Bueno, eitthvað sem ég hef verið að gera...

Októberfest eða fiesta de la cerveza (hátíð bjórsins) er risastór hátíð sem er haldin í bænum Villa General Belgrano allan október hvert ár. Þessi bær er byggður af nasistum sem flúðu í stríðinu og töluð þýska og húsin eru í þýskum stíl. Bærinn framleiðir líka sinn eigin bjór – líklega með betri sem ég hef prófað! Ég fór semsagt síðustu helgi því þá var aðalhátíðin sérstaklega á sunnudagskvöldinu (frídagur fyrir alla á mánudeginum, eins og gerist oft).

Ég hef aldrei séð jafn mikinn bjór en mi vida. Þrjátíustiga hiti og sól með göturnar troðnar af fólki frá Cordóba og Buenos Aires og allir með stóra októberfestbjórkrús hangandi um sig með ól í litum þýska fánans. Allir voru í góðu skapi, dansandi, syngjandi... tókst að kynnast nokkrum skotum í skotapilsum (halla, fríða..) Ég, bróðir minn og besti vinur hans sem mér kemur líka mjög vel saman við nutum okkkur vel flakkandi um á tjaldstæðinu með gamlan gettóblaster. Þeir höfðu logið að mér áður að ég gæti alveg farið út í stuttbuxum og stuttum magabol eins og hinar stelpurnar, það væri svo heitt og ég myndi bara falla inn í hópinn með öllum ljóshærðu Þjóðverjunum. En ég uppskar bara ennþá meira bögg en allt í lagi, bróðir minn fékk reyndar spurningu hversu mörg llamadýr þyrfti að borga fyrir að fá að giftast ljóskunni... mér fannst það ekki eins fyndið og þeim. Þetta var kúl og það verða mun fleiri hátíðir. Eins og í janúar er tónlistarhátíð í bænum mínum (þar sem sumarbústaðurinn minn er) sem heitir fiesta del lago (vatnshátíðin) og mörg þúsund manns eru í tjöldum þar og eru bara á ströndinni allan daginn. Vatnið er nefnilega heitt og hér eru gular sandstrendur sjáiði til... Allavega við vöknuðum svo ótrúlega þreytt á mánudeginum og þá var mikið um að vera í bænum mínum því það var stórhátíðarafmæli með skrúðgöngu og tívolí og svo einnig var þarna 3000 manna skátamót. Ég var mjög brennd. Þannig að við bara chilluðum í þessu allan daginn og keyptum okkur svona 3 lítra af ís hvert og syndum í vatninu og fórum svo út á bát (ég rústaði þeim í róðrinum, takk sumarbúðir..)

Ástæðan fyrir því að fólkið hérna er venjulega með killer body er að þau eru stöðugt að hreyfa sig og borða bara tvisvar á dag. Venjulegar athafnir vina er að fara út að hjóla og til dæmis fór ég um daginn með fjórum af helstu vinkonur mínum í skólanum og við hjóluðum um alla borgina. Sólin var eitthvað svo falleg þennan dag og það var smá vindur . Það er snilld að hjóla meðfram ánni og fara svo yfir einhverja af gömlu brúnum og hjóla hinum megin. Við fórum í kiosco og keyptum fullt af snacks og sátum bara við ánna og borðuðum. Áin er núna bara drullukvíslar því það er svo lítið vatn núna, samt mjög fallegt. Við óðum hana uppað hnjám en það endaði með því að ein byrjaði og við enduðum allar skellihlægjandi sitjandi í miðri ánni.

Um daginn fór ég og hitti krakka í skólanum við vatnið hérna í Rio Cuarto, það var geðveikt veður og við drukkum mate og nutum lífsins. Guadalupe vinkona mín var þarna á fjórhjólatryllitækinu sínu og allir á mótórhjólunum og einn vinur minn var litlum gulum Fiat. Við fórum nokkur og rúntuðum á bílnum, hlustuðum á tónlist og fórum svo út á moldarvegi fyrir utan borgina og fórum í kapp við nokkra stráka á mótórhjólunum. Þetta var mjög gaman og það var svo fallegt líka því sólin var að setjast og birtan var svo flott. Var með filmuvélina og náði fáranlega flottum skotum inn í bílnum af stelpunum í moldarreyk og rauðum sólargeislum. Var boðið í mat til vinkonu minnar sem á heima þarna við vatnið og svo hittumst við sami hópur hjá einni stelpu og chilluðum alla nóttina. Nema að einn hálfviti fann einhvernveginn myndavélina mína í töskunni og eins og hálfviti opnaði filmuhólfið!!!! aaaaaaaaaaa... það voru svona 2 myndir eftir af 36 mynda filmu og ég var búin að taka svo flottar myndir, meðal annars af fátækum krökkum sem ég hitti þegar ég fór með skólanum mínum að gefa fólkinu mjólk í fátækrahverfunum. En eitt af markmiðunum mínum hérna er að verða manneskja sem lætur ekki litla hluti skipta sig máli svooo mér tókst að gleyma þessu þegar lengra leið á nóttina og við vorum komin í sundlaugina.

