það hefur gengið alveg þokkalega vel. Um helgina voru svo tvær sýningar í fullu borgarleikhúsi og ég lenti með eitt atriði á hverju kvöldi. Allan föstudaginn hafði ég legið nær dauða en lífi úr veikindum og var alls ekki svo hress allan laugardaginn á general prufu, hvað þá um kvöldið þegar við bættist tonn af kvíða, magapínu og stressi. Plús það að ég hafði prófað alla háhælaplatínulitaðaskó sem finnast í ættinni minni og vinkonum en hafði aldrei náð að dansa án þess að detta. Og plús það að þegar ég horfi á fötin sem ég átti að vera í langaði mig að æla, og hinar 8 stelpurnar sem eru í salsahópnum mínum líka. Eugenia&Guadalupe úr bekknum mínum byrjuðu fyrir mánuði. En við ákváðum að taka þessu jákvætt, við lítum alveg allt í lagi þegar við dönsum saman og hugsað er um aðstæðurnar sem við vorum í. Kynnirinn minntist svo á að í hópnum væru útlendingar; ein frá Indlandi (wtf?), Ástralíu og Þýskalandi. Við erum frá Belgíu og Íslandi en ok haha. Þannig að þetta kvöld breyttist ég andlega og líkamlega séð í bleika magabolsskinku. Mamí var rosalega stolt þegar hún horfði á mig og sagði að ég væri alveg eins og ljóshærð latino-dansmær. Svo var þetta ógeðslega flott og ógeðslega gaman!!

Á sunnudaginn helmingaðist stressið þegar við Ellen vorum að æfa okkur fyrir reggaetonið sem yrði um kvöldið, fyrir framan spegilinn að reyna að ýta rassinum meira upp og brjóstunum út og hrista mjög ákaft... alls ekki nógu klárar á kóríografíunni. Dressið þetta skiptið var fjólublár magabolur með rifum á bakinu og risastórar, glansandi, mjög skrítnar, gular buxur. En í staðinn fyrir að æfa vel fórum við út á gömlu lestarstöðina og fífluðumst með AFS fólki í nokkra klukkutíma. Það er alltaf svo sorglegt þegar við hittumst núna því Matteo, Ellen og Pete eru að fara bráðum. Jæja, það var svo góð stemming í leikhúsinu um kvöldið, enda fólkið sem við erum með í hóp snilld. Við erum reyndar svoldið mörg en ég var allan tímann í fremstu röðinni, nema að það varð frekar þröngt um tíma og ég og einn strákurinn sem ég var að dansa þennan part með lentum eiginlega svona út af sviðinu haha en skiptir ekki. Kynnirinn góði kynnti Ellen rétt sem þjóðverja en sagði að ég væri yankee (Bandaríkjamaður) sem var pínu særandi en já. Allt í allt var þetta frábær sýning, sjúk atriði og hrein unun að horfa á. Í Argentínu er auðvitað allt annar mælikvarði á dansreynslu almennings, og því er þetta fólk margir hreinir snillingar. Konurnar sjúklega sexí, mennirnir líka og mjög hreyfanlegir, ekkert feimnisdrasl heldur bara let's dance! Allt var í boði; allar tegundir salsa, reggaeton, rumba, chachacha, tangó, milonga, arabe, hip-hop, breakdance, krump, mambo.... svo margt meira. Svo geðveik sýning!

Eftir sýninguna klukkan hálf tvö um nóttina var svo partý á klikkuðum stað við aðaltorgið, allir borðuðu og drukku eins og enginn væri morgundagurinn. Á tímapunkti var ég kölluð að míkrófóninum og skipað að syngja íslenska þjóðsönginn. Ég hefði nú bara hoppað af sviðinu hefði ég ekki verið vel í glasi og ekki munað að þjóðsöngurinn – er ekki léttasta lagið að syngja! En ég gerði þetta og fékk ótrúlegt en satt mjög mörg hrós eftir á. Þannig er það að í argentínu þyki ég vera rosalega góð söngkona því hérna kunna ekki flestir að halda tóni eins og á Íslandi, þannig að ég er alltaf látin syngja allsstaðar og er komin yfir að vera feimin, geri það bara. En þetta var ekki búið! Þau vildu alltaf meira og sama hvað ég neitaði þá var ég klöppuð upp aftur og aftur. En í þau skipti ákvað ég að syngja frekar Ellu og Noruh svo allt í gúddí. Síðan var bara var dansað allar danstegundirnar, boðið upp í salsa/dirty dancing. Það var... ástríðufullt. Fólk söng, talaði og þetta endaði með klikkuðu dance-offi. Staðurinn vildi loka kl.5 en fólk var ekki tilbúið að hætta djamminu á þeim tímapunkti, þannig að nóttin hélt áfram en ég held að meira sé ekki við hæfi á internetinu.

