Veit aldrei hvað á að skrifa hérna

Jæja, ætla að koma þessu frá mér áður en ég gleymi.

Það er mjög erfitt en mögulegt að byggja upp alveg nýtt líf og rútínu í algjörlega annarri menningu en maður er vanur. Ég er búin að vera hérna í eitthvað meira en mánuð en það er eins og tvær vikur. Ég á yndislega fjölskyldu sem mér líður mjög vel með, auðvitað eru einhver atriði sem eru erfið (eins og að taka þátt í borðbæn fyrir hverja máltíð) en maður tekur því bara. Síðan er ég búin að byggja upp sterkan hóp af góðum vinum og það er gjörsamlega ómetanlegt. Mér líður svo ríkri að eiga svo líf fullt af æðislegu fólki bæði á Íslandi og í Argentínu. Allavega, ég vissi ekki hvað ég var heppin fyrr en ég fór frá því. Núna hugsa ég og met vini mína, fjölskylduna, samfélagið, listirnar, menninguna og allt á Íslandi öðruvísi. En mér líkar líka ótrúlega vel við allt hérna um leið og ég læri á það. Og líka ef ég hætti að bera það saman við Ísland. Ok ég skal hætta þessari væmni ugh.

Helgin síðasta var freeekar góð. Veðrið var bara eiginlega of gott. Ég man þegar ég gat varla andað stundum af hita, lykt og mengun. Nú finn ég ekki fyrir því. Laugardaginn vaknaði ég við að það var kastað steinum á gluggann minn og þá voru komnir tveir bekkjarfélagar mínir í surprise heimsókn á mótórhjólunum sínum. Ég fór út fyrir borgina að einhverju vatni og tókst að láta henda mér oní það í öllum fötunum – en þornaði náttla strax. Kvöldið var ótrúlega fyndið. Við Sophia og Lisanne fórum á megastelpudjamm með ansi athyglisverðum samræðum og rannsóknarleiðangur. Það var að við máttum bara fara á bari sem við höfðum ekki farið á áður haha. Sem endaði einhvernveginn að við vorum með þrjár vínflöskur (alltof alltof mikið) í garðinum að fíflast ótrúlega og þrír svertingjar voru að spjalla við okkur og við gáfum þeim næstum allt vínið. Já það er fullt af afrískum innflytjendum hérna sem vinna ólöglega og það er mjög áhugavert að spjalla og dansa við þá, allt öðruvísi og ólík menning (pælið í því Suður-Afríka er bara hérna hinum megin við hafið). Við fórum á tvo dansstaði (hérna heitir það diskó haha) og skemmtum okkur prýðisvel. Það hefur sína kosti og galla að við fáum alltaf ótrúlega mikla athygli. Fíla samt ekki stráka klípandi og þrýstandi hárinu mínu uppað kinninni sinni. Sophia er líka alltaf flýjandi undan fólki sem starir á grænu augun hennar. Við enduðum um þrjúleytið á stað sem kallast Casa de Pierra og er fyrir utan borgina og er ótrúlega stór með sundlaug og öllu. Á einni hæðinni uppgötvuðum við að þar var bara spiluð gömul tónlist á ENSKU og þvílík hamingja sem við upplifðum syngjandi með Arethu Franklin og Kool&the gang en ekki endalausri djammtónlist á spænsku sem allir kunna textann með nema við. Mér tókst að týna lyklunum að húsinu mínu (ótrúleg) svo ég þurfti að vekja mömmu til að hleypa okkur inn, við gistum saman stelpurnar.

Á sunnudaginn fór ég með stórfjölskyldunni að borða asado (þjóðarrétturinn kjöt yfir eldi) og lék mér með primunum (frænkum) mínum sem eru allar mjög svipaðar mér nema kannski fullharðar stundum í fótboltanum. Held að þær geti orðið mjög góðar vinkonur mínar í framtíðinni þar sem þær eru bara aðeins eldri en ég. Síðan fóru fjölskyldur okkar Lisanne saman í almenningsgarð, sungum og spiluðum á gítar, spiluðum fótbolta og drukkum mate.

Á mánudaginn var Dia del Estudiante en Argentínumenn eru duglegir að búa til hátíðartilefni úr engu til að hafa gaman og er þetta þannig dagur. Það var hátíð í skólanum og allir voru í búningum og endalaus skemmtiatriði. Minn bekkur við vorum zombie-ar og við dönsuðum Thriller dansinn af tærustu snilld. Áður sagði ég öllum og grátbað um að þurfa ekki að taka þátt í að syngja og spila á píanó fyrir framan alla Guns'n'roses og það var samþykkt líka vegna þess að ég var með hálsbólgu og gat varla talað. En svo þegar atriðið var að byrja hoppaði tónlistarkennarinn minn á svið og kallaði NÍNA VAMOS!!!! og áður en ég vissi var allur skólinn byrjaður að klappa mig upp. Ég staulaðist á sviðið næstum grátandi af ótta en náði að koma þessu frá mér skikkanlega vona ég. Úff get ekki einu sinni hugsað um það. Næst var heljarinnar ball (hádegi á mánudegi) með alveg frekar góðri quartetto hljómsveit. Þetta varð frekar brjálað með svona 200 stelpum öskrandi því trommuleikarinn var svo sætur sem endaði með að hann hoppaði í þvöguna og þær kaffærðu hann. Mér tókst að æfa mig vel þar sem strákarnir vildu ólmir bjóða mér upp og hlægja af því hversu slæm ég er, ok kannski ekki alveg. Jæja, næst fórum við svona 8 manns saman á MacDonalds og síðan í garðinn með gítara og bjór og þar tók ég mér siestu. Ég og Sophia fórum svo saman í “New Life” sem er ræktin sem vinkonur mínar fara í. Það var ævintýri fyrir sig. Í Argentínu er mikil mikil fegurðardýrkun og staðalímyndin á fegurð er frekar sorgleg. Ég sé varla feitt fólk út á götu og þegar stelpur eru fimmtán ára (þá er alltaf brjáluð veisla) fá þær brjóstastækkanir og fitusog í gjafir frá feðrum sínum. Fólkið er nánast allt í góðu formi. Í ræktinni voru öll tækin eru á sama stað og allt krökkt af vöðvastæltum mönnum. Við byrjuðum og þá labbaði að okkur maður sem fór að stjórna okkur og segja okkur að hlaupa í 20 min, gera þetta í 20 min o.s.frv. Mér tókst ekki að útskýra að ég hafði engan áhuga á því að láta stjórna mér þannig svona fór þetta. Sophia var líka að missa vatnið yfir gæjanum en mér fannst hann frekar gamall. Mér leið illa því allir störðu á okkur. Svo eftir TVO TÍMA af brjálæði frá manninum hófust teygjurnar. Það átti að vera í miðjum salnum og við vorum umkringdar svona 10 mönnum sem horfðu á okkur glottandi. Sophia dansar ballet svo hún naut þess að láta stjórnunarmanninn teygja sig og bretta og vera óþægilega nálægt henni. Ég reyndi hvað sem ég gat til að forðast þetta vegna þess að ég er svo slæm að ég næ ekki einu sinni í fæturnar mínar. Ég barðist um en endaði í fanginu á manninum með hausinn mjög neðarlega á búknum hans og váá hvað þetta var sárt og vandræðanlegt!! Allir störðu og hlógu. En ég er að fara þangað þrisvar í viku og í sund&sauna that's for sure. Mér líður eins og trölli í kringum stelpurnar í bekknum og svo er ég mun hávaxnari líka. Ég fékk komment á því að ég sé alltaf að verða meira og meira bognari í baki (sorry pabbi ég skal reyna að bæta þetta).En þetta er afþví þær eru flestar (nema módelin) minni en ég! sem betur fer gildir þetta ekki um strákana.

