Hæ Ísland! Afsakið mig en núna eru komnar þrjár vikur frá síðasta bloggi. Þetta hlýtur að hafa verið erfiður tími fyrir ykkur. Mér líður vel og er hamingjusöm. Eyði miklum tíma með fjölskyldunni minni og er búin að venjast því að vera í háværri suður-amerískri fjölskyldu með mörgum reglum og miklum þrifum. Það er frábært því að skiptinemareynslan snýst um að verða hluti af nýrri fjölskyldu og læra af þeim. Finnst eins og það sem ég er að læra af þeim er að lifa í núinu, slappa af, sofa, borða, njóta... lífið er of stutt haha. Við erum alltaf saman, borðum saman eftir skólann og kvöldmatinn og tölum þá oft um heima og geima, rökræðum og hlæjum. Síðan gerum við alltaf mikið af hlutum saman um helgarnar eins og að fara í garðinn, keilu, bíltúr upp í fjöllinn eða hanga með fjölskyldu Lisanne. Ég er svo mikið með papí á mótórhjólinu hans, honum finnst synd að ég má ekki keyra neitt hérna því annars gæti hann kennt mér. Um daginn tókum við heila helgi þar sem við fórum í gegnum allan bílskúrinn og alla hlutina, máluðum og tókum til í garðinum. Tónlistin var í botni og allir dilluðu sér og hjálpuðust að. Mér fannst geðveikt að skoða öll málverkin sem “afi” minn gerði en hann er þekktur Argentínskur málari. Líka málverkin eftir papí en hann er mjög hæfileikaríkur. Samt var best að fara í gegnum öll gömlu gellufötin hennar mamí og fá ýmislegt lánað. Þar á meðal sjúkur fóðraður rússkinnsjakki(vonandi verður einhverntímann nógu kalt), 80's leðurstuttbuxur, Velvet Underground&Nirvana boli og klikkuð gaucho-kúrekastígvél. Foreldrar mínir eru ástfangin eins og unglingar, kalla hvort annað ástin mín, yndið mitt, lífið mitt, drottningin mín... Þau dönsuðu um daginn tangó í leikhúsinu og voru æðisleg. Ég er svo að dansa tangó í skólanum við Libertango og við erum að undirbúa sýningu í desember. Síðan er allt á fullu að undirbúa sýningarnar í salsa&reggaeton. Er síðan loksins farin að æfa mig á píanóið með góðum kennara, Veronicu, sem er líka stjórnandi háskólakórsins sem ég ætla í á næsta ári.

-

Fór Paula vinkonu minni úr hinum bekknum að hjóla um borgina með öðrum vinum hennar og við gengum í ánni og enduðum í slag í drullunni. Um helgina fór ég líka í tvö stór helvíti skemmtileg partý. Lara og Horacio eru núna búin að trúlofa sig sem er gleði. Tók svona “vinkona-mín-var-að-trúlofa-sig” öskurkast með henni þegar hún sýndi mér hringinn sinn. Hitinn um helgina fór upp í 45°C og ég fékk fullt af moskítóbitum.. Ég get ekki sofið úr hita, get ekki farið út, get ekki gert neitt nema hangið fyrir framan viftuna með tónlist. En helgin var samt æðisleg sem bætir þetta upp.

Á föstudaginn fórum ég og Lisanne í boxtíma í ræktinni. Eftir það ætluðum við í vax þannig að planið var að fara bara í sturtu þarna á staðnum. Það gekk eins og í sögu, ég fór úr sturtunni minni á undan og gjóaði augunum rétt svo á fæturnar á Lisanne. Þá sé ég FEITASTA KAKKALAKKA í heimi skríðandi við stóru tánna hennar. Ég rek frá mér ekta píkuskræköskur og síðan; GET OUT GET OUT AAAA!!! Hún öskrar líka álíka hátt og kemur út með sjampóið í hárinu og við hlaupum aftur að skápunum. Þar hlógum við svo mikið að það var erfitt að anda. Hún þvoði hárið í vaskinum og við fórum út. Vill svo til að beint fyrir framan kvennaklefann eru öll lóðin og pleisið var pakkað af strákum sem glottu á okkur, heyrðu líklega öskrin mjög greinilega.

Ennþá gerist það að fólk segir það við mig á ensku sem það kann á ensku. Eins og ByeBye og HI HOW ARE YOU?!. Eins og ég skilji ekki þetta þegar þú segir það á spænsku? Það meiðir mig að innan þegar fólk heldur að ég tali ensku á Íslandi, kannski er það líka því að ég tala ensku og þau skilja ekki afhverju. Líka því að ég heiti víst rosalega bandarísku nafni að þeirra mati. Mjög sjaldan hef ég verið kölluð einhverju nickneimi, alltaf haldið að það væri erfitt að breyta Nínu í eitthvað annað. En þetta hefur ekki vafist fyrir fólki hérna. Sem dæmi er það Ninus, Ni, Islandia, Loca, Naní og papí kallaði mig Ninilización vikuna sem ég varð að gera verkefni um alþjóðavæðingu – globalización. Skrifaði 5 bls. fyrir kennarann með mínum skoðunum og brainstormi. Stóð mig heldur fjandi vel í kappræðunum ef ég segi sjálf frá. Kennarinn bað um að fá eintak af ræðunni minni. Áhugavert hvernig er litið allt öðruvísi á alþjóðavæðingu hérna en á Íslandi, kannski vegna þess að Argentína er land sem hefur alltaf orðið útundan í partýinu eins og lönd þriðja heimsins. Flestir eru því alveg á móti. Dagurinn sem deilt var um menningarlegu hlið alþjóðavæðingarinnar var mikil andstaða, því að hérna eru flest menningarlegu áhrifin frá Bandaríkjunum og gegnum MTV og brenglar huga krakka um barbístereotýpu. Þau ætluðu varla að trúa mér þegar ég sagði að í Evrópu væru námsstyrkir og það er vinsælt að læra í öðrum löndum.

