Brot úr lífinu

Hæ Ísland. Sit með opinn munninn og heimskulegan svip því ég veit ekkert hvar ég á að byrja og hvernig á að koma öllu því sem ég hef að segja í eitt lítið blogg. Talandi um slæman bloggara en þá var síðasta bloggið í febrúar. Nú er apríl.

Eftir að ég flutti útúr heimili fyrstu fjölskyldu minnar var ég hjá Löru í nokkrar vikur, í sumarfríi, hangandi í hengirúmi og sérstaklega vinsæll hangstaður hjá vinum mínum. Ég las bækur, spilaði, svaf, horfði á kvikmyndir, hlustaði á tónlist, borðaði, djammaði, fór á tónleika gekk um og tók myndir og hitti vini á hverjum degi. Semsagt gerði það sem ég hef hingað til ekki haft tíma til að gera í lífinu, hanga og gera ekki neitt með fólki. Það var vel mögulegt að ég færi til Córdoba (næststærsta borg Argentínu, 3 tíma frá Rio Cuarto, æðisleg borg) og byggi hjá Julietu vinkonu minni sem ég kynntist í sumarfríinu í fjöllunum, og gengi í kvikimyndargerðarháskóla. En þegar Florencia vinkona mín hérna og fjölskyldan hennar bauð mér að koma og búa hjá sér hérna í Rio Cuarto ákvað ég að það væri betra fyrir mig að vera kjurr þar sem ég hef alla mína vini.

Ég fór á Shakiru tónleika með Löru. Fyrst spilaði quartetto hljómsveit sem er ekki minn tebolli og síðan Ziggy Marley – sonur Bobs- og spilaði lög eftir pabba sinn með feita, glæsilega, negrakonu sér við hlið. Næstir á svið voru hin fræga Puerto Rico hljómsveit Calle 13 sem syngja lög um óréttlætið í Latino-Ameríku og hvað þau hata Bandaríkin mikið – Tú no puedes comprar la lluvia, tú no puedes comprar mi vida (Þú getur ekki keypt rigninguna, þú getur ekki keypt lífið mitt)- og ég fékk enga smá gæsahúð, eins og ég væri hluti af þessum heimi sem langaði líka að syngja um ástina á Ameríku og hatrið á ófrelsinu. Síðan kom loks af því að Shakira labbaði yfir svæðið í bleikum kjól og fór upp á sviðið og kastaði honum af sér og var þá komin í svo heitar leðurbuxur að jafnvel hörðustu menn fengu sæluhroll. Ég hef nú ekki verið fræg hingað til fyrir að vera aðdáendi skvísunar en þetta var ótrúlegt, þetta show! Hvernig þessi gella getur sungið, og dansað og dansað magadans og hún er svo helvíti heit! Eins og Lara sagði; Ef ég væri karlmaður þá lægi ég hérna í yfirliði. Tók hún líka öll frægustu lögin og langeftirminnilegast var “Loca con mi tigre” í grænum tígrabuxum og “Porque esto es Africa” með 200 krakka hoppandi á sviðinu. Fyrir tónleikana hafði ég planað að hitta Magga frá Íslandi, sem er líka hérna með AFS en í Catamarca, og af ótrúlegum ástæðum tókst mér að tala hitta hann í röðinni fyrir utan staðinn og tala saman í 2 mínútur áður en þyrstir aðdáendur skildu okkur að. Kúl að tala íslensku face-to-face eftir 7 mánuði. Líka frekar fyndið að hitta annan Íslending á Shakiru tónleikum í Córdoba, Argentínu.