Næsta dag var frí svo um kvöldið fer öll borgin að djamma. Ég fór og hitti bekkinn minn í húsi eins stráks og síðan fórum við saman í strætó í úthverfin. Langoftast hérna veit ég aldrei hvern fjandann ég er að fara en ég fylgi bara. Við komum að risarisarisastóru húsi vá ég held ég hafi aldrei farið inn í svona stórt hús. Þar voru líklega þrjár sundlaugar, gosbrunnar og mikið af stöffi, Arnarnesið í þriðja veldi. Húsið var fullt af fólki og allir fóru á nærfötunum (eða án) í heitapottinn eða sund og þar ég meðtalin. Ég talaði alveg helling spænsku og kynntist krökkum úr öðrum skólum. Jæja, síðan byrjaði aðaldjammið þegar við fórum á skemmtistaðinn Espacio sem er langt í burtu og frekar brjálaður. Það hentar varla fyrir internetið að tala meira um þetta.

Á þriðjudeginum fór ég aftan á mótórhjóli bekkjarbróður míns upp í sveit þar sem allur minn árgangur var. Þetta er svona villa eða campo með sunglaug, fótboltavelli, áfengisbúð haha og asado. Allan daginn sátum við í sólinni, spjölluðum, syndum og bara yndislegt. Mér tókst að skora mark í fótbolta woohoo 100 kúlstig. Mig langar að fara að æfa fótbolta haha vá hélt aldrei að ég myndi segja þetta. Fer kannski með frænkum mínum. Rútínan er orðin alveg frekar full af öllu sem ég vil gera. Um kvöldið þurfti ég að læra í fyrsta skipti í sögu sem var erfitt en það tókst.

Miðvikudagurinn var góður og mikið hlegið af atburðum síðustu daga í skólanum. Fórum nokkur heim til eins skólafélaga míns. Herbegið hans kom mér á óvart því það var fullt af myndum og plötum með hljómsveitum sem ég tel til minna uppahalds. Við horfðum á Amelie og borðuðum twistos (geðveikt argentínskt snakk) og popp (argentínskt popp er miklu betra enn á Íslandi veit ekki hví haha). Hitti Sophiu og svo í mat heim til Löru. Ekkert smá æðislegt þar og við höfðum svo margt að tala um. Ég lít á hana sem systur mína hérna og ég get alltaf farið til hennar og gist og borðað þegar ég vil. Eitt fyndið sem gerðist með okkur var að við vorum að koma heim af pub seint um kvöld með Vicky vinkonu minni AFS sjálfboðaliða. Við sátum í leigubílnum og vorum að tala um mjög mjög persónulega “stelpu”hluti og þegar við komum að húsinu sagði leigubílsstjórinn; “My papa is from North America so yes i understood everything” Þvílík tilviljun örugglega svona einn af fimm leigubílstjórum sem tala ensku og við þurftum að hitta á hann í svona samræðum. Vá vandræðanlegt. Góð saga já.

Í dag var svo gaman í skólanum því við fengum að vera mikið úti og svo var tónlistartími eftir hádegi. Þar erum við að læra um ameríska og enska tónlist haha. Núna erum við að stúdera uppruna blúsins og framhaldið að byrjun rokksins. Seinna verður heill mánuður um jazz og svo um rokk á öllum tímabilum. Ég þarf að halda fyrirlestur um íslenska tónlist í klukkutíma og ég held ég segi aðeins frá tvísöng, jón leifs og svo um pönkið (þyrfti helst að fá senda rokk í reykjavík, einhver?) og helst um nútímann líka, einhverjar hugmyndir???

Jæja svo var mjög gaman í salsa því vinkonur mínar í bekknu, Guadalupe&Eugenia voru að byrja líka. Claudio, guðfaðir Havana Mix er farinn að kalla mig; mi amor! (ekki Lisanne hehe) og ég er að komast inn í þessa elítu, vildi að ég gæti farið með til Brasilíu!. jæja, síðan fórum við Lisanne að kaupa afmælisgjöf fyrir Sophiu sem á afmæli í dag, hittum hana síðan og gerðum skemmtilega hluti. Fórum svo með Matteo og fögnuðum með víni og köku. Ég&Matteo fórum síðan í reggyton sem var frábært eins og alltaf. Við erum búin að læra núna langa dansrútínu sem við erum að fínpússa. Ég fíla hraðann og allar brjáluðu stóru hreyfingarnar og rassahristið haha. Pabbi gamli á Íslandi á afmæli í dag og ég hringdi í hann – vildi að ég gæti knúsað þig pabbi! Til hamingju.