Góð nótt var það! Öruggt er að ég er að læra mikið um heim salsatónlistar og dans, og ætla að halda því áfram (á Íslandi hmm?), og nú svona þegar ég kíki næst til Kúbu. Er búin að vera að hlusta á salsatónlistina sem foreldrar mínir hafa haft fyrir eyrum mér alla mína ævi. En nú er ég alveg að enduruppgötva uppahalds lögin því ég skil textana! Þetta lag sem er um fátæka fiskimanninn kvartandi yfir yfirmanninum, eða maður að syngja um óþolandi ástina. Miðbærinn hérna er allur logandi af anda núna fyrir jólin og ég spóka mig um í stuttpilsi klukkan 10 á kvöldin með ipodinn syngjandi og stelst stundum til að taka nokkur salsaspor. Var að elda um daginn tortillas með græjurnar í gangi á klassík kúbudisknum okkar fjölskyldunnar (ísland) syngjandi: No quiero ver te más! Pero me voy a ver! (Ég vil ekki sjá þig meira, en nú fer ég til þín!) og Angelo litli kom til mín og knúsaði mig og sagði að ég ætti aldrei að lita á mér hárið því ég væri langsætust svona haha.

Nú ætla ég bara heim til hennar Naiata vinkonu minnar í sundlaugina og vera þunn, og svo á fimmtudaginn er það Santiago del Estero. Verð án internets þannig að einhver þarf að hafa samskipti við mig fyrir jólin er tíminn núna.

Fríða átti afmæli í gær. Til hamingju með það mín kæra. Hefði verið frábært að vera hjá þér en það var því miður landfræðilega ómögulegt, en vona að þú hafir fengið sendinguna mína. Við eigum mörg afmæli eftir saman.

Adios á todos!

Buenos Aires

Kominn desember og það þýðir – við megum ferðast ein!

Og við Lisanne notuðum okkar fyrsta tækifæri þegar píanókennarinn minn, Veronica, bauð mér og einni vinkonu að koma með sér og manninum sínum, Hugo, til Buenos Aires. Fórum um nóttina í rútu sem er meira svona lúxussvíta. Rúmið var þægilegra en rúmið mitt í Rio Cuarto, æðislegur matur, bíómynd og eins mikið áfengi og maður gat skolað í sig (viskí, kampavín, bjór..) - til að sofa vel sjáiði til. Um morgunin komum við á hótelið sem er alveg í miðbænum og beint fyrir framan frægt tangókaffihús – Café Tortoni – þar sem m.a. Carlos Gardel söng. Það var sunnudagur, sól og smá gola og þeir fáu sem voru á götunum voru að koma heim af djamminu. Ég var svo ánægð og fílaði í botn eldgömlu byggingarnar við hliðiná nýjum tignarlegum háhýsum – það gamla endurspeglaðist í því nýja. Buenos Aires er eins og Latino New York með blandi af Evrópskum borgum, allt svo gamalt en samt svo nýtt og svooo fallegt.

Við gengum tvær blokkir og komum að Casa Rosada sem er eins og Hvíta Húsið nema stærra og bleikt og þar vinnur elskulegi forsetinn hún Cristina. Húsið er fyrir framan Plaza Mayo en þar safnast enn saman mæður ungs fólks sem var drepið í herstríðinu 1976-83 og krefjast réttlætis.

Við gerðum margt þessa daga. Við röltuðum um miðbæinn hjá fljótinu og stórum byggingum, kíktum á nokkra risastóra markaði með fólki seljandi allt í heiminum (aldrei séð svona mikið í Evrópu) og vintage-second hand markaði. Það var einmitt Jazz Festival Buenos Aires sem var nokkuð geðveikt stundum. Hengum í mismunandi almenningsgörðum með ís og mate (einn var Japanski Garðurinn með blómum, trjáum og brúum í þeim stíl)

Eyddum miklum tíma í La Recoleta sem er hinn frægi kirkjugarður með öllu mikilvæga fólkinu (eins og Eva Duarte) þar sem líkkisturnar eru í litlum steinhúsum og maður getur kíkt inn í þau. Ég fékk mikla löngun til að filma eitthvað þarna inni, í rigningu helst. Kíktum í La Boca sem er upprunalega tangóhverfið og þar bjó málari sem málaði öll húsin í marglituð sem er mjög flott. Líka töff fatabúðir. Þar var fólk á götunum dansandi fyrir pening í hattinn, gömlu tangóbarirnir og allskonar furðurverur en fyrir mig var þetta of túristalegt (ég er nefnilega ekki túristi sko, ég er dvalarleyfisíbúi! eða þannig..)