Um daginn dó Nestor Kirchner fyrrverandi forseti og eiginmaður núverandi forsetans, Christinu Kirchner. Hann ætlaði að bjóða sig fram aftur næsta ár (já það má hérna). Mamma mín tók mig í mjög alvarlegt samtal um að ég mætti ekki láta útúr mér eitt einasta orð um skoðanir mínar eða okkar um þetta, allstaðar er fólk að fylgjast með og ég gæti líka verið send úr landi. Vonandi eru ekki ríkisstubbar að lesa þetta með google translate haha. Kirchner hjónin eru ríkasta fólk í Argentínu og eftir þeim aðrir pólítíkusar. Hérna er það mjög auðvelt að taka til sín góðan hluta í hvert skipti sem ríkið deilir út peningum. Kirchner hjónin eru spillt og þau og stjórnin í Buenos Aires stjórna landinu. Yfir hverju héraði (eins og Cordoba, ríkinu mínu sem er næst Buenos Aires) er einn héraðsstjrói en ef hann gerir eitthvað sem Buenos Aires líkar ekki þá er bara skert af ríkisútgjöldunum til þessa héraðs, einfalt er það. Til að komast til valda þarf að þjóna þeim sem eru við völdin, kannski að vera mjög ríkur líka það er ágætt. Í kosningum er svo gengið á milli fátækra og þeim borgað fyrir að kjósa Kirchner. Fólk sem ég hef talað við um þetta segir mér að vonin eftir því að einhver heiðarlegur starti byltingu og bjargi landinu sé lítil.  Í mínu ríki og norðurríkunum er mesta andstaðan gegn Buenos Aires því þessi ríki eru bara forðabúr og peningalind, þau eiga að halda kjafti og gera eins og þeim er sagt. Stjórnin lítur svo á að Buenos Aires sé landið og hugsar oft bara fyrir fólkið þar (13 milljónir). Christina passar líka Patagóníu (suðurríkin) því þaðan er hún. Fólkið við völdin vill halda fólkinu ómenntuðu og fátæku. Fátæka fólkið vill líka bara vera fátækt. Þannig er það að því fleiri börn sem þú eignast því meira borgar ríkið til þín. Þannig að þú getur bara setið á rassinum í kofanum þínum alla ævi og eytt peningunum í eiturlyf og áfengi og eignast börn sem lifa sama lífi og þú. Engin ástæða fyrir því að reyna að komast inn í samfélagið og fá vinnu. Þá þarftu að upplifa erfiði alla ævi og svo færðu ekki einu sinni almennilegan ellilífeyri. Miðstéttin vill auðvitað útrýma fátæktinni en það er ekki til neins að reyna að fá börnin í skóla eða bjóða fólki vinnu, það er ánægt svo lengi sem ríkið deilir út pening. Stundum er gefið fátækum nýtt hús í fínu hverfi til að reyna að hjálpa þeim að fá betra líf. En þá taka þau rúðurnar úr húsinu, selja þær og reyna svo að selja allt húsið og fara aftur og búa í kofanum sínum með áfengi og sjónvarp. Deyja svo snemma úr ofneyslu eða kynsjúkdómum.

Í Buenos Aires eru Kirchner hjónin dýrkuð eins og guðir. Ég fylgdist með í sjónvarpinu þegar milljónir manns fóru í La Casa Rosada (Bleika húsið, eins og Hvíta húsið) og vottuðu Niestor virðingu sína. Um daginn fór ég svo á æðislega tónleika hjá orkestru frá Cordoba. Síðan tileinkaði stjórnandinn Niestor tónleikana og bað um 2 min þögn, eftir hana átti svo að klappa en kannski svona 30 manns gerðu það. Síðan á að breyta nafninu á einni mikilvægustu götu Buenos Aires (Roca, eftir fyrrverandi forseta og frelsishetju), breyta því í Nestor Kischner.

Nú eru bara fjórar vikur eftir af skólanum og ég er að undirbúa mig fyrir nokkur próf sem ég vil taka, krakkarnir eru að deyja úr stressi því þau hafa bara þetta tækifæri til að ná 15 fögum, ef ekki þá þurfa þau að endurtaka árið. Síðan fer ég í þriggja mánaða sumarfrí!!!!

Þar á eftir háskóli sem gæti ekki verið æðislegri. Skrifa um það í annað blogg seinna, þetta er orðið mjög langt

Adios.