Jæja, ég vil afsaka hversu slæm vinkona ég er. Fríða sendi mér bréf fyrir mörgum vikum sem ég á eftir að svara, þarf að skrifa til Höllu líka og bara allra. Krista takk fyrir bréfið en þú ert núna neðst á löngum svarlista bara svo þú vitir haha. Afsakið mig. Ég hugsa á hverjum degi til ykkar allra. Ég rétt renndi augunum yfir lýsingarnar á myndunum sem eru á Riff en ég lokaði fljótt af ótta við sorg. Núna þarf ég að fara að taka hart á því að læra heima og lesa bækurnar svo að ég geti lært spænskuna. Ég ætla að byrja að taka tölvuna með í skólann til að nota google translate. Vildi að ég hefði tekið með mér sálfræðibókina gömlu því það sem ég er að læra núna í sálfræði er það sem stendur í köflunum sem ég tók ekki í sálfræði 100. Margt fleira sem ég vildi að ég hefði tekið eins og leðurbuxurnar mínar! Og ég tók líka engan af leðurjökkunum mínum og hérna er það glæpur að eiga ekki svoleiðis haha. Vá ég þrái líka gömlu stærðfræðibókina mína. Björn Bergs er engill í samanburði við stærðfræðikennarann hérna. Hann nýtur þess að stríða mér og gera lítið úr mér. Þetta eru skítlétt dæmi sem ég lærði í 100 en mig bara vantar smá leiðbeiningar. Svo sendir hann mig uppá töflu og lætur mig reikna dæmi og ég geri það og fæ alveg sama svar og hann. En hann er með einhverjar fáranlegar aðferðir og mun flóknari og vá hvað hann getur verið pirrandi og ekki leyft mér að gera hlutina eins og ég lærði!

Annars eru hinir kennararnir mjög fínir og leyfa mér að hlusta á ipod og lesa eða sofa. Tónlistarkennarinn er nú meiri snilldin. Hann hefur kennt mér að suður-amerískir dansar er ekki bara salsa eða tangó. Það er heil flóra af þessu og ég er heilluð af því, get ekki lýst því en þetta er svo flott! Maðurinn er líka alveg stórskrítinn og við erum langoftast í hláturskasti þegar hann opnar munninn. Ég er samt stundum að hugsa um alla áfangana sem ég missi af í MH því ég útskrifast á þremur árum. Já ég er nörd.

Mig langar að fara í háskóla á næsta ári þó svo að ég veit að það auðveldara að vera áfram í skólanum mínum en vonandi verð ég áfram hluti af hópnum hérna. Líka það að þau fara öll til Bariloche á næsta ári og það væri frábært. Bariloche er borg í suðrinu við Andesfjöllin sem allir skólar fara til á síðasta árinu og djamma og skíða.

Það er byrjað að síast inn að ég sé í alvörunni að fara að vera hérna í tíu mánuði. Ég er farin að geta talað meira og meira við fjölskylduna mína án þess að þurfa að tjá mig í einstökum orðin eins og SVANGUR SAMLOKA ÖRBYLGJUOFN. Sjálfstæðið er að segja til sín. Ég fer um allt á hjólinu og spjalla við starfsmenn í búðum. Ég dýrka að fara um borgina í strætó með ipodinn minn og horfa á lífið og fólkið. Kallana spjalla á torgunum eftir siestuna, eldri konur að hengja upp þvottinn á húsþökunum, gömlu húsin og ryðguðu skiltin og bílana, lífið í krökkunum hlaupandi um göturnar... æi vá hvað það er erfitt að útskýra. Ég er farin að tala við fólkið í skólanum og kynnast lífi þeirra, hugsunum og væntingum. Það eru svo margir skemmtilegir karakterar í kringum mig sem ég skal kannski lýsa seinna. En skólinn er eins og hver annar high school, krakkar raðast eftir hópum, það er alltaf einn Messi strákur sem er stjarna skólans og ein Evita (Eva Perón) sem er prinsessan og eftirlæti allra, það eru nördarnir og það eru graðhestarokkararnir og emófólkið. Ég er farin að venjast augunum sem stara á mig frá yngri krökkunum á göngunum. Það er samt óþolandi þegar það er komið uppað mér og kallað hátt; WHAT ISSSS JOORRR NEIM? eða eitthvað álíka heimskulegt að segja við íslending. Ég er líka oft lengi að fatta spurningar um vesturheiminn því hér er framburðurinn mjög mismunandi og alltaf með miklu ssss hljóði. Stelpunum fannst ótrúlegt að ég kannaðist ekki við SJONNÍ DÍPP en ég komst seinna að því að það er Johnny Depp.

Einn ríkraforeldrasonur kom upp að mér og sagðist hafa farið til Íslands fyrir framan bekkinn minn. Ég sagði hvort honum hefði líkað það og svarið var; hmmm.. not really og svo labbað í burtu.

Annars er ég að fíla það að hafa tíma til að vera ein með sjálfri mér. Tíma til að gera hluti sem ég hafði ekki tíma fyrir áður. Vera fáranlega menningarleg í almenningsgarðinum og horfa á fólkið og lesa spænskar bækur (mjög hægt). Fallega fólkið hérna. Vildi að ég gæti sýnt vinkonunum mínum heima nokkur sýnishorn haha. Ég er mikið spurð hvort að ég “tengo amorso” á einhvern strák og partýmarkmið vinkvenna minna er ávallt að ég fari í sleik. Satt best að segja hef ég bara áhuga á því að vera ég núna og eiga bara góða vini, en þetta getur verið erfitt að útskýra fyrir mjög svo strákatalandi stelpunum.

Á morgun ætlar fólk að sýna mér argentínska mynd eftir skóla, ég er búin að uppgötva ótrúlega flottan kvikmyndaheim sem landið býr yfir, bara búin að sjá smá brot. Argentínskar kvikmyndir eru mjög sérstakar, byltingin átti sér stað á áttunda&níunda áratugnum eftir sjö ára blóðstríðið. Skrifa kannski smá fróðmola um það hérna seinna. Ég er svo heilluð af þessum nýja heim mínum og mig langar að geta deilt honum með fólkinu heima.

Síðan fer ég heila helgi með Löru til Santa Rosa sem er yndisleg borg í fjöllunum. Hún er með eitthvað planað sem inniheldur að synda í ánni, chilla í sólinni, prófa nýjan mat, versla og skoða borgina, kynnast fólki og fara út að dansa. Ég þarf að setja myndir inn á facebook, krakkarnir í skólanum eru svo æst að ég nenni ekki lengur að útskýra að ég nenni því ekki. Svo ég set myndir þar... bráðum.