Ég hef átt í miklum vandræðum með AFS í borginni minni, get ekki útskýrt það betur því þau þýða bloggið mitt, en ég og mamma og AFS-Ísland börðumst mikið fyrir réttindum mínum og nú hefur það loksins komist í gegn. Af fáranlegum ástæðum þá fengu Taylor og Lisanne að fara í háskólann að gera hlutina sem langaði til að gera en ég fór aftur í menntaskólann sem ég var í. Nú er ég samt komin í það í háskólanum sem mig langaði mest að gera, sem snýst um kvikmyndagerð. Í menntaskólanum er nú samt alveg gaman, langoftast. Ég er í sálfræði, heimspeki, mannfræði, siðfræði, félagsfræði, tónlist, tangó... og fleiru. Ég og heimspekikennarinn minn sem er 25 ára stelpa erum orðnar ágætis vinkonur haha. Fór með henni um daginn á eina bestu tónleika sem ég hef farið á í lífi mínu þegar argentínska reggae-hljómsveitin Kameleba kom til Rio Cuarto, án djóks frábært. Reggae er held ég vinsælasta tónlistartegundin í þessu landi í augnablikinu, og er það bara kúl og skemmtilegt að upplifa það og læra. Heimspekikennarinn lét okkur öll í fyrsta tímanum fara út í graffiti-portið eins og það er kallað, setjast öll í sitthvort hornið með blað og penna og svara spurningunni; Hver er ég? Gaman að horfa yfir krakkana, hugsa og skrifa, fór líka að hugsa um það hvað mér þykir vænt um þau. Eftir allt þá voru það þau aðallega sem hjálpuðu mér að verða að því sem ég er hérna, læra tungumálið, aðlagast og vera góð við mig. Í byrjun ársins voru svo nemendafélags-kosningar og ég var kosin í listafélagið haha. Við erum þegar búin að halda eina tónleika í “nemendagljúfinu” eins og eitthvað álíkt Norðurkjallara er kallað hér. Og svo er á plönunum gallerísýning með listaverkum nemenda Listaháskóla Rio Cuarto.

með stelpunum

með AFS stelpunum

Uppahalds áfanginn minn er leikhús. Við erum með sjúkan kennara og við byrjuðum á því að skipta okkur upp í hópa og ég varð mjög heppin með minn. Síðan áttum við að búa til 20 mín leiksýningu út frá lagi sem hún valdi. Ég skrifaði leikritið sem við erum að æfa núna, Valentina sér um útlit og Karim (sem ég hef talað um áður að sé besti vinur minn) sér um hljóð og tónlist, frumsamið. Hugmyndin sem kennarinn plantaði fyrst niður voru klassískar ástarsögur (Rómeo&Júlía, Afrodita í grískri goðafræði o.s.frv.) en við eða ég aðallega tókum þetta form og ákváðum að snúa því alveg við þannig að allt er öfugt við mainstreamið. Valentina leikur stelpuna, aðalhlutverkið, en annars eru hin hlutverkin alveg “kynöfug”. Við tvær stelpur leikum karlmenn og strákarnir leika konur. Karim er “hin konan” og ég er elskhuginn, hetjan sem er þó ekki hetja og á í existensialískri baráttu við sína eigin steríótýpu. Sagan gerist þó á klassíska tímanum.

Annars er ég núna komin inn sem sópran í Háskólakórinn með Lisanne, píanókennarinn minn er stjórnandinn. Um 100 manneskjur í kórnum, sjúklega professional og ógeðslega gaman. Á núna mjög góðan hóp af vinum þarna og hittumst við reglulega. Erum síðan að fara í spennandi ferðalag núna í maí. Og ekki er hægt að segja að þau kunni ekki að skemmta sér, kórpartýin þarna láta MH-kórspartýin vera eins og ekkert. Ágætt að halda mér í æfingu en ég var ekkert smá stirð fyrst eftir 6 mánaða söngþögn.

mamá og flor, flor, litla frænka mín morena og mili

Ég er hamingjusöm í nýju fjölskyldunni minni. Fjölskyldan mín er í raun nokkuð fátæk sem samt einhvernveginn lætur mér líða notallega. Það getur verið pirrandi að baða sig í köldu vatni og vaska upp diskana, en það skiptir mig engu máli, hugsa bara um það hvað ég er heppin að eiga svona góða fjölskyldu. Þau eiga ekkert óþarft dót, bara það sem þau þurfa og það lætur mér líða eins og þau og ég séum einhvernveginn frjálsari.. en samt ekki.. erfitt að útskýra. Mamman mín, mamí, er yndisleg og við erum bestu vinkonur. Á hverju kvöldi þegar við erum búnar með allt sem við þurfum að gera sitjum við saman yfir kaffibolla og hún reykir og spjöllum. Við höfum miklan skilning og mikið traust á milli okkar, og hún er öðruvísi en allar manneskjur sem ég hef áður kynnst og þannig læri ég fullt af henni. Hún heitir Silvia og er listakennari í grunnskóla, mjög hæfileikaríkur málari. Faðirinn á heimilinu heitir Osvaldo en er kallaður Cacho, er bílasölumaður. Síðan er sambandið við Flor bara ennþá betra, saman gerum við góðar systur haha, við gerum mjög margt saman en eigum þá algjörlega mismunandi heima fyrir utan skólann sem mér finnst bara gott. Hún fer í dans og ég í tónlistarskólann, hún hittir kærastann sinn og ég vini mína. Síðan er það litla systirin mín 9 ára sem heitir Milagros (sem þýðir kraftaverk) en er kölluð Mili. Hún er lítið og búttuð, lífsglöð en mjööög athyglisþurfandi og dýrkar mig útaf lífinu og er dugleg að segja mér það. Mér þykir voða vænt um þetta litla grey þó að stundum hafi ég ekki mikla þolinmæði. Síðan á ég tvær eldri systur, Jesica 27 ára og Julieta 25 ára. Þær eiga báðar sitthvora dótturina og Jesica er ólétt af strák! Sem voru miklar gleðifréttir því fjölskyldan er að spirnga af kvenmönnum. Núna á ég semsagt 4 systur haha, eitthvað nýtt.