Við gengum um Palermo hverfið sem hefur falleg hús og gróður og ýmislegt skemmtilegt, m.a. risastórt Planetarium sem er þannig að hundruði manns eru þar inni í kúlu liggjandi í rúmum og maður sér stjörnurnar og heiminn eins og maður væri í geimskipi. Ég eins og hálfviti náði að sofa allan tímann og hrjóta víst svo svakalega (að sögn Lisanne) að nærliggjandi fólk gat ekki heyrt né skilið hvað var verið að fræða þau um stjörnurnar. Við kíktum á Calle Florida sem er risastór og troðin af leðurbúðum, svo erfitt að halda í peningana sína, nota þá í góðan mat og taxa og sýningar...

Fór í risarisa tónlistarbúð og keypti geisladiska á 500 sem myndu kosta 2000 á Íslandi. Fann þar diska með Björk, Sigur Rós og það sem mér fannst skrítið: Trúbrot og Flowers! En ok haha.

Besti staðurinn sem ég fór á er hverfið San Telmo. Eins og undraveröld af antík-búðum með svo mikið af fallegu gömlu drasli. Á sunnudögum eru svo allar göturnar troðnar hljómsveitum og fólki seljandi allt í heimi, föt, dót, skartgripi, málverk... frekar sjúkt. Það besta voru samt básarnir með plötunum, litlu skemmtilega dótinu og svo gömlu filmumyndavélunum og eldgömlu vélunum til að kvikmynda. Ég hefði viljað kaupa allt sem ég sá en sætti mig við 35mm Canonet (Canon) '61 árgerð, eins og mig hefur lengi langað í. Maðurinn vissi ekkert hvað hann var að selja og ég fékk þetta á 4000 kall (20.000 á ebay).

Gunnar var búinn að segja mér frá einhverri sjúkri sýningu í La Recoleta, sem heitir Fuerza Brutal. Lara&Horacio voru líka búin að skipa mér að fara á það, en ég var samt eiginlega búin að gleyma þessu. En á markaðnum fyrir framan kirkjugarðinn og Menningarmiðstöðina var einmitt skilti sem á stóð: ódýrir miðar á Fuerza Brutal hérna í kvöld! Þannig að við fórum. Og vá. Við erum sammála um að þetta sé með bestu ef ekki besta sýning sem við höfum séð. Mjög nútímalegt leikhús sem blandar öllum listtegundum, áhorfendurnir voru partur af sýningunni og allir hlupu um salinn til að forðast sviðið sem var mjög hreyfanlegt. Við vorum böns af ungu fólki drekkandi áfengi inn í stórum sal með brjálaða 90's tónlist. Það voru mörg atriði, mjög flott, en það besta var þegar við sáum í loftinu glærasundlaug sem coveraði allt loftið og fram og tilbaka fóru um vatnsstraumar og fjórar konur á nærfötunum sem líktust dýrum. Þær fylgdu tónlistinni og þetta var svo flott og svo kom sundlaugin niður alveg að okkur allir snertu glerið og konurnar brostu í gegnum vatnið og glerið. Mjög erfitt að útskýra hversu geðveikt þetta var. Allavega endaði síðan að það kom hellirigning úr loftinu og allir dönsuðu eins og brjálaðir. Sýningin og tónlistin var búin að byggja upp svo mikla þrá til að hreyfa okkur þannig að allir misstu sig, ég týndi Lisanne og var byrjuð að hoppa með einhverju bláókunnugu fólki öskrandi: LÍFIÐ ER YNDISLEGT!

Margt fleira gerðum við, sáum Harry Potter á ensku og vorum einar í salnum, kíktum á Teatro Colón sem er mjög fallegt, borðuðum frábæran mat og sérstaklega sjávarrétti (ekki búin að borða fisk í 4 mánuði), drukkum bjór, dönsuðum, létum eins og fífl og ég reykti minn fyrsta alvöru Habano vindil frá Kúbu eins og ég var búin að lofa Stebba sögukennara að gera.

Ég er ástfangin af Buenos Aires. Núna hefur London misst stöðu sína sem uppáhalds borgin mín. Tónlistin, fólkið, byggingarnar, fatastílarnir, menningin.. svo sjúkt! Ég verð að koma hingað aftur (með Löru er hugsanlegt). Og ég verð eiginlega bara að búa hérna. Hvað segiði með að ég setjist bara að í Argentínu?

Ok djók, en ég ætla að koma hingað og vinna eitt sumar, that's for sure.