Ég hlakka svo til að fara á alvöru Argentínskan fótboltaleik. Borgin mín er að keppa bráðum hérna við nágrannaborg og þetta verður eitthvað clasicó. Mig langar að finna hamingju, sorgina, tárin og blóðhitann í action. Ég veit að þetta verður eitthvað sérstakt.

Hugsa heim.

Nína

Un blog corto

Ætla að henda inn einu fyrst ég hafði fyrir því að skrifa ferðasöguna í dagbókina mína í dag.

Á laugardagsnóttina fór ég fyrst í eitt stykki partý og síðan var ferðinni heitið á dularfullan áfangastað að nafni Roca Rosa. Ég vissi ekki hvað ég átti að búast við þegar við komum að stórri girðingu og fórum í gegnum hlið eins og er á lestarstöðvum. En við blasti risastórt hús og stór garður með pálmatrjám og sófum! Gosbrunnar og stór sundlaug! Inni eru margir salir sem spila mismunandi tónlist og barinn er með þeim stærsta sem ég hef séð. Aldurstakmarkið er 18 fyrir stelpur, 20 fyrir stráka haha. Og vá það var gaman að dansa þarna. Næsta dag fór ég í ferðalag upp í fjöllin. Fórum í “club” og ég sofnaði á vinsænginni í sundlauginni. Veðrið var dásamlegt og við fórum að “húsinu” okkar sem er verið að byggja og fengum okkur smá sundsprett í vatninu sem húsið stendur við. Þetta er stærsta vatn sem ég hef séð.

Á mánudaginn fór minn árgangur í aðra borg að heimsækja verksmiðju. Það var áhugavert en ég skildi auðvitað núll. Síðan var afmæli litla bróður míns, Angelo, níu ára! Það var haldið í svona old-fashion leikjasal og var glatt á hjalla og ég fékk köku. Annars er margt búið að vera í gangi, afmæli Lisanne og svo er skólinn að undirbúa Día del Alumno (Nemendadagurinn) sem er á mánudaginn. Allir klæða sig í búninga og halda sýningu og stöff. Við erum zombie-ar og erum búin að vera að æfa thriller dansinn haha. Síðan er eitt slæmt. Bekkjarhljómsveitin (með 3 stelpum, 1 strák) er búin að ákveða að ég eigi að vera píanóleikari og aðalsöngvari í lagi fyrir framan allan skólann! Ég mótmælti lengi vel en eftir að hafa heyrt tilraun eins stráksins að syngja á ensku gafst ég upp. Og lagið er I Used To Love Her – Guns N Roses. Gæti verið verra. Í dag fór ég svo í úthverfin heim til einhverrar konu sem á píanó því ég er ekki búin að spila svo lengi. Annars er verið að reyna að redda kennara og píanói og stöffi, og líka gítarkennara. Þetta píanó var það fyrsta sem ég hef séð síðan ég kom. En þegar ég snerti það kom í ljós að nóturnar voru ekki réttar, ég erfði perfect pitchið í fjölskyldunni svo ég ein heyrði það að allt var of lágt, c hljómar eins og h o.s.frv. Það var geðveikt að spila aftur en þetta var alveg að gera mig brjálaða svo að á endanum fór ég að reyna að spila öll lögin einni nótu ofar haha. Svo fann konan fullt af tango, folkklore, milonga og zambanótum fyrir mig. Hún bókstaflega grét af gleði þegar ég spilaði Tunglskinssónötuna, sagði að enginn hefði spilað á þetta píanó í 10 ár haha. Þarna kemur skýringin. Allavega, þetta er mjög merkilegt ekki satt. Kannski þið tónlistarskólavinir mínir skemmtið ykkur yfir þessu.

Í kvöld er mér boðið í party með bróður mínum en ég nenni engu og ætla að vera heima með mynd. Fara út á morgun. Það er spáð hitabylgju yfir helgina og næstu viku, og ég sem hélt að það gæti ekki orðið heitara! Á morgun er margt í gangi og svo á sunnudaginn ætla ég bara að hanga allan daginn með sophiu&gítarinn hennar, kíkja svo í sund eða eitthvað. Ég hef svo mikinn tíma til að slappa af, yndislegt.

Ég er byrjuð að hjóla endalaust um alla borgina og horfa á fallegu gömlu hlutina. Fólk í almenningsgörðum með eldgamla gettóblastera, ryðguð litrík skilti og hús, endalausa gamla bíla. Allstaðar ALLSTAÐAR flökkuhundar, mig langar alltaf að ættleiða þá:( Fólkið mitt er alltaf að gera grín af mér því mér finnst allt gamalt svo fallegt og almennt bara allt svo öðruvísi og æðislegt. Þau segja að ég hata tækni. Þeim finnst allt nýtt vera svo flott eins og krakkarnir fengu hjartaáfall þegar þau sáu ipodinn minn. Hér eru ekki ipodar bara tónlist í símunum. Í dag hjólaði ég svo út í úthverfin við ána og tók myndir af villtu hestunum sem búa þar. Það eru hestarnir sem eru orðnir of gamlir og eyðilagðir til að bera fátæka fólkið um á kerrum. Hlustaði á alla nýju argentínsku tónlistina sem skólafélagar mínir hafa verið svo góðir að redda mér, elektronik tangó og fleira. Af þessum stað er útsýnið á miðbæinn geðveikt, blokkirnar minna á Manhattan, samt ekki alveg haha. Allstaðar um bæinn sér maður fótbolta. Krakkar á öllum aldri spila í öllum götuhornum, oft bara með eitthvað sem líkist bolta haha. Litlir strákar í treyjum með nafni Maradona eða Messi. Allstaðar er fólk að spila músík, leika með börnunum sínum, drekka mate. Einnig er mikil hjóla og brettamenning og frábær aðstaða til þess. Fór með bróður mínum og vinum hans á einn stærsta brettastaðinn og fékk skrítin augnatillit frá öllu gettófólkinu, það hló svo þegar ég datt :( Svo er ég búin að fara mjög oft með pabba mínum á mótórhjólinu hans, eins og í dag til að sækja myndirnar mínar úr framköllun. Ég ætla að fjárfesta í mótórhjóli í framtíðinni. Langar líka að panta mér betri filmuvél á netinu, filtera&linsur. Kaupa mér gítar (mjög góðir á 20þús). Jæja, Angelo litli bróðir minn er orðinn óþolinmóður, ég var búin að lofa að spila með honum Tony Hawk fram að kvöldmat. Ef þið lásuð þá verðiði að kommenta! Mér finnst ótrúlega gaman að fá þau og sjá að fólkið mitt fylgist með mér. Stulli var svo góður að sækja myndir úr framköllun fyrir mig og pabbi hans extra góður að senda mér þær haha. Þannig að ég ætla að skella inn nokkrum góðum á fésið.