Eins og þið vitið þá voru 33 námumenn grafnir lifandi í jörðinni í Chile. Þetta er tiltölulega stutt frá því þar sem ég er, á Argentínskum mælikvarða. Þeir líta alltaf upp til Chile því það er tiltölulega óspillt land í Suður-Ameríku sem bregst við áföllum eins og þessu og jarðskjálftanum sem þeir lentu í fyrir ekki svo löngu. Allavega, allir hérna voru miður sín yfir þessu og í skólanum mínum hópuðust allir um sjónvarpið og fylgdust með því þegar mennirnir voru dregnir upp einn af öðrum. Vinir mínir grétu og þetta var rosalega tilfinningaríkt. Svo fór ég í ræktina með Sophiu og fólk var að hópast um sjónvarpið að horfa á síðasta manninn koma upp, þar var fólk líka að gráta.. í ræktinni,  og allt í einu fann ég að ég var líka farin að gráta. Sophia var svo góð að draga þessa mynd upp við Matteo seinna um kvöldið af mér standandi sveitt á miðju gólfinu við sjónvarpið í ræktinni grátandi með fullt af fólki. Það er erfitt að útskýra þetta en þetta var eitthvað svo sérstakt, fannst ég fá þjóðarsálina einhvernveginn beint í æð.

Fyrir nokkru gerðist svolítið ótrúlegt. Það ringdi í fyrsta skipti almennilega síðan í janúar. Ringdi almennilega. Þegar ég fór úr skólanum uppgötvaði ég að göturnar voru orðnar að fljótum. Hjól flutu á gangstéttunum. Fólk var í óða önn við að binda smábílana sína við ljósastaura. Mamma gat náttla ekki sótt mig svo eina leiðin var að hoppa út í fljótið og blotna upp að mitti. Hlaupa í hinn skólann til bróður míns, við fórum í strætó sem tók ótrúlega langan tíma að komast heim. Droparnir í loftinu voru eins og handfylli af vatni. Ótrúlegt. Síðan varð kalt! Ég þurfti að fara í peysu!!!
En núna um helgina var ótrúlega heitt veður og sól. Ég tók bróðir minn og Matteo í partý í skólanum mínum. Stelpurnar voru alveg að missa sig yfir Matteo og honum er nú framvegis boðið alltaf þegar bekkirnir gera eitthvað saman haha. Fórum síðan á stað sem heitir Faktorý og er í gamalli verksmiðju, subbulegur en hefur sál. Fyrst var mjög fín hljómsveit og svo DJ. Ég og Matteo gáfum skít í það hvað við erum léleg að dansa cumbia, quartetto og þetta dót og sögðum bara; Við erum frá Evrópu! Þar kann fólk ekki að dansa! Það gerir bara eitthvað!. Dönsuðum illa og skemmtum okkur konunglega.
Við bróðir minn vöknuðum þremur tímum eftir að við komum heim, kl. 9 og vorum drifin á kaffihús til að borða morgunmat. Það er nefnilega Dia de la Madre í dag sem sagt Mæðradagurinn. Það er stór hátíðisdagur og eiginlega eins og afmæli, það er dýrkað allar mömmur og allir eru í góðu skapi með blóm. Ég sagði já við því að koma með þeim í messu. Það var mjög áhugavert að fara í Argentínska, kaþólska messu. Kirkjan er falleg og stemmingin þarna mögnuð. Fólk kraup fram og bað og grét – mikil trú, alvöru trú. Þetta gerist ekki á Íslandi. Foreldrar mínir fóru að skrifta og ég raulaði með í trúarjátningunni. Þó svo að ég kalli mig ekki trúaða þá ber ég mikla virðingu fyrir þessu öllu. Fékk mig til að hugsa um allt það góða og allt það vonda sem svona sterk trú hefur framkallað í heiminum.
Fólk spyr mig hvað Íslendingar trúa á venjulega. Margir hérna vita ekki að það sé til eitthvað sem heitir Lutern-protestant. Næsta spurning er hvort að við trúum á guð og jesú? Frekar ótrúlegt.  Ég fæ stundum spurningar hversu marga daga ársins ég get chillað á ströndinni og synt í sjónum. Síðan þegar ég segi að það sé ekki hægt er ég spurð afhverju ég búi þarna þá haha. En auðvitað er þetta fólk í minnihluta. Annars veit enginn vanalega að Ísland sé til. Ég spurð; De dónde eres? (Hvaðan ertu). Ég svara; Soy Islandia. Þá er svarið; Que? ! Irlandia?! OG ég no ISLANDIA. Svar; AH! ITALIANA! NO ISLANDIA Og allir bara sí claro. Og ég; Conocer?. Og svarið; uuu noooo. Allir elska Mateo og Sophiu og vilja tala um löndin þeirra en ég er bara eitthvað blah haha.