Núna er ég bara í þriggja mánaða sumarfríi og nýt þess svakalega. Alla daga er sól og hiti og ég sit í garðinum með gítarinn og hoppa ofan í plastsundlaugina okkar á milli. Eða ég hitti skólafélagana hjá einhverri sundlaug og við kveikjum upp eitt Asado, drekkum bjór og spjöllum um ekki neitt. Ég fer í partý eða klúbba og dansa og svo hoppa allir í sundlaugina. Ég borða mjög mikinn ís. Það er sjúklega heitt á daginn og þægilega heitt á kvöldin og næturna. Allir eru í miðbænum við gosbrunninn og göturnar fullar af tónlist og lífi. Allan sólarhringinn er maður í stuttbuxum og hlýrabol - annars er manni of heitt. Er pínu bústnari en ég var á Íslandi og hef ekki enn lagt í magabolina eins og flestar stelpurnar nota. En ég er að verða betri með miklum viljastyrk, neitandi öllu því girnilega sem er til boða að borða.
Það er fyndið að hugsa til þess hvernig á Íslandi ég met sólardagana svo mikið meðan hérna eru þeir stanslausir og hafa þannig misst meiningu sína. Jólin eru bara markaðsvætt drasl hérna – afsökun fyrir miklu djammi, ég verð nú soldið leið að horfa á pínulitla plastjólatréð okkar hérna og sakna Íslands með kökuilmi, heitu súkkulaði og jólasnjó. En ætli þetta verði ekki bara eins og sleppa einum jólum, eins og ég er að sleppa heilum vetri. Fer svo líka til Santiago del Estero til fjölskyldu mamí í viku yfir jólin þar sem er eyðimörk og allt að 50 stiga hiti. Um helgina eru tvær sýningar í borgarleikhúsinu og er ég að æfa á fullu til að dansa salsa og reggaeton – þið ættuð að sjá fötin, shit haha. Þessa viku ætla ekki að borða neitt því ég verð dansandi í magabolum.

 Síðan er ég heilmikið með skiptinemunum mínum. Ellen, Pete og Matteo eiga bara einn mánuð eftir og mér finnst það frekar leiðinlegt. Svo koma nýjir skiptinemar í febrúar, stelpa á Finnlandi (vúhú! nálægt Íslandi svona næstum), stelpa frá Bandaríkjunum og strákur frá Nýja-Sjálandi. Skrítið en þá verðum við í sömu aðstöðu og Ellen&Pete voru þegar við komum – inní samfélaginu, kunnum spænsku. En ég er ekki svo leið yfir breytingunum því við munum sjást aftur og heimsækja hvort annað. 2012- heimsreisa! Bandaríkin, öll Evrópa, Nýja-Sjáland og heill mánuður allavega í Bangkok í Taílandi í mansjóninu hjá Pete og ríku fjölskyldu hans. Vinkona mín hérna sem fór sem skiptinemi til Bangkok lýsir borginni sem geðveikri og sjúkt ódýrri - er mjög áhugasöm!

Erum svo líka að hitta Rotary krakkana núna. Hitti eina stelpu af tilviljun í ræktinni sem var HÆRRI en ég og LJÓSHÆRÐARI. Kom í ljós að hún heitir Tora og er frá Noregi! Mér leið svona eins og ég væri með einhvern frá mínum heimi hérna. Síðan eru líka Katy og Jamie frá Bandaríkjunum og eru frekar mikið sweet fólk. Jamie sérstaklega frá San Fransisco, við eigum margt sameiginlegt, erum eiginlega bara alveg eins í sumum hlutum.

Hmm.. er líka búin að uppgötva geðveika vídjóleigu – betri en allt sem finnst á Íslandi. Eigandinn og ég erum ágætis félagar. Er núna að taka maraþon í ítalskri klassík en ætla líka að grafa mig í argentínskar. Það sem er best að það er hægt að kaupa myndirnar af honum á 700 kr, þær sem hægt er að kaupa aftur á netinu. Annars kostar náttla bara 200 kr að leigja hehe. Eitt af því besta (fyrir utan að húkka leigubíla á götunni og borga 150 kall fyrir þá) er hvað allt er ódýrt hérna! Skyn mitt á hvað er ódýrt og hvað er dýrt er alveg breytt. Hvernig verð ég eiginlega þegar ég sný aftur heim?

Annars er ég loksins núna að eiga tíma þar sem ég þarf ekki að gera neitt. Fyrsta skipti frá því að ég var fjórtán ára eða eitthvað. Sambandið við fjölskylduna verður betra og betra og ég læri hvaða hluti ég má gera og hvað á að virða. Kann líka að meta fjölskylduna heima miklu betur núna! Er langoftast súper hamingjusöm flakkandi milli staða á hjólinu mínu, notandi myndavélina, gera heimskulega hluti með vinum.. en á samt stundir þar sem ég sakna Íslands svakalega og ykkar allra! En hugsa þá að þetta er þarna, alveg eins, og verður í mörg ár í viðbót! Þetta sjúklega geðveika sem ég er að gera núna er bara í sjö mánuði í viðbót!

Tonn af knúsi á ykkur öll.

Nína