Kveð með laginu sem lýsir því hvernig mér leið í dag

Chau Chau

Á lífi!

HOLA


Nú brotna ég undan þrýstingi úr norðrinu, gef frá mér skýrslu um líf mitt og játa syndir mínar. Ég sit á litlu sætu kaffihúsi við torgið og horfi á litla krakka leika sér í gosbrunninum. Ég er að drekka góðan bjór sem kostar 200 kr og narta í súkkulaðibitaköku. Ég hef það virkilega virkilega gott. Frábært en erfitt. En ég veit að héðan í frá verður þetta bara betra og betra.
Það allrabesta við að búa í Suður-Ameríku er fólkið. Ég vön því að hafa alla mína ævi verið með stanslausa rútínu og tekið metnaðinn í öllu mínu námi framar því að leika mér og vera krakki/unglingur. Stundum hver klukkutími skipulagður. Fólkið hérna metur lífið allt öðruvísi. Flestir vinna til 1-2 og síðan á maður að nota daginn í að gera það sem maður vill gera. Njóta lífsins. Taka sér siestu, eyða tíma með fjölskyldunni, fara með vinunum í bæinn eða almenningsgarðinn, drekka bjór eða mate, spila á hljóðfæri, horfa á mynd eða dansa. Og mér líkar þetta vel.

Með hverjum deginum eykst spænskukunnáttan. Ég er farin að geta skilið nánast allt í nútíð ef það er ekki talað of hratt. Áfangarnir í skólanum eru sumir mjög áhugaverðir (heimsspeki, sálfræði, fjölmiðlafræði, human communication, tangó, tónlist...) en það er svo pirrandi að geta ekki skilið kennarann, lesið bækurnar og tekið þátt. Hérna eru engin tæki til neins. Krakkarnir læra líffræði en gera aldrei neinar tilraunir. Ég kann svo sannarlega að meta MH núna og ég held að það sem ég sakna einna helst á Íslandi sé að læra.

Hinsvegar er fólkið í skólanum mínum æðislegt. Allar stelpurnar í bekknum mínum eru fallegar (þrjár af þeim starfa sem módel) og strákarnir myndarlegir og miklir herramenn. Allir í bekknum mínum eru vinir og það finnst varla samkeppni eða leiðinlegheit. Aðeins þrjár stelpur tala einhverja ensku af viti en mér hefur samt tekist að kynnast flestum með bjagaðri spænsku eða ensku. Ég á mjög góða vinkonu sem talar ensku, er frá Buenos Aires og heitir Natasha en kölluð Nati. Við erum búnar að gera margt saman. Eini gallinn á henni er að hún elskar Justin Bieber meira en lífið en restin af skólanum fyrirlítur drenginn. Mér líkar svo sérstaklega vel tvo stráka sem eru duglegir að sinna mér þegar ég sit ein og hlusta á ipodinn minn og leiðist.
Það eru oft frímínútur í skólanum eða eyður og þá sitjum við í sólinni, það eru alltaf nokkrir með gítara og fólk syngur og dansar, drekkur mate eða borðar nammi. Fyrstu dagarnir mínir í skólanum voru mjög erfiðir þar sem ég var ný og allt öðruvísi í útliti. Allir störðu á mig, töluðu um mig og bentu og ég var alltaf umkringd forvitnum krökkum. Kennararnir notuðu mig óspart sem námsefni þar sem margir áfangarnir tengjast menningarmismuni. Sem dæmi báðu allir enskukennararnir mig um að koma í tíma til sín og tala ensku við fólkið. Ég var spurð t.d. út í muninn á skólanum mínum og þessum og ég sagði að það væri ekki hægt að bera þetta saman. Svo fæ ég sífellt alltaf sömu spurninguna – tienes novio (áttu kærasta?). Í einum fyrsta tímanum mínum var kennarinn meira segja kominn út í djúpar hugleiðingar um ástarlíf mitt og muninn á ástinni og hér og í Vesturlöndunum. Þetta var og er mjög óþægilegt en hérna eru prívatlíf fólks bara metið öðruvísi. Þó að fólkið í skólanum mínum sé gott og skemmtilegt er ég samt svo ólík þeim. Stundum líður mér eins og ég sé alltof gömul fyrir þetta. Í tímum er líka oft mikill hávaði og ég hugsa stundum að ég sé komin aftur í Digranesskóla. En allt getur ekki verið fullkomið og þessi smáatriði fara ekki mikið í mig. Ég hlakka bara til að læra spænsku og geta tekið þátt í náminu. Ég hlakka síðan ennþá meira til að fara í háskóla í mars eftir sumarfrí og vera aðeins í kringum eldra fólk. Ég get ekki ákveðið mig hvort mig langar að læra eitthvað listatengt eða eitthvað eins og sögu Argentínu eða Rómönsku Ameríku. En ég hef nógan tíma.
Aðrir vinir mínir eru svo hinir skiptinemarnir. Við erum átta samtals sem erum í Rio Cuarto. Pete frá Taílandi, Ellen&Justus frá Þýskalandi, Sophie frá Austurríki, Taylor frá Colorado, Lisanne frá Belgíu, Matteo frá Ítalíu og ég. Ég er eina ljóskan. Við erum búin að hittast oft og gera mikið saman eins og að fara á markaði og fá okkur bjór/mate. Ég tók Lisanne með mér í eitt risapartý í skólanum mínum og við fórum í partý í skólanum hans Matteo (richkids skólinn í borginni). Justus er nágranni minn og videospólu/ísfélagi þar sem hvortveggja er í einna mínútu fjarlægð frá húsunum okkar.