Annars er ég að reyna að mennta fólkið í kringum mig um landið mitt, AFS er svo búið að plata mig til að halda kynningu um Ísland, AFS og hvað það er að vera skiptinemi fyrir yngri krakkana í skólanum mínum, svo þau viti að þetta sé hægt og afhverju ég er hérna. Oft skilur fólk bara ekki afhverju 18 ára stelpa ætti að fara frá öllu heima og flytja eitthvert annað í ár. Þröngsýnin getur gert mig svolítið pirraða sérstaklega þegar þau skilja ekki ennþá þegar ég tala um nýtt tungumál, opnari huga, læra á nýja menningu... Næsta spurning er svo alltaf; saknaru ekki fjölskyldunnar þinnar og ég svara jú. Þeim finnst líka ótrúlega gaman að spyrja mig hvort ég eigi kærasta á Íslandi, hvað heita bestu vinkonur mínar, er skólinn minn skemmtilegur? Langar ekki að láta minna mig stöðugt á Ísland, ég er í Argentínu núna og ætla mér að eiga mitt líf hérna en ekki líða alltaf eins og túrista.

Sambandið mitt við fjölskylduna er æðislegt. Þykir alveg fáranlega vænt um þau og þau segjast líka elska mig voða mikið haha. Eru þó frekar heitttrúuð. Eins og þegar við fórum á MacDonalds og fórum með borðbæn áður en við borðuðum hahaha. Þau reyna þó ekkert að troða neinu í mig. Fýla samt ekki að vakna skraufþunn á sunnudagsmorgnum og komast að því að það eru 15 manns í húsinu mínu og stofan er full af kertum og myndum af Jesú. Margt fleirra líka heldur undarlegt en ég vissi að það yrði svona. En þau eru nú frekar kúl blessunin. Þegar við förum útúr bænum eru þau klædd í eins gula jogginggalla og við hlustum á væmnustu hittara áttunda áratugsins haha. Hlusta á allt frá ACDC til Katy Perry. Fyrir nokkrum morgnum á leiðinni í skólann setti mamma mín svo allt í einu á Linkin Park og fór að rappa með !! haha.

Ég er búin að eignast vin í einum kennara í skólanum. Hann býr í Cordoba og kennir theory of communication heitir það held ég á ensku. Í skólanum erum við sífellt að læra comunication og hluti sem tengjast alþjóðavæðingu. Þessi kennari hins vegar hatar alþjoðavæðingu og enskukennslu en það er mjög áhugavert að tala við hann þrátt fyrir það. Við höfum talað lengi saman (á spænsku auðvitað) eftir skóla um ýmsu hluti eins og kvikmyndir og hann hefur sérgert áfangann fyrir mig þannig að ég horfi á eina Argentínska mynd í viku og svo tölum við tvö um hana. Síðan er lokaverkefnið okkar kappræður um alþjóðavæðingu, hann setti mig á móti haha og svo á ég að filma allt og búa til video. Margt fleira sem ég gæti sagt frá með skólann en þetta er að verða frekar langt. Ég er þó mjög þakklát fyrir Nát133 og Ásgeir beibí því við erum að læra að stilla efnajöfnur í Química og ég er sú eina sem kann það og kennarinn lét mig sýna uppá töflu hvernig á að mestera þetta! úff svo kúl svo kúl.

Ætla að enda þessa löngu ræðu með því að segja frá uppgötvun lífs míns. Um daginn fórum við Matteo eftir AFS fund á kaffihús og töluðum í tvo tíma saman. Hann kann enga ensku svo það var á spænsku. Töluðum um Argentínu, söguna, pólítíkina.. svo töluðum við um Ítalíu (því hann er ítalskur) og ég sagði honum svo frá öllu (í þátíð) um Ísland, þróunina, kreppuna, breytingarnar og það sem breyttist ekki. Síðan sýndi ég honum myndir sem ég er með ipodnum mínum og hann var mjög áhugasamur að fá að vita um vini mína og hvernig samband ég á með hverjum og einum. Umræðurnar leiddu út í æsku okkar og ég kom með langa sögu um einhver prakkarastrik sem ég gerði og hvernig við krakkarnir í götunni hittumst á kvöldin til að fara út í leiki og þá stoppaði hann mig allt í einu og sagði: Nína! Que bueno vos sabes? (Veistu hvað þetta var gott?). Hann sagði svo eitthvað meira og fór svo að panta meiri mat.

Og ég sat bara og hugsaði allt í einu: Vá, ég kann spænsku.

Á miðvikudaginn er ég búin að vera hérna í tvo mánuði.

Takk fyrir að lesa, þið verðið að kommenta. Ást amor besos chau.