Fyrir nokkrum vikum fórum ég og Lisanne með Veronico (píanókennaranum mínum, kórstjórnenda okkar) og Hugo til Bariloche í bíl í sirka viku. Þetta er borg lengst í suður Argentínu í miðju Andes-fjallanna og vorum við tvo daga á leiðinni og tvo tilbaka. Náttúrun er ólýsandi þarna, 3000-4000 m há fjöll og þar sem haustið er núna að byrja að koma í Argentínu bæta litirnir bara ennþá meiri fegurð við. Ég er búin að segja inn myndirnar á Facebook. Bariloche er mesta djammborg Argentínu ef ekki Suður-Ameríku og hingað koma allir krakkar þegar þau útskrifast úr menntaskóla og djamma í heila viku. Við vorum umkringdar túristum og þurftum að passa okkur að segja ekki hvað sem er á ensku. Barirnir og skemmtistaðirnir voru hver öðrum rosalegri. Einn þeirra var 6 hæða og allur gerður úr speglum með gosbrunn í miðjunni líklega 5 sinnum stærri en sá í Perlunni. Tónlistin, fólkið, stemmingin... allir með sama markmið að dansa fram á næsta dag. Eignuðumst strax góðan vinahóp af Hollendingum og New-York búum og Lisanne skemmti sér konunglega að tala flæmsku, þetta fólk varð nú samt of klikkað fyrir okkur þegar við enduðum eina nóttina á hótelinu þeirra, og flúðum heim í kofann okkar. Þessi umtalaði kofi var uppí hæð við vatnið með fallegasta útsýnið. Án djóks, þessi staður er það fallegasta sem ég hef séð – fyrir utan Ísland en þar á kannski þjóðerniskenndin sinn þátt-. Það bestasta af öllu er þó að Bariloche er þekkt fyrir súkkulaðigerð og er miðbærinn troðinn af stórum súkkulaðiverksmiðjum. Fyrsta skipti sem við prófuðum súkkulaðið vorum við ekki með miklar væntingar en þegar ég smakkaði þetta... vá, mig svimar að hugsa um það.. var það svo gott að við byrjuðum að dansa af ánægju og stynja og gráta og hlæja.. haha.

Ég er alveg á síðustu stundu með þetta blogg því að í dag byrjar ferðalagið sem ég hef verið að plana heillengi með Íslendingunum Gunna, Magga og Ásdísi. Argentínsku foreldrar Gunna buðu okkur að koma til hans norður í héraðið Formosa sem eitt fljót skilur að Argentínu og Paraguay. Síðan hefst Road Trip aldarinnar til Úrúguay, fyrst í höfuðborginni Montevideo og síðan yndislegir sólardagar á hinni frægu strönd Punta del Este.. og svo líklegast förum við yfir til Brasilíu! Hversu brjálað! Tvær íslenskar stelpur hættu við að koma með svo að okkur vantaði fleirri, svo að ég er að taka Lisanne og Sophiu með mér – ennþá betra!! Þannig að ég er eiginlega búin að pakka, búin að kaupa filmur í myndavélina, og svo hefst 23 tíma ferðalagið okkar vinkvennanna til Formosa með viðkomu í Cordoba. Sophiu dreymir um að læra að surfa á ströndinni, Lisanne langar að djamma almennilega, en ég hlakka svo sjúklega til að tala íslensku! Haha og auðvitað allt bara.