Lisanne & Matteo

Hérna dansa allir og þá meina ég að þau dansa öll ótrúlega ótrúlega vel. Á fyrsta djamminu trúði ég ekki eigin augum þegar ég horfði á stelpurnar dansa. Ég held því fram að það hljóti að vanta nokkur bein i mjaðmirnar þeirra, svona hreyfingar eru varla raunverulegar. Vinsælustu dansarnir eru quartetto, cumbia og reggyton. Mismunandi dans við hvert lag. Ég veit aldrei hvað ég að segja þegar ég er spurð hvaða dansa fólk dansar á Íslandi. Ég reyni að útskýra að við gerum venjulega bara eitthvað út í loftið haha. Reggyton er dans sem er við tónlist með miklum bassa og miklum hraða. Þetta er mun ýktara en hiphop og hreyfingarnar snúast um að hrista rassinn og brjóstkassann út í rauðan dauðann. Eins og er almennt viðurkennt á Íslandi hef ég aldrei verið neinn rosalegur dansari. Já, Halla og Fríða skemmtu sér vel yfir þessu í gamla daga. En á tvemur vikum í danskennslu er ég ný manneskja. Ég vissi að ég ætti þetta í mér.
Ég fer í salsa í Habana Mix með Lisanne tvisvar í viku. Ellen er líka þar en hún kom hingað í febrúar og er orðin ein af Habana Mix fjölskyldunni (er að fara með þeim til Sao Paulo Brasilíu eftir mánuð, ég er mjög afbrýðissöm). Við Lisanne vorum frekar stressaðar fyrst en þetta kom eftir nokkrar misheppnaðar tilraunir og í enda tímans vorum við búnar að ná dansinum á fullum hraða! Svo fór ég með Matteo í Reggyton. Það var soldið önnur saga. Salurinn var troðfullur af stelpum með killer líkama og flotta rassa. Það tók mig frekar langan tíma að ná dansinum og ná í hugrekkið til að sveifla líkamanum rétt en þetta hófst. Matteo er ennþá bara lélegur haha. En við erum búin að ákveða að taka þetta upp þegar við erum orðin góð og senda í So You Think You Can Dance.
Síðan ætlum við að byrja í tangó bráðum líka. Fórum í einn tíma en þetta er smá vesen með tímana sem við þurfum að finna út úr. Það er möst að læra tangó ef maður er í Argentínu í heilt ár.
Í íþróttum í skólanum erum við stelpurnar í bekknum svo að búa til reggyton dans sem á víst að innihalda eitthvað hiphop eða salsa. Þetta verður síðan sýnt á lokasýningu fyrir framan ALLAN SKÓLANN. Shit. Til að gefa ykkur hugmynd um hverskonar tónlist reggyton er þá fylgir hérna lagið sem við erum að búa til dansinn við.

http://www.youtube.com/watch?v=WcyT0a8Ui6w
en ég vil bæta því við að reggytontónlistin í habana mix er mun skárri, veit bara ekki hvað það er.

Habana Mix

Já ljúfa lífið að þurfa ekki að læra því maður getur það ekki. Koma heim og við tekur mamasita með heita ljúffenga máltíð. Sofa. Fara svo út og ganga í góða veðrinu um sætu borgina sína. Birtan er svo yndisleg þegar sólin er byrjuð að setjast um fjögur-fimmleytið. Leigja mynd eða chilla með vinum, fara heim og borða aðra ljúffenga máltíð. Sofa.
Eftir siestu hef ég oft farið með skólafélögum eða skiptinemum á eitthvert af aðaltorgunum. Þar eru margar kioscur sem eru svona básar og þar er seldur bjór, góður bjór sem kostar mig bara 150 íslenskar krónur sem er snilld. Við drekkum einn eða tvo og höngum þarna. Tvisvar er ég búin að fara heim til einhvers og horfa á mynd. Það kostar mig um 200 kr að leigja mynd haha. Og hér eru videoleigur í hverri götu, ég fór um daginn í eina stóra stóra og þar var meira úrval en á Íslandi. Myndunum var raðað eftir leikstjóra. Kókflaskan kostar svo 60 kr. Leigubíll í fimm mín kostar 250 kr. Skór og föt mjög ódýrt. Græjur og stöff eins og míkrófónar, gítarar og magnarar kosta ekki neitt. Það er allt allt mjöööööög ódýrt.

Með Nati á torginu

Ég fékk semsagt nýja fjölskyldu fyrir viku en er samt og mun vera í miklu sambandi við Löru.
Við búum í fallegu húsi aðeins 20 mín labb frá skólanum og aðaltorgi bæjarins. Gatan mín heitir Shakespeare. Við hliðina er stór súpermarkaður, videoleiga, ísbúð og margt fleira. Ég gjörsamelega dýrka að fara í skoðunarferð í súpermarkaði í Argentínu. Eitt sem er sweet eru 1,25 lítra GLERkókflöskur og endalaust úrval af ostum mmmm. Og hér er ÖRBYLGJUOFN! Alveg ný reynsla fyrir mig. Svo eru fjögur baðherbegi. Eitt mjög skrítið er að í þessu landi er alltaf lág skál við hliðina á hverju klósetti og úr henni sprautast vatn í loftið. Ég velti því lengi fyrir mér hvað þetta er en komst svo að því að þetta er notað í stað klósettpappírs þegar fólk gerir hægðir sínar. Samnemendum mínum finnst ógeðslegt að þetta fyrirfinnst ekki á Íslandi.

Ég á þrjú systkini, tvo bræður og eina systur (loksins eignast ég systur). Pabbi minn er sonur eins frægasta málara Argentínu, Michaelangelo Vieyda og hann heitir Miguel. Mamma mín heitir Rita. Þau eru tangódansarar, ung og mjög falleg. Þau eru líka mjög ástfangin af hvoru öðru. Fjölskyldan bjó í Ítalíu og hefur ferðast mikið t.d. líka til Brasilíu. Mamma mín eldar mjög góðan mat, argentínskan sem og ítalskan. Þau eru mjög áhugaverð og gaman að tala við þau en tala litla ensku sem hjálpar mér að læra spænsku en ég verð betri og betri með hverjum degi og get núna skilið nánast allt í nútíð. Það eina sem mér finnst slæmt er að ég deili herbegi með systur minni Melinu sem er 13 ára balletdansari. Allt í herbeginu er bleikt og sykursætt. Nú er ég svo þakklát fyrir æðislega herbegið mitt heima á Íslandi. En ég veit um eina búð sem selur plaggöt'n stuff og svo er ég búin að hengja upp myndirnar mínar af ykkur Íslendingunum svo vonandi reddast þetta og ég venst þessu. Hér er mynd af götunni, í fjarska er stór eldgömul olíuverksmiðja.

Bróðir minn Maximiliano eða Maxi er 16 ára en mjög þroskaður eftir aldri og á marga vini á mínum aldri og eldri. Hann er mjög vinsæll í skólanum sínum (þau fara í annan skóla en ég) og ég get ekki gengið (eða hjólað) um göturnar með honum án þess að hann þekki aðra hvora manneskju (og allir, líka strákar, heilsast með kossi á kinn í Argentínu). Hann er fótboltagaur, spilar á trommur og er frábær gítarleikari, ég ætla að nýta mér hljóðfærin hans og reyna að læra. Síðan á ég einn krúttlegan 9 ára bróður, Angelo, sem er yndislegt barn með alls ekkert vesen og engan hávaða. Mér finnst geðveikt að spila fótbolta í playstation með honum eða bara fíflast eitthvað.
Við eigum tveggja ára labrador, Morena, en hún sefur í hundahúsi í garðinum. Rita er húsmóðir sem mér finnst freeekar sweet.. Æðislegt að hafa einhvern sem eldar góðan mat tvisvar á dag (hér er bara borðað kl.2 á daginn og 10 á kvöldin). Hún sækir líka og gerir allt sem maður óskar. Miguel er yfirmaður í ítölsku tölvufyrirtæki með útibú hérna heima í húsinu og það vinna þrír aðrir hérna en við tökum varla eftir því. Svo hann er búinn í vinnunni kl.2.

Angelo & Meli

Þau eiga land í the Sierras sem eru fjöllin hérna nálægt þar sem fólk fer í frí. Þar er víst ótrúlega fallegt, ár og vötn til að synda í. Þau eru að byggja hús sem verður tilbúið í desember (sumar). Lara, systir mín, sem ég bjó hjá áður en ég kom til þeirra, fjölskyldan hennar á hús þarna líka í borg sem heitir Santa Rosa. Það er einskonar ungmennaborg sérstaklega á sumrin og margt í gangi. Þar rétt hjá er þýsk nýlenduborg þar sem er októberfest sem er víst eitthvað rosalegt sem ég og Nati vinkona mín ætlum að fara á. Næstu helgi líklega fer ég með Loru til Santa Rosa og svo keyrum við til Cordóba sem er rétt hjá og er næststærstaborg Argentínu. Ég hef lesið mikið um hana og hlakka til að fara þangað, hún er víst stórkostleg.

Rio Cuarto er lítil á Argentínskum mælikvarða en hún er allavega mun stærri en Reykjavík. . Mér finnst ekkert betra en að labba eða hjóla um göturnar með ipodinn minn og myndavélina seinni part dags þegar sólin er lægra í loftinu. Hér eru engar hæðir heldur er allt slétt. Húsin eru lítil og sæt og öll í hlýlegum litum, brúnum, bleikum, appelsínugulum, gulum, hvítum og svo framvegis. Það graff á veggjunum sem enginn málar yfir. Gangstéttirnar eru allar í mismunandi munstruðum flísum sem ég keppist við að snerta ekki línurnar á. Milli litlu sætu húsanna eru háar blokkir og mjög margar blokkirnar eru bara hálfkláraðar og verða kannski aldrei tilbúnar. Hér er allt sem maður þarfnast. Markaðir um helgar, aðaltorg með gosbrunni, krökkt af verslunum, dansstöðum og börum og fullt af sætum almenningsgörðum. Ég er byrjuð að fara með Maxi að hjóla niðrí bæ og um borgina og fyrst óttaðist ég mikið um líf mitt en þetta venst. Síðan eru allir á mótórhjóli og m.a. svali pabbi minn.

Í Argentínu er mikið af mjög ríku fólki og mikið af mjög fátæku fólki. Fátæka fólkið er venjulega með mjög dökka húð sem mér finnst hræðilegt. Allstaðar í miðbænum eru betlarar á götunum og 4 ára börn labba á milli borðanna fyrir utan veitingastaðina og betla pening. Fátæka fólkið notar svolítið sem heitir carro og eru hestar og hestakerrur til að ferðast á milli. Það fer á milli ruslatunna og leitar að einhverju til að endurnýta og fá pening fyrir, það gerir þetta allan daginn og tekur krakkana með. Dökkir karlmenn eru á götunum oft með gamlan saxafón eða slíkt og spila fyrir klink. Það er í lögum að öll börn eigi að fara í skóla en þessum lögum er ekki fylgt. Stjórnvöld allstaðar eru mjög mjög spillt og það þjónar þeim að hafa mikið af ómenntuðu fátæku fólki. Stjórnvöld gefa þeim pening rétt til að lifa gegn því að fólkið kjósi stjórnvöldin. Það er eins og hér séu tvö samfélög af mismunandi fólki sem reyni að halda sér frá hvort öðru. Mér fannst mjög skrítið þegar ég fór í banka og stóð í röð og dökkur strákur á mínum aldri vék undan þegar röðin kom að honum til að ég færi fyrst. Þetta var eins og í trans, ekki eitthvað um að vera herramaður. Hann glápti svo stórt þegar ég bað hann vinsamlegast um að fara fyrst. Hér er líka mjög stórt fátækra hverfi. Eftir viku eða tvær er ákveðið verkefni í gangi í borginni sem heitir un techo sobre la casa eða þak á húsið. Þá fara borgarbúar í shantybæina og byggja og mála húsin fyrir fátæka fólkið. Ég ætla að fara með Loru og Lisanne tek kannski nokkrar myndir á filmuna – ég vona að það megi.
Það er vetur núna og það er svoooo heitt. Ég er lítið tönuð því ég þoli ekki lengi við berskjölduð í sólinni. Í sumar mun hitinn fara upp í 40-50 gráður. Shit. Því er gott að fjölskyldan mín fer á hverjum degi á sumrin í svona club þar sem er stór sundlaug og stöff. Þar er víst mikið af ungu fólki. Fjölskyldan mín og fjölskylda Lisanne eru bestu vinir og við myndum þá fara þangað saman. Vonandi ferðumst við líka eitthvað saman, það væri sweet. Bróðir minn segir mér að á sumrin er svo heitt að það er ekki hægt að sofa. Því eru allir bara úti alla nóttina að djamma. Til dæmis á jólunum er bara mesta fylleríið. Fjölskyldan mín er að hugsa um að fara hugsanlega til Brasilíu á jólunum. Þá eru bara allir á ströndinni og það er eins konar karnival og víst æðislegt. Crossing fingerS!