Fyrir einhverju fór ég með Javier vini mínum í klukkutíma ferðalag, á mótórhjólinu hans, í sólinni, með náttúrunni, á búgarð foreldra hans. Pabbi hans er ekta gaucho og ég komst að því að gauchoar tala eins og annað tungumál, allavega þurfti Javi (eða Charly sem hanner venjulega kallaður, eftir Charly Garcia) að þýða fyrir mér á lágu nótunum. Við fórum um alla akra á mótórhjólinu og síðan á harðasprett á hvítum hestum.. sjúkt. Agústín, litli strákurinn hans Charly, kenndi mér smá karate og ég labbaði um í kjúklingahúsinu þeirra – sem inniheldur ekki minna en 75.000 sprelllifandi gula kjúklinga!

á búgarðinum og fyrir neðan að mastera pool með santa&karim, með jamie

Annað í fréttum er að Karim er að kenna mér að skrifa á arabísku (hann er upprunalega frá Líbanon) Ég er líka undir áhrifum frá tískunni hérna, búin að eignast miklu “hippalegri föt” og komin með nokkur fleirri göt í eyrun. Fólkið í tónlistarskólanum eru búin að nota mig í nokkrum verkefnum, bæði með píanóið og að syngja. Því hér þyki ég vera einhver óeðlilega góð söngkona, þau ættu nú að koma til Íslands og hlusta á Graduale Nobili! Á næstum hverju kvöldi fer ég upp með gítar og teppi á “staðinn minn” sem er þakið á húsinu mínu. Þar eru góðar stjörnuathugunar aðstæður og gott að hreinsa hugann. Útsýnið er skemmtilegt á litla sæta rauða kirkju, og næstu húsþök litríkum af nýhengdum þvotti. Ég er líka dugleg að bjóða öðru fólki upp á húsþakið með mér. Og í því máli má minnast á það stuttlega að ástin hefur látið á sér kræla hjá mér hérna í suðrinu, en það passar ekki að útskýra það nánar hérna haha.

Um helgina þá var skiptinemapartý sem endaði í salsabrjálaði á einum stað sem er þó vanalega besti tangóstaður borgarinnar. Nýju skiptinemarnir eru frábærir, Roosa frá Helsinki, Audrey frá Oregon í Bandaríkjunum og Matthew frá Nýja-Sjálandi. Af þeim þekki ég Matt best, og það er svo gaman að hanga með honum, ég gæti án djóks bara hlustað á hann tala í klukkutíma vegna þess að ég dýrka hreiminn hans meira en allt. Laugardaginn var kórpartý og ég og vinur minn Javier tókum okkar útgáfu af Hallelujah eftir Leonard Cohen, heppnaðist vel og var geðveikt partý. Síðan á sunnudaginn var ég með nýju fjölskyldu minni allan daginn í afmæli litlu frænku, 4 ára snúllan, og síðan komu Nico og Lucho vinir mínir og tóku okkur á rúnt um borgina og komum við hjá Toru vinkonu minni frá Noregi. Ég var svo ánægð þegar við keyrðum út fyrir borgina á alveg ótrúlegum hraða með vindinn í hárinu og tónlistina í botni. Lifði mig svo inní þetta og Nico sagði einmitt: Ég hef aldrei séð þig svona hamingjusama!

Ég hef heyrt að allt sé að fara til fjandans á Íslandi, kosningar og klikkun. Ég fylgist svo ekkert með og verð því algjör óviti í sumar, fyrirgefið mér. Núna eru bara um það bil 3 mánuðir eftir. Og þó svo að það verði gaman að hitta alla aftur þá hræðist ég það og líður, í augnablikinu, eins og mig langi bara ekkert heim.. langi að vera hérna bara aðeins lengur. Lífið er svo gott núna, en það sem þurfti var að allt sem hefur gerst þurfti að gerast til að koma mér á þennan góða stað. Eins gott að njóta bara hverrar stundar þangað ti. Og það er það sem ég er að gera – lifa í núinu!

Milljón knús á alla! Takk fyrir að lesa allt þetta, og skiljiði eftir komment. Mér líður vel að vita að einhverjir séu að hugsa til mín.

Amor y paz

-Nína