loving the llama

Planið var upphaflega að segja einhverskonar ferðasögu en þetta er búið að enda með lýsingum. Þetta er orðið alveg nógu langt svo ég ætla að sleppa því að segja frá öllu sem ég búin að gera, sem er margt. Til dæmis fór ég í dýragarðinn og lék mér við pumur og apa. Ég fór í listaskólann hennar Löru og málaði mynd og indíáni frá Perú kom í enda tímans og gaf mér mynd af sjálfri mér sem hann teiknaði. Á myndinni er ég með hár eins og gull á litinn. Ég er búin að skemmta mér mjög mikið og ég verð að segja að næturlífið hér toppar Reykjavík. Að því leyti að hér dansa allir alltaf. Það sem ég sakna við Reykjavík er að fara á almennilega tónleika. Hér fór ég á eina (á Elvis Presley rock bar) en ég fíla ekki beint progressive argentínskt noise electro rock eða hvað sem þetta var. Ég gæti skrifað heila ritgerð um fyrsta partýið og djammið en ég ætla að láta það vera. En það var allavega með bestu kvöldum lífs míns. Eina sem er óþægilegt er að fá alltaf mikla mikla athygli frá hinu kyninu. En strákarnir í skólanum eru (flestir) almennilegir og vilja bara dansa og það er mjög gaman. Ég hef ekki enn lent í því að dansa svona almennilega við íslenskan strák í Reykjavík. Í dag var skólasamkoma þar sem allir bekkirnir dönsuðu einhvern dans. Einn var með folk-klore í þjóðarbúningum sem voru mjög skrautlegir, tónlistin var mjög sweet. Bekkurinn minn dansaði tangó og stelpurnar voru komnar í þrönga stutta kjóla og mikið málaðar. Þau stóðu sig vel, að sjálfsögðu var ég bara að horfa haha. Flestar stelpurnar hlusta á þessa almennu danstónlist en svo er fólk inn á milli í skólanum sem er með mjög svipaðan tónlistarsmekk og ég og líka stundum áhugasamt um kvikmyndir. Nokkrar stelpur en frekar margir strákar. Sérstaklega indie, 70's rokk og post-rokk. Komst samt að því að einn vinur minn í bekknum mínum hlustar á Earth, Can og Emerson, Lake&Palmer. Skrítið. Hér eru svo verslanir sem selja allskonar tónlistartengda hluti, boli, geisladiska og vínilplötur! Vúhúú og allt svo ódýrt. Hvað ég sakna spilarans míns.
Á götunum er ennþá starað á mig. Þegar ég er ein kalla menn á eftir mér og stoppa bílana sína og biðja mig um að tala við sig. Þetta var alveg hræðilegt fyrst en núna er ég byrjuð að venjast þessu og labba bara hratt burt. Aldrei hélt ég að þetta yrði svona en þetta er satt. Og mér finnst ég ekki einu sinni vera það öðruvísi en krakkarnir segja að ég hafi allt öðruvísi skandinavískt lúkk. En mér finnst langverst eins og þegar ég sit ein á bekk í garðinum og stelpur á mínum aldri hlæja, benda og stara á mig. Fólk kann enga mannasiði.

Ég hlakka til svo margra hluta eins og skiptinemaferða til Iguazu fossa (vatnsmestu fossa í Ameríku) og Salta&Jujuy sem eru indíánaborgir. Ég hlakka til promsins í desember og að fara á prom í öðrum skólum. Ég hlakka til að fara vonandi til Nati í sumar (hún býr hjá pabba sínum í Buenos Aires á sumrin). Ég vona að ég geti ferðast til Chile, Brasilíu og Patagóníu. Mig hlakkar til að sjá villtar mörgæsir, púmur, apa og flamengóa!

Bætt við: Laugardagurinn
Í dag var líklega besti dagurinn minn hérna. Ég fór á stærsta markað sem ég hef séð fyrir utan borgina, kallast RURAL. Þar voru fullt af dýrum til sýnis (vá hvað ég vorkenndi þessum hundum) en aðallega voru þar mörg stór stór stór tjöld með fólki sem var að selja mikið af æðislegu dóti. Þar á meðal traditional Argentínskt dót og fjárfesti ég í alvöru gaucho (Argentínsku kúrekarnir) hatti. Ég keypti líka fallega peysu af konu frá Perú og skartgripi og stöff fyrir vinkonurnar á Íslandi. Það var svo margt fallegt og mér leið eins og milljónamæringi þar sem allt er svo ódýrt. Ég var gjörsamlega í himnaríki þarna og leið svo vel. Það var svo heitt og mikil sól og ís. Síðan fór ég með Horacio á mótórhjólið hans og við keyrðum út fyrir borgina og yfir stóru akrana í síðdegissólinni. Tilfinningin er ólýsanleg vá þetta var sjúkt. Í kvöld er síðan fyrst stór veisla innan fjölskyldunnar og erum við systkinin búin að æfa tónlistaratriði fyrir hana. Síðan ætla í heimahús hjá vini og svo dansa til morguns. Ester sagði mér að það væri leikfélagsparty í kvöld hjá MH liðinu og ég hugsa til ykkar í kvöld.

Jæja þetta er rosalega langt. Ég er búin að breyta stillingunum svo allir geta kommentað, bara velja Name/URL. Vonandi les þetta einhver, allavega þeir sem eru búnir að vera að biðja um þetta. Ég vona að þið kommentið svo ég viti að Ísland er ekki búið að gleyma mér. Ég er svo ánægð að vera hérna, þetta verður frábært ár. Veggurinn minn er fullur af myndum af ykkur og það minnir mig á alla ástina sem ég á hinum megin á jörðina.

